Παρασκευή, 29 Απριλίου 2011

Ποιος θεωρείται καλός κυνηγός;

Το βορειοδυτικό αεράκι καθάριζε τη θάλασσα και άφηνε τα χαλασμένα φύκια στην αμμουδιά. Μερικές φορές φούσκωνε το κύμα και έβρεχε τα πόδια μας. Εμείς καθόμασταν μονάχοι μας κατάχαμα στην υγρή άμμο και τα καφεδάκια μας απ’ ώρα τα είχαμε στερέψει. Απόγευμα ήταν, κατά τις 6.

Η καλή μου κρύωνε λίγο και σηκώθηκα και έφερα από το αυτοκίνητο ένα ζεστό μπουφάν. Αναθάρρησε και κοιτούσε επίμονα πότε το θλιμμένο δειλινό και πότε εμένα. «Τι έχεις κόρη, τι σε βασανίζει;», έχω ένα παράπονο, λέει με λυπημένο ύφος. «Πολλά έχεις αλλά πες τουλάχιστον το ένα». Για κυνήγι γιατί δεν με θέλεις κοντά σου; Μία φορά να κυνηγήσω κι εγώ θέλω. «Γιατί στο έχω αρνηθεί;»

«Δεν λες όχι ποτέ σε γυναίκα, αλλά και ποτέ δεν της κάνεις τα χατίρια που θέλει – έλεγε προ πολλών ετών ο παππούς μου στο μάθημα που μας έκανε όταν μας συγκέντρωνε τα εγγόνια στον μυρωμένο κήπο. Και σε κάποιες περιπτώσεις όπως η συγκεκριμένη, φροντίζω και ακολουθώ το μάθημα του παππού».

«Στο κυνήγι μας, είναι όλοι κυνηγοί αετοί, ένας κι ένας. Τι να τους πω, περιμένετε να ντουφεκίσει η δικιά μου; Γίνεται τέτοια ντροπή; Δεν γίνεται». Μα καλά, είστε όλοι σας τόσο καλοί κυνηγοί και δεν ανέχεστε έστω για μία φορά κάποιον χαμηλότερης κλάσης; Εσύ είσαι καλός κυνηγός;

«Θέλεις να μιλήσουμε σοβαρά;», μα φυσικά. «Άκου, το λέω μόνο σε σένα και συ το φυλάς». Πές μου. «Από την ομάδα μας ο χειρότερος κυνηγός είναι ο καλός σου, μερικοί όμως πιστεύουν πως είναι από τους καλύτερους». Τι σημαίνει καλός κυνηγός για να είσαι εσύ ο χειρότερος; ρώτησε κοιτάζοντάς με στα μάτια.

Με κουράζει μερικές φορές με τις απορίες της! Το χειρότερο όμως είναι ότι στην τελευταία ερώτησή της δεν ξέρω πώς να απαντήσω. Αλήθεια, ποιος είναι καλός ή μάλλον, ποιος θεωρείται ότι είναι καλός κυνηγός;

Γνωρίζω άριστους ιχνηλάτες, σκοπευτές επίσης δυνατούς, παγανιέρηδες πρώτους. Είναι καλοί κυνηγοί; Πιστεύω πως ναι. Άραγε, μαζεύουν τους κάλυκες από το χώμα; τα άδεια κουτιά από τα φυσίγγια; τα προσωπικά τους σκουπίδια; Όχι, δεν το κάνουν, στο πέρασμά τους από τα κυνηγοτόπια αφήνουν τα ίχνη της παρουσίας τους. Άρα δεν είναι καλοί κυνηγοί.

Σέβονται τους συναδέλφους κυνηγούς άλλων ομάδων ή μεμονωμένους κυνηγούς; Απαντώ όχι, δεν τους σέβονται. Τα σκυλιά τους τα αγαπούν; Τα φροντίζουν; Ναι, ασφαλώς, φροντίζουν όσα βγήκαν καλά στα κυνήγια, τα άλλα δεν ξέρω τι τα κάνουν, τα παρατάνε στο βουνό; Κάπου αλλού;

Το θήραμα το σέβονται; Και εξηγούμαι, το θηρεύουν ακαριαία; Το κυνηγάνε δίκαια όπως ορίζει η νομοθεσία, κατά ομάδες 10 ατόμων; Σταματάνε στον επιτρεπτό αριθμό κάρπωσης ή συνεχίζουν δίχως φραγμούς; Απαντώ, τίποτα από τα παραπάνω δεν σέβονται.

Το περιβάλλον στο οποίο κινούνται και φιλοξενούνται, το προσέχουν; Σβήνουν τις φωτιές έγκαιρα ή τις αφήνουν να σβήσουν από μόνες τους; Την ντόπια κοινωνία την σέβονται ή της δημιουργούν προβλήματα; Φορούν τα πορτοκαλί γιλέκα και καπέλα; Έχουν φαρμακείο στο αυτοκίνητό τους; Γεύονται το θήραμα όλοι οι κυνηγοί;

Όλα τα παραπάνω δεν αφορούν ασφαλώς την ομάδα μου – ας το πω όμως γιατί πρέπει να λέμε την αλήθεια – και η ομάδα μου με δυσκολία εφαρμόζει τα περισσότερα από τα προλεγόμενα.

Ποιος λοιπόν είναι καλός κυνηγός, είναι ένα ερώτημα που ο καθένας από εμάς μπορεί να απαντήσει υποκειμενικά. Για να δώσουμε μία όμως σοβαρή και αντικειμενική απάντηση, δεν έχουμε παρά να ακολουθούμε τους κανόνες του κυνηγίου. Αυτούς που η Πολιτεία έχει θεσπίσει – και μέσα σε αυτούς υπάρχουν όλες οι απαντήσεις στο αρχικό ερώτημα της «κόρης του γιαλού».

Σηκωθήκαμε από την αμμουδιά, καθαρίσαμε τον χώρο μας και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής. «Στο ερώτημα μου ποιος είναι καλός κυνηγός, πήρα μια απάντηση, στο πρώτο ερώτημα όμως δεν πήρα, θα με πάρεις τελικά μαζί σου έστω και μία φορά για κυνήγι;» άκουσα την μελαγχολική φωνούλα της να μου λέει σχεδόν ψιθυριστά. Μα, απορώ που με ρωτάς, της απάντησα, σου έχω χαλάσει ποτέ χατίρι, σου έχω πει ποτέ όχι; …

=================================================

Δημοσιεύθηκε στο ένθετο περιοδικό «Κυνήγι» του Ελεύθερου Τύπου την Τετάρτη 27 Απριλίου 2011.

Τρίτη, 26 Απριλίου 2011

Περιοδικό "Κυνήγι" από τον Ελεύθερο Τύπο

Την Τετάρτη

Ένα περιοδικό για ελεύθερους ανθρώπους

Τετάρτη, 20 Απριλίου 2011

Ομοσπονδιών δράσεις …

Κοιτάζω έξω από το παράθυρο πρωί – πρωί και μόλις ο ήλιος δείχνει να σπάει τη νύχτα. Τα πουλιά έχουν αρχίσει ήδη το χορό τους. Μια όμορφη μέρα ξημερώνει……

Πως η διάθεση να μην είναι καλή αντικρίζοντας κανείς τα μεγαλεία της φύσης; Τα δώρα της και την απλοχεριά της; Και το φως, α! αυτό το φως που διαπερνά όλες τις αισθήσεις.

Έζησα παλιότερα για ένα μεγάλο διάστημα στο Εδιμβούργο της Σκωτίας – όμορφη πόλη μα σκοτεινή, όπως όλοι οι τόποι του βορά. Κοντά την πόλη και το Porto Bello, με τεράστιες παραλίες αλλά άδειες από κολυμβητές – που να κολυμπήσει κανείς σε μαύρες θάλασσες, παγωμένες, βρώμικες. Ενώ εδώ, στα μέρη μας, η δροσιά της αλμύρας σε καλωσορίζει χειμώνα και καλοκαίρι. Άλλοι τόποι, άλλες συνήθειες., διαφορετική ομορφιά.

Στο Ιόνιο πέλαγος (ακόμα ελληνικό είναι), χαίρεσαι να κολυμπάς και να ψαρεύεις - και να σε πάρει το κύμα και να σε πάει όπου θέλει, ακόμα και μέχρι τις Στροφάδες, τον πονηρό τόπο. Εκεί στις Στροφάδες, δεν χρειάζεται να ζητήσεις βοήθεια, αν δεν σε βρούν οι θηροφύλακες ή οι λιμενικοί θα σε δούν σίγουρα τα λαμόγια οι λαθροθήρες που καραδοκούν για την «αμαρτία».

Όμως, ο αγώνας που δίνει η Ομοσπονδία Πελοποννήσου για τις Στροφάδες – και πρέπει να τονίζουμε και την καλή μας πλευρά, είναι αγώνας δύσκολος, και τον χειρίζεται κατά πως πρέπει και με θεαματικά αποτελέσματα στην καταπολέμηση της λαθροθηρίας. Σε συνεργασία με το Λιμενικό, τον κυνηγετικό σύλλογο Ζακύνθου και την αυτοθυσία των θηροφυλάκων, ασφαλίζει όσο μπορεί μια δύσκολη προς φύλαξη περιοχή.

Αγνοώντας ή παραβλέποντας τον αγώνα της Ομοσπονδίας, κάποιες ορνιθολογικές οργανώσεις, θέλουν να πάρουν το πάνω χέρι σε μια προσπάθεια που χρόνια κρατά ψηλά τον πήχη της αγάπης μας για το νόμιμο κυνήγι. Προφανώς θέλουν να ενταχθούν σε κάποιο πρόγραμμα – διότι γνωστό είναι ότι αυτές οι οργανώσεις που φέρουν τίτλους προστασίας της φύσης, δίχως ξένο χρήμα δεν κουνιούνται. Εμείς, μη έχοντας την νοοτροπίας τους, είμαστε πρόθυμοι σε κάθε συνεργασία – ακόμα και με τον διάβολο, για να υπερασπίσουμε την φύση και να διώξουμε απ’ αυτήν όσους με τις πράξεις τους την επιβουλεύονται. Το θέμα είναι να καταφέρουν οι οργανώσεις αυτές να αποδιώξουν τα συμπλέγματά τους και ο κυνηγός που δεν έχει τα δικά τους απωθημένα μπορεί να πορευθεί από κοινού μαζί τους για την ολοκληρωτική καταπολέμηση της λαθροθηρίας.

Τα καλά νέα όμως φέρουν και την σφραγίδα της Ομοσπονδίας Μακεδονίας- Θράκης, που κοιτάζοντας το μέλλον με αισιοδοξία, μας παρέχει συνεχή και πολύτιμη ενημέρωση μέσω του I phone. Γράφει στην σελίδα της η Ομοσπονδία: «Κατεβάστε εντελώς δωρεάν και εγκαταστήστε στο κινητό σας τηλέφωνο την παρουσίαση των θηραμάτων, πτηνών και θηλαστικών, τους κυνηγετικούς σκύλους με φωτογραφίες καθώς και αναλυτική περιγραφή για το κάθε ένα. Επίσης, θα βρείτε χάρτες με τα καταφύγια άγρας ζωής της Μακεδονίας – Θράκης, όπως αυτά υπάρχουν στην ιστοσελίδα του ΥΠΕΚΑ.
Ακόμη μπορείτε να διαβάσετε οδηγίες για την ασφάλεια στο κυνήγι, οδηγίες για την εξέταση υγείας του θηράματος, ενώ οι κυνηγετικοί σύλλογοι, οι κυνηγετικές ομοσπονδίες, καθώς και το έργο της ΚΟΜΑΘ είναι άλλες ενότητες που παρουσιάζονται.
Η εφαρμογή είναι συμβατή για iphone, ipad & ipod».

Έμπρακτα λοιπόν η Ομοσπονδία νοιάζεται για τον Έλληνα κυνηγό και του παρέχει πολύτιμα εργαλεία για να ασκήσει αυτός απρόσκοπτα και δίχως εμπόδια την αγαπημένη του ενασχόληση. Την ενημέρωση που δεν είχαμε τόσα χρόνια από την ΚΣΕ, αρχίζουν και μας την παρέχουν οι Ομοσπονδίες μας, λειτουργώντας σαφέστατα πιο οργανωμένα και έχοντας προβλέψει την ανάγκη χρήσης των νέων τεχνολογικών μέσων.

Αύριο, που θα αλλάξουν πολλά πράγματα απ’ αυτά που γνωρίζουμε – μερικά άσχημα και κάποια άλλα θετικά, οι Ομοσπονδίες θα έχουν λόγο σοβαρό στα πράγματα αφού οι δράσεις τους θα ενταχθούν στα γενικότερα πλαίσια των δράσεων της κάθε Περιφέρειας. Ο ρόλος τους δυναμώνει ενώ παράλληλα αποδυναμώνει εντελώς ο μελλοντικός ρόλος της ΚΣΕ. Δεν ξέρω αν η μελλοντική απουσία της ΚΣΕ αποβεί υπέρ ή εις βάρος του κυνηγίου, γνωρίζω όμως πολύ καλά ότι έχουμε άξιες Ομοσπονδίες να διαχειριστούν με τον καλύτερο τρόπο το συμφέρον μας …

==========================================

Δημοσιεύθηκε στο ένθετο περιοδικό «Κυνήγι» του Ελεύθερου Τύπου την Τετάρτη 20 Απριλίου 2011.

Τρίτη, 19 Απριλίου 2011

Περιοδικό "Κυνήγι" από τον Ελεύθερο Τύπο

Την Τετάρτη

Ένα περιοδικό για ελεύθερους ανθρώπους

Πέμπτη, 14 Απριλίου 2011

Το τέλος των δεινόσαυρων …

Η έκθεση της DIANA δέχθηκε χιλιάδες κυνηγούς - αν και δεν την τίμησαν όπως όφειλαν μεγάλες εταιρείες που ζούν πλουσιοπάροχα από τους κυνηγούς. Την λαμπρότητα της έσκιασε μόνο ο θλιβερός λόγος του προέδρου της ΚΣΕ.

Λόγος φτωχός, επαναλαμβανόμενος, άνευ ουσίας και σημασίας. Όπως τον έχουμε γνωρίσει άλλωστε στο διάβα της πολύχρονης παρουσίας του στα κυνηγετικά δρώμενα (sic), λόγος άνευ λόγου.

Η περηφάνια του Έλληνα κυνηγού που βάλλεται πανταχόθεν, δεν κάμπτεται, δεν μπορεί να καμφθεί από κανέναν, ακόμα και από αυτόν που αντιπροσωπευτικά μιλά εξ ονόματος μας. Η κακώς εννοούμενη αντιπροσώπευση στην ελληνική δημοκρατία – γνωστή και ως κοινοβουλευτική, ασφαλώς και δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την Δημοκρατία που τυχαίως επικαλούνται όλοι.

Αν ζούσαμε στην παλιά εποχή, τις αποφάσεις για το κυνήγι θα τις παίρναμε όλοι μαζί στις εκκλησίες του Δήμου, εκεί θα κουβεντιάζαμε τα προβλήματα, θα διαφωνούσαμε, θα συμφωνούσαμε, μα στο τέλος η επιθυμία των περισσοτέρων θα γινόταν πράξη. Σήμερα στην διαδικασία της συμμετοχής ένα 5% - και πολύ λέω, συμμετέχει σε συλλόγους με όσα καλά ή κακά συνεπάγονται για την λήψη αποφάσεων – και ώ αλαφροΐσκιωτε Πάνα θεέ των δασών και της αλήθειας της φύσης, μέσα από λειψές διαδικασίες επιλέγονται εκείνοι που θα εκλέξουν άλλους που και αυτοί στην συνέχεια θα εκλέξουν τους «άριστους» για τα ανώτατα κλιμάκια της αντιπροσώπευσής μας.

«Πιάσ’ τ’ αυγό και κούρεφτο» που έλεγαν και οι σοφοί άνθρωποι της φύσης όταν ήθελαν να δείξουν μία γελοία πρακτική. Διότι, αν η διαδικασία αυτή δεν είναι γελοία, ας μου πει κάποιος σώφρων άνθρωπος και κυνηγός, τι ακριβώς είναι. Μήπως δημοκρατική διαδικασία;

Στην παλιά εποχή είχαν και άλλη μία βασική αρχή, δεν επέτρεπαν σε δημόσιες θέσεις παραμονή των ίδιων προσώπων, περισσότερο από ένα έτος. Μετά εκλεγόταν άλλος και άλλος, μέχρι ο κάθε ελεύθερος πολίτης να περάσει έστω και μία φορά της ζωής του από δημόσιο αξίωμα. Και ο κάθε εκλεγμένος από την λαϊκή βούληση πολίτης, αγωνιζόταν για τα δίκαια της Πολιτείας, για τα δίκαια του πολίτη.

Εδώ, στην σπουδαία εποχή μας, έχουμε ακόμα χουντικά καταστατικά για το κυνήγι. Που δυστυχώς, κανείς δεν τόλμησε να αλλάξει, να εκσυγχρονίσει, να διαμορφώσει, να διορθώσει. Και πάνω σε αυτά, βασιλεύει η ολιγαρχία των εκλεγμένων από μία χούφτα κυνηγούς, και παρατηρείται το φαινόμενο, πολλοί συνδικαλιστές μας να είναι σε ίδιες θέσεις εφόρου ζωής.

Είτε μας αρέσει όμως είτε όχι, θα αλλάξουν και στο κυνήγι πολλά πράγματα, όχι επειδή το λέει το αρμόδιο υπουργείο ή οι δικοί μας συνδικαλιστάδες. Θα αλλάξουν επειδή ο άνθρωπος για να επιβιώσει στην ιστορία του, έμαθε να προσαρμόζεται. Αυτή η προσαρμογή είναι και η μεγάλη μας υπεροχή απέναντι στα ζώα (λέμε τώρα!).

Και το κυνήγι θα προσαρμοστεί στην εποχή του με αυτά που μας αρέσουν και όσα δεν μας αρέσουν. Για να επιβιώσει και για να μην χαθεί από την ζωή μας. Αυτά σε πρώτο βαθμό τα ορίζει η ίδια η ζωή και σε δεύτερο βαθμό εμείς και η βούλησή μας.

Εκ των πραγμάτων, όπως γεννήθηκε ο συνδικαλιστής για να εξυπηρετήσει τις ανάγκες μιάς εποχής που πέρασε και έφυγε οριστικά πλέον, με τον ίδιο τρόπο θα εξαφανιστεί από προσώπου γης όταν ωριμάσει η αμελητέα χρησιμότητά του στις καινούριες συνθήκες.

Χάθηκαν οι δεινόσαυροι από την γη που κυριαρχούσαν, εμείς όμως επιβιώσαμε. Δισεκατομμύρια ανθρώπινα κουφάρια λιπαίνουν τη γη και ο άνθρωπος αναγεννιέται, εξελίσσεται, προχωρά. Έφτιαξε τον Πολιτισμό και με όσα άσχημα ή όμορφα συνεπάγεται μια τέτοια δημιουργία, θα προχωρήσει και στο μέλλον.

Οι δεινόσαυροι ήσαν μονοκόμματοι, νόμιζαν πως ήσαν οι δυνατοί επειδή είχαν εκτόπισμα, και να που αποδείχθηκε πως δεν ήσαν τελικά. Το ίδιο θα συμβεί και με τους δικούς μας ηγέτες, δεν έχουν αντιληφθεί πως προχωρά ο κόσμος προς τα εμπρός. Νομίζουν σαν τους δεινόσαυρους πως είναι ανίκητοι, αιώνιοι. Και δυστυχώς γι’ αυτούς αλλά ευτυχώς για εμάς, θα χαθούν και αυτοί και θα μπουν στην ιστορία και στα σχολικά βιβλία (στα λογοκριμένα φυσικά), σαν ένα σπάνιο είδος που έδρασε κάποτε στη γη.

================================================
Δημοσιεύθηκε στο ένθετο περιοδικό «Κυνήγι» του Ελεύθερου Τύπου την Τετάρτη 13 Απριλίου 2011.

Τρίτη, 12 Απριλίου 2011

Περιοδικό "Κυνήγι" από τον Ελεύθερο Τύπο

Την Τετάρτη

Ένα περιοδικό για ελεύθερους ανθρώπους

Δευτέρα, 11 Απριλίου 2011

Νεκρός λύκος στην Κοζάνη ...

      Εντοπίσθηκε από θηροφύλακα της ΣΤ’ Κυνηγετικής Ομοσπονδίας Μακεδονίας – Θράκης ένας νεκρός λύκος στο Τοπικό Διαμέρισμα του Ανατολικού του Δήμου Εορδαίας Κοζάνης.

      Άμεσα ενημερώθηκε η αρμόδια δασική αρχή, ενώ το ζώο θάφτηκε για λόγους προστασίας της δημόσιας υγείας, καθώς πολύ κοντά υπήρχε κτηνοτροφική μονάδα.

      Το Δ.Σ. της Κυνηγετικής Ομοσπονδίας αποφάσισε να υποβληθεί μήνυση κατά αγνώστων.
 
Διαβάστε περισσότερα στην σελίδα της Ομοσπονδίας Μακεδονίας-Θράκης.

Τετάρτη, 6 Απριλίου 2011

Πόλεμος πατήρ πάντων

Αλλάζει ο κόσμος, πάντα άλλαζε όμως δεν το παίρναμε είδηση, ή δεν πολύ-νοιαζόμασταν. Τώρα, έχουν έλθει τα πάνω κάτω στη ζωή μας και δίνουμε μεγαλύτερη προσοχή απ’ ότι πριν.

Η κλειστή κοινωνία του χωριού, διαφοροποιήθηκε στην αστική συνέχειά της. Και στις ημέρες μας – στην εποχή της πληροφορικής, ο κόσμος όχι μόνο μίκρυνε αλλά έγινε πιο ανοιχτός, η κοινωνία σήμερα δεν έχει στεγανά, ή τουλάχιστον προσπαθεί να μην έχει.

Τον πόλεμο στον κόσμο που παλαιότερα τον διαβάζαμε από τις εφημερίδες ή τον πληροφορούμασταν αποσπασματικά, σήμερα τον ζούμε κυριολεκτικά από μέσα, είμαστε μέρος του, ταγμένοι στην μία ή την άλλη πλευρά. Συμμέτοχοι σε ένα διαρκές παιχνίδι που ο καθένας μας από την δική του σκοπιά του δίνει και διαφορετικό όνομα.

Στον δικό μας πόλεμο, αυτόν που έχει ξεσπάσει μέσα από «οικολογικές ανησυχίες», δεν υπάρχουν συγκεκριμένες στρατηγικές, δεν υφίστανται επιτελικά σχέδια, τα πλάνα δράσης είναι ανύπαρκτα – από την δική μας πλευρά. Ο αντίπαλος όμως κινείται μεθοδικά, χρησιμοποιεί όλα τα όπλα του με κυριότερο αυτό της επικοινωνίας. Και δεν δυσκολεύεται κάθε φορά να κερδίζει κατά κράτος τον κυνηγό, διοχετεύοντας ειδήσεις που αναπαράγονται και που βεβαίως κανείς δεν νοιάζεται για την ποιότητά τους. Η οικολογική προπαγάνδα δεν ελέγχεται από κανέναν, αφού επί της ουσίας εμείς που θα μπορούσαμε να την αντικρούσουμε, ή αδιαφορούμε, ή δεν έχουμε τα εργαλεία στον βαθμό που χρειάζεται για να την καταρρίψουμε.

Δυστυχώς, εμείς ζούμε ακόμα στην εποχή των συνδικαλιστικών οργάνων – αυτών που πιστεύουν ότι ελέω θεού μπορούν ακόμα να διαφεντεύουν τις τύχες μας με τον παλιό τρόπο της μικροπολιτικής και της κομματικής κάλυψης. Αυτά ήδη τα ξεπέρασε η ίδια η ζωή και ας πιστεύουν αφελώς το αντίθετο – για πόσο άραγε ακόμα;

Οι πολεμικές ταχτικές αλλάζουν σε κάθε εποχή. Με τον δικό του τρόπο πολεμούσε ο Μεγαλέξανδρος, με διαφορετικό ο Κολοκοτρώνης, αλλιώς τα έγραψε ο Κλαούζεβιτς, με ηλεκτρονικά μέσα πολέμησε στον πόλεμο του Κόλπου η Αμερική. Οι οικολόγοι εφηύραν τον πόλεμο της επικοινωνίας στον δικό μας αγώνα και εμείς έχουμε κατά νου ακόμα τα γιαταγάνια. Ναι, οι δικοί μας επιτελείς, ζούνε ακόμα στην νεολιθική εποχή.

Πλησιάζει η εποχή που τα ίδια πρόσωπα που έφτασαν το κυνήγι στον πάτο, θα διεκδικήσουν και πάλι την επανεκλογή τους. Τους ευνοεί το παλιό ξεπερασμένο καταστατικό τους που από την εποχή της χούντας ίδιο και απαράλλαχτο διαιωνίζει μία σάπια νοοτροπία.

Η λύση για την οριστική απαλλαγή και λευτεριά του κυνηγού από καθεστωτικές αντιλήψεις και πρακτικές, είναι μονάχα μία, η συμμετοχή του στις εκλογικές διαδικασίες, η ψήφος εμπιστοσύνης σε νέα πρόσωπα, που δεν συνδιαλέγονται, που δεν χρωστάνε σε κανένα, που είναι καθαροί σαν το γάργαρο νεράκι.

Τόσες χιλιάδες κυνηγοί είμαστε και αφήσαμε μία χούφτα, μία παρεούλα να κάνει κουμάντο τόσα χρόνια στην αγαπημένη μας ενασχόληση. Μας έχουν κάνει - κάθε φορά που η οικολογική δράση βρίσκεται σε εξέλιξη, να ντρεπόμαστε που είμαστε κυνηγοί. Απόντες ως συνήθως, αραιά και πού, με ύφος περισπούδαστο δημοσιεύουν και κάποιες σκόρπιες ανακοινώσεις ή δελτία τύπου και πιστεύουν πως κάτι εξαίσιο αι σπουδαίο έπραξαν.

Δεν φταίει κανείς άλλος για την κατάντια παρά μόνο εμείς. Κακώς λέμε για τους οικολόγους, για το ΥΠΕΚΑ, για τους αντικυνηγούς, για τις ΜΚΟ που μάχονται το κυνήγι. Αυτοί όλοι κάνουν την δουλειά τους και μέχρι σήμερα την κάνουν καλά. Εμείς που είμαστε; Ποιες είναι οι δικές μας αντιδράσεις, ο δικός μας πόλεμος;

Η μόνη σοβαρή αντίδραση προέρχεται μόνο από τον κυνηγετικό τύπο, με άρθρα, ρεπορτάζ, δημοσιεύματα, που δείχνουν με σαφήνεια ότι ο «εχθρός» είναι μία υπερτιμημένη φούσκα και τίποτα άλλο. Και στον αγώνα του τύπου, αντί να σταθούν αρωγοί αυτοί οι φοβεροί και τρομεροί αντιπρόσωποι μας, αντί από κοινού να πολεμήσουν για όσα στο φινάλε έχουν εκλεγεί να προασπίσουν, αυτοί μάλλον ασχολούνται με την υψηλή πολιτική που έχουν φαίνεται θεσπίσει σαν μέσο δράσης.

Δυστυχώς τα έχει αυτά η αντιπροσωπευτική δημοκρατία μας (κοινοβουλευτική κατ’ άλλους), ψηφίζεις κάποιον να ενεργήσει για σένα και αυτός μόνο αυτό δεν κάνει. Τώρα, έχουμε την ευκαιρία να τους αλλάξουμε, μπορούμε, χρειάζεται μόνο η συμμετοχή μας. Θα το κάνουμε;

=============================================

Δημοσιεύθηκε στο ένθετο περιοδικό «Κυνήγι» του Ελεύθερου Τύπου την Τετάρτη 6 Απριλίου 2011.

Τρίτη, 5 Απριλίου 2011

Περιοδικό "Κυνήγι" από τον Ελεύθερο Τύπο

Την Τετάρτη


Ένα περιοδικό για ελεύθερους ανθρώπους