Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2011

Δράσεις της ΣΤ' ΚΟΜΑΘ - Δελτίο Τύπου

Για την καλύτερη ενημέρωσή σας,

       Σας κοινοποιούμε διάφορες πρόσφατες ειδήσεις από την ιστοσελίδα της Κυνηγετικής Ομοσπονδίας Μακεδονίας - Θράκης

      1) Σας γνωστοποιούμε, σε πρώτη φάση, τις απόψεις της ΣΤ' ΚΟΜΑΘ όπως κατατέθηκαν εμπρόθεσμα στην ηλεκτρονική διαβούλευση για το υπό ίδρυση εθνικό πάρκο Ολύμπου. Παράλληλα δε η ΣΤ’ ΚΟΜΑΘ έκανε και συνεχίζει να εκτελεί συντονισμένες δράσεις, γνωστοποιώντας τις απόψεις τις δικές της και των τοπκών κοινωνιών γενικότερα.

      Μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά τις θέσεις της ΚΟΜΑΘ στον σύνδεσμο

      Απόψεις και παρατηρήσεις κατά άρθρο της ΣΤ Κ.Ο.ΜΑ.Θ. επί του Σχεδίου Προεδρικού Διατάγματος για το «Χαρακτηρισμό της χερσαίας περιοχής του όρους Ολύμπου ως Εθνικού Πάρκου, καθορισμός ζωνών προστασίας αυτού, χρήσεων, όρων και περιορισμών"

      2) Για την επιχείρηση ανεύρεσης αγνοούμενου ηλικιωμένου σε ορεινή περιοχή του ν. Θεσσαλονίκης στον σύνδεσμο

      3) Για τη συμμετοχή της ΣΤ’ ΚΟΜΑΘ στο Πανελλήνιο Δασολογικό Συνέδριο με ενδιαφέρουσες εργασίες στον σύνδεσμο

      Η θήρα ως «τρόπος ζωής», ως «άθλημα» και ως «χόμπι» στον σύνδεσμο

      Καιρός και φαινολογία μετανάστευσης και διαχείμασης πτηνών σε οικοσυστήματα της Βόρειας Ελλάδας στον σύνδεσμο

      H χρήση δεικτών περιβαλλοντικής επίδοσης και η εφαρμογή τους στις κυνηγετικές οργανώσεις στον σύνδεσμο

      Απελευθερώσεις ορνιθόμορφων στη Βόρεια, Κεντρική και Νησιωτική Ελλάδα στον σύνδεσμο

      (Κάνοντας κλικ στο ανάλογο link μπορείτε να διαβάσετε ή να κατεβάσετε ολόκληρη την εργασία, όπως έχουν καταχωρηθεί στα πρακτικά και στην ιστοσελίδα του σχετικού πανεπιστημιακού Τμήματος)

Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2011

Σκέψεις του άδειου δρόμου…

       Προχθές το Σάββατο που πήγαινα για τα κυνηγοτόπια της Αρκαδίας, πλήρης ερημία βασίλευε στις εθνικές οδούς – και ήταν κατά τις 3.30 το πρωί – ώρα που οι κυνηγοί γιομίζουν τους άδειους δρόμους και τους δίνουν νοστιμάδα.

       Έτρεξε ο συλλογισμός μου στα περσινά κυνήγια, στα φώτα που ήσαν αμέτρητα και φώτιζαν την νύκτα στους δρόμους για τα μεγάλα κυνήγια. Και με έπιασε μελαγχολία. Πως αφήσαμε, πως επιτρέψαμε – σε εμάς πρώτα και ύστερα στους άλλους να γίνουμε έτσι; Ίσως, οι ιστορικοί του μέλλοντος που θα εξιστορήσουν με τον δικό τους επιστημονικό τρόπο την θλιβερή περίοδο που διανύουμε, ίσως να αναρωτηθούν: «μα καλά, δεν έκαναν εκείνοι οι άνθρωποι δικαστήρια να στείλουν στις κρεμάλες τους προδότες και τους κλέφτες;»

      Το κυνήγι μας, δεν χρειάζεται πλέον άλλες επίσημες και ελεεινές απαγορεύσεις, δεν χρειάζονται προεδρικά διατάγματα για το περιβάλλον και την θήρα, δεν χρειάζεται καν ο αγώνας όλων μας για το ελεύθερο παραδοσιακό κυνήγι, όπως το μάθαμε από τους παλιότερους και το φτάσαμε ως εδώ με μικρές παραλλαγές. Το κυνήγι φεύγει σιγά – σιγά από την ζωή μας γιατί οι συνθήκες εξαθλίωσης που μας επέβαλαν στο όνομα της μελλοντικής και πάλι ευημερίας μας, οι «αγορές» και οι διεθνείς οργανισμοί, δεν μας αφήνουν περίσσευμα για να πάμε στο βουνό και να αναπνεύσουμε καθαρό και φρέσκο αέρα. Τα πολιτικά συστήματα, οι σύγχρονες δημοκρατίες, η παγκοσμιοποίηση, οι οικονομικές φιλοσοφίες που διδάσκονται στα αμερικάνικα πανεπιστήμια – και από την πηγή αυτή αντλεί όλος ο μορφωμένος ντουνιάς ιδέες γελοίες και στείρες, ο ακραίος φιλελευθερισμός, ο ληστρικός, τύπου Ελλάδας σοσιαλισμός, ο πάλαι ποτέ φασιστικός κομμουνισμός, οι δικτατορίες τύπου Λατινικής Αμερικής, μα και όσα ακόμα πολιτικά καθεστώτα που κυκλοφορούν ανά την υφήλιο, επί της ουσίας έναν μεγάλο εχθρό έχουν, τον ελεύθερο άνθρωπο – αυτόν που τον έφεραν και τον έκλεισαν στις πόλεις – στα πιο εγκληματικά κατασκευάσματα που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα.

        Ο ελεύθερος άνθρωπος ζούσε στα βουνά και στις κοιλάδες, δίπλα στα ποτάμια και στις λίμνες, και ζούσε ανεξάρτητος, δουλεύοντας μόνο για τα προς το ζην – και κυνηγούσε, ψάρευε, καλλιεργούσε την γη, έκαμε παιδιά, πάλευε με τις αντάρες της φύσης, και έκτισε τα σπίτια του από πέτρα και λάσπη, έψησε κεραμίδια και τα έβαλε για την στέγη του, και δεν έσκυβε σε κανένα θεό και σε κανένα δόγμα. Ήταν ελεύθερος, με το κεφάλι ψηλά και κοιτούσε με ζήλεια τον αετό. Τότε όμως, όπως μαθαίνουμε σήμερα από τους πανεπιστήμονες, ο άνθρωπος ήταν απολίτιστος, ενώ σήμερα………

         Χάθηκε ο απολίτιστος άνθρωπος και εντάχθηκε στην πόλη, και ως δια μαγείας του βίασαν την ψυχή και το μυαλό. Και από άνθρωπος έγινε αίφνης πολίτης, προόδευσε και έγινε «κοινή γνώμη», παράτησε την ελευθερία της γης και ζει σε κλουβόσπιτα πολυτελείας – και μαθαίνει για την φύση από τις τηλεοράσεις, ενημερώνεται για το περιβάλλον από τις κυβερνητικές εξαγγελίες, ερωτεύεται και ανταλλάσει απόψεις μέσα από το διαδίκτυο – και έχει την πεποίθηση ότι είναι καλά στην υγεία του, εννοώ την ψυχική. Πιστεύει ο πολίτης σήμερα ότι η ζωή που διάγει και είναι σύντομη παναθεμά την, κάπως έτσι πρέπει να είναι.

        Το κυνήγι, είναι μία από τις σπάνιες ανθρώπινες ενασχολήσεις που θυμίζουν έστω και λίγο στον σημερινό πολίτη την αληθινή καταγωγή του. Και αυτός είναι ο κύριος λόγος που το πολεμούν με κάθε βρώμικο τρόπο, με κάθε μέσο, εκείνοι οι σχεδιαστές της νέας εποχής μας - που όντως είναι συναρπαστική, και ας αποτυγχάνει συνεχώς με ότι αυτοί καταπιάνονται.

       Ηττηθήκαμε σαν άνθρωποι από δικά μας εφευρήματα, από τις δικές μας μεγάλες ανάγκες και ξεφύγαμε από τον αρχικό μας σκοπό – που ήταν, να φτάσει ο άνθρωπος ψηλά το πνεύμα του. Ποιος ξέρει τι έφταιξε, η αλαζονεία μας; η δύναμη που πήραμε από την ανεκτικότητα των άλλων; ο λάθος ηράκλειος δρόμος μας; Σημασία έχει ότι σήμερα δεν ζούμε στην Ελλάδα που γεννηθήκαμε, που μεγαλώσαμε. Ζούμε σε μία άλλη άγνωστη και πολύ σκληρή χώρα που μόνο το όνομα της έμεινε ίδιο να μας την θυμίζει.

       Ας κυνηγήσουμε όσο μπορούμε ακόμα, όσο μας το επιτρέπει το υστέρημα μας και η καρδιά μας. Γιατί μόνο εκεί, στα άγρια δάση και στις βελανιδιές, μονάχα στο πλαγιοκόπημα του ανέμου και στα κορφοβούνια, εκεί στις γαλάζιες λίμνες και στην λαμπερή θάλασσα, στην φύση, και πουθενά αλλού δεν θα βρούμε και πάλι τον χαμένο μας προορισμό. Ας γίνουμε από πολίτες και πάλι άνθρωποι …

===========================

Δημοσιεύθηκε στο «Κυνήγι» του Ελεύθερου Τύπου την Τετάρτη 26 Οκτωβρίου 2011.

Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2011

"Τύπος - Κυνήγι" - από τον Ελεύθερο Τύπο

 Την Τετάρτη



Για ελεύθερους ανθρώπους και κυνηγούς

Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2011

Griffon Nivernais

Το Griffon Nivernais, είναι ένα σκληροτράχηλο κυνηγόσκυλο προικισμένο με στιβαρότητα θάρρος αντοχή αλλά και εξαιρετική μύτη. Θεωρείται ως μια από τις παλαιότερες φυλές κυνηγόσκυλων στη Γαλλία και όπως και με άλλες αρχαίες φυλές, η αληθινή προέλευση του Griffon Nivernais χάνεται στον χρόνο. Η φυλή προέρχεται από τις περιοχές της Βουργουνδίας Morvan και Nivernais στης κεντρικής Γαλλίας.



       Για αιώνες, αυτή η σκληρότριχη φυλή χρησιμοποιούταν κυρίως από τους αγρότες και τους κτηνοτρόφους στις ορεινές αυτές περιοχές της κεντρικής Γαλλίας για το κυνήγι των λύκων και των αγριόχοιρων.


       Μια θεωρία ως προς την προέλευση αυτής της φυλής αναφέρει ότι η φυλή του Griffon Nivernais προέρχεται από το Gallic (γαλλικό - Κελτικό) κυνηγόσκυλο (Canis Segusius) το οποίο διατηρούσαν οι Gauls, (Κέλτες) οι οποίοι κατά την κλασική αρχαιότητα κατοικούσαν στην Ηπειρωτική Ευρώπη στις περιοχές που σήμερα βρίσκονται η Γαλλία, Βέλγιο, Ελβετία και βόρεια Ιταλία.

Η συνέχεια του άρθρου από την σελίδα peppas.gr εδώ.

Μία δύσκολη μέρα …

«Ελάτε να δείτε παιδιά, έχω φέρει νέο αίμα». Αυτά είπε ο «Αμερικάνος» και μας τρόμαξε όταν αντικρίσαμε τον σκύλο, που με το ζόρι τον κρατούσαμε μη ξεχυθεί στα γουρούνια, Την επόμενη ημέρα βέβαια που τον αφήσαμε, έκανε χαρούλες και γυρόφερνε στα πόδια μας. Αδιάφορος ο σκύλος για το κυνήγι…….. αλλά πολύ αγαπησιάρης.


       Συμβαίνουν αυτά με τις διεθνείς αγορές, σου λένε πρώτο πράγμα, και συ λές, γιατί όχι; Σαν τις ντομάτες ας πούμε, σου λέει ο μανάβης: «αυτές είναι βιολογικές, με καθαρή κοπριά» και αγοράζεις παραπάνω, να φάς και την επόμενη μέρα. Μόνο που η βιολογική ντομάτα έχει γεύση άχυρου. Μα που να βρεις τον μανάβη πάλι να κάνεις τα παράπονά σου αφού είναι γυρολόγος και δεν έχει διεύθυνση και ΑΦΜ; Στα ίδια πλαίσια θα κινείται και ο έμπορος «σπάνιων» γουρουνόσκυλων, που να τον ανταμώσεις εκεί στα ξένα που βρίσκεται;

       Δεν μας πτόησε όμως η ατυχής αγορά του φίλου μας αφού η συναλλαγή όπως είπε δεν έγινε με χρήματα – αυτήν την απαίσια δηλαδή καπιταλιστική εφεύρεση που διεθνοποίησαν οι κοσμοκράτορες Αθηναίοι – μα έγινε σύμφωνα με τους κανόνες της υγιούς οικονομίας – αυτής που ονομάζαμε κάποτε ανταλλακτικής. Σου δίνω λάδι, μου δίνεις αλεύρι, σου φτιάχνω τα αρβύλια σου σαν τσαγκάρης που είμαι, μου δίνεις ένα φόρτωμα ξύλα για τον φούρνο μου. Δεν γνωρίζω τι ακριβώς έδωσε ο φίλος μας, μα σίγουρα φορτώθηκε ένα κατ’ τ’ άλλα πολύ όμορφο σκυλί, μα όχι για το κυνήγι μας.

       Από την χαρά μας όμως, αφήσαμε λάθος σκυλί για την παγάνα μας, και αντί του έμπειρου «Λεό» βρέθηκε ο κούταβος να παίρνει τον ντορό. Καλά τον πήγε και βρήκε τον κάπρο να λιάζεται του καλού καιρού. Του αγρίεψε του θεριού ο κούταβος και το θεριό μαζεύτηκε στο γιατάκι του. Πάνω – κάτω ο κούταβος έκανε τον μονιά και σηκώθηκε πάλι: «άει στο καλό σου» θα σκέφτηκε, «αυτό το σκυλί μου χαλά την ησυχία μου», και χωρίς δεύτερη σκέψη τράβηξε για ήσυχα μέρη.

       Πέρα – δώθε, μπρός – πίσω, πάνω – κάτω, δεν τον άφηνε τον κάπρο ο άγριος και αμίλητος σκύλος μας να καθίσει έστω για ένα απεριτίφ, τον κούρασε με την αγένεια του και το πείσμα του. Και νευρίασε πολύ εκείνος και χαράζει δρομολόγιο σιωπής και πέρασε από τα καρτέρια μας σαν κύριος. Σιωπή ο κάπρος, σιωπή και ο κούταβος, θα έκαναν εκεί στο πυκνό φαίνεται καμιά μυστική συμφωνία: «μην φωνάζεις και μου ταράζεις τα νεύρα βρε σκύλε κι εγώ για χατίρι σου θα σε αφήσω να με ακολουθείς».

       Που και που όμως ακούγαμε το κουδούνι του κούταβου όλο και πιο αραιά ώσπου χάθηκε εντελώς από την αρίστης ποιότητας ακοή μας. Πέρναγε η μέρα, έφτασε το απόγευμα, έπιασε το σούρουπο, ανησυχήσαμε – όχι για τον κάπρο πλέον μα για το σκυλί μας. Λύσαμε τα όπλα μας, τα βάλαμε στα αυτοκίνητα και πιάσαμε τους φακούς. Στο βουνό ψηλά, όσο περνούσε η ώρα, τόσο έπεφτε η θερμοκρασία. Ένα ψιλόβροχο άρχισε στην αρχή δειλά μα στην συνέχει πήρε θάρρος και δύναμη. Και η ομίχλη όλο και έπεφτε και έφτασε μέχρι τις πατούσες μας – τόση πολύ ήταν. Με αυτές τις συνθήκες, ζώσαμε σε ομάδες των δύο ατόμων το βουνό και κρέναμε τον κούταβο να αφήσει τα πείσματα και να έλθει στην αγκαλιά μας.

       «Ο Λεό» αν ήταν θα γύριζε πίσω μόνος του» μονολόγησε ο αρχηγός. Ο κούταβος όμως «δεν γνωρίζει καλά τα κατατόπια και θα έχει καθίσει να μας περιμένει» είπε με στεναχώρια και ανησυχία ο Γιωργάκης και είχε δίκιο. Στα ψηλότερα είχαμε απομείνει έξι άτομα, οι υπόλοιποι κατέβηκαν χαμηλότερα σε άλλα περάσματα. Ο δυνατός αέρας που σηκώθηκε έκανε ακόμα δυσκολότερη την προσπάθεια μας. και η ομίχλη εκεί, να βαρεί με δύναμη το έδαφος, τόσο πυκνή ήταν.

       «Φέρτε βόλτες με τα αυτοκίνητα και τους προβολείς αναμμένους να σας ειδούμε» ακούσαμε κάποια στιγμή στον ασύρματο τον αρχηγό να φωνάζει. Το κάναμε, μπήκαμε γρήγορα σε αυτά και πήραμε σβούρα τον μουχλιασμένο δρόμο. Βάζαμε που και που και τις κόρνες μέχρι που διακρίναμε ένα αμυδρό φως να σκίζει την ομίχλη. Το φως από την χαράδρα όλο και πλησίαζε και μόλις στα δυό – τρία μέτρα διακρίναμε τον κούταβο που κούναγε την ουρά του…

=========================

Δημοσιεύτηκε στο «Κυνήγι» του Ελεύθερου Τύπου την Πέμπτη 20 Οκτωβρίου 2011.

Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2011

"Τύπος - Κυνήγι" - από τον Ελεύθερο Τύπο

Το περιοδικό "Κυνήγι" θα κυκλοφορήσει εκτάκτως την Πέμπτη 20 Οκτωβρίου 2011, λόγω της απεργίας των ΜΜΕ. 



Για ελεύθερους ανθρώπους και κυνηγούς

Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2011

Παπάς φονιάς...?

Ο δράστης, που σκότωσε με κυνηγετικό όπλο 70χρονο στην περιοχή Τροπαίων Αρκαδίας, έφτασε στην αποτρόπαιη πράξη του για κτηματικές δαιφορές που είχε με το θύμα.Το επεισόδιο έγινε στην Καπελίτσα Αρκαδίας.

Σύμφωνα με μαρτυρίες αναζητείται ο δράστης που φαίνεται πως είναι ένας 96χρονος!! παπάς.

Έγκλημα στην Αρκαδία με κυνηγετικό όπλο ...

Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2011

Σοκ - Άγνωστος σκότωσε με κυνηγετικό όπλο έναν 70χρονο στα Τρόπαια

      Εκτεταμένη έρευνα διεξάγεται, από αστυνομικούς της Αστυνομικής Διεύθυνσης Αρκαδίας, για τον εντοπισμό και την σύλληψη, του δράστη της ανθρωποκτονίας, 70χρονου ημεδαπού, σε Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Τροπαίων Αρκαδίας, ο οποίος, αφού ... τον πυροβόλησε με κυνηγετικό όπλο, προκαλώντας του θανάσιμο τραυματισμό, τράπηκε σε φυγή προς άγνωστη κατεύθυνση.

Προανάκριση διενεργεί το Τμήμα Ασφαλείας Τρίπολης

Περισσότερα από το "Καλημέρα Αρκαδία"

Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2011

Παπάς συνελήφθη για λαθροθηρία...

       Αυτή είναι είδηση προς τέρψιν για να πάνε κάτω τα φαρμάκια των μέτρων που μας παίρνουν σε καθημερινή βάση τα κοράκια της εξουσίας: «συνελήφθησαν παπάς και υιός σε περιοχή της Αρκαδίας την Παρασκευή το ξημέρωμα (σήμερα δηλαδή) να κυνηγάνε λάθρα λαγούς; αγριογούρουνα; ποιος ξέρει;».

      Μικρό ή μεγάλο το κακό, είναι δυστυχώς ένα καθημερινό φαινόμενο από τους σαλτιμπάγκους της παρανομίας που νέμονται τις νυχτιές τα βουνά και τα λαγκάδια.

     Στην συγκεκριμένη όμως περίπτωση, δημιουργήθηκαν σοβαρά προβλήματα – όχι επειδή ήταν παπάς ο συγκεκριμένος λαθροθήρας, αλλά διότι την Παρασκευή το πρωί κατά τις 11.00, έπρεπε να ψάλει στην εκκλησία της ενορίας του νεκρώσιμη λειτουργία

     Περίμεναν οι συγγενείς της εκλιπούσης (όπως μάθαμε) να πάει να τελέσει ο παπάς το μυστήριο, αλλά αυτός βρισκόταν στα κρατητήρια της Βυτίνας. Με καθυστέρηση η Μητρόπολη Γόρτυνος κ Μεγαλοπόλεως έστειλε άλλον παπά για να τελέσει την εξόδιο ακολουθία. Καθυστερημένος πολύ εμφανίστηκε στον άμβωνα και ο συλληφθείς παπάς και από κοινού έψαλλαν κανονικά και απρόσκοπτα.

     Απορίας άξιο είναι το ότι ο παπάς δεν πέρασε από αυτόφωρο όπως συνηθίζεται σε αντίστοιχες περιπτώσεις. Θα είχε φαίνεται την θεία φώτιση…….

Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2011

Τα παράδοξα ενός κάπρου…

       Στην «έδρα» της ομάδας πάνω στο βουνό που σχεδόν αξημέρωτα κάθε φορά συγκεντρωνόμαστε, τα σχέδια και οι ελπίδες καλά κρατούν. Τα κέφια δυναμώνουν με κάθε νέα άφιξη των μελών.

       Κατά περίεργο τρόπο, σε κάθε πρωινή μάζωξη, όλο και κάποιος λαγός περνά ανάμεσα από τα πόδια μας, συνηθέστερα από αυτά του αρχηγού – αφού μάλλον ο πονηρός λαγός έχει ψυχολογήσει τις κινήσεις του και γνωρίζοντας ότι πρωί- πρωί το όπλο δεν το έχει επ’ ώμου, δεν διστάζει να περνά ακόμα και ανάμεσα από τα πόδια του (!).


      Το πρωινό ήταν υγρό και η θερμοκρασία περίπου στους 8 C. Καλή μέρα για κυνήγι με την ομάδα σε πλήρη απαρτία (μόνο ο «γρήγορος» απουσίαζε και ελπίζουμε να είναι και πάλι σύντομα κοντά μας). Άκουσα ως συνήθως και κάποια παράπονα – τούτη τη φορά δια στόματος Τέλη, που έλεγε μεταξύ των άλλων πως σε παλαιότερο δημοσίευμα ήμουν πολύ σκληρός μαζί του. Ίσως και να ήταν έτσι αφού πολλές φορές το δίκαιο μπερδεύεται από την ένταση, την κούραση, ακόμα και από το αποτέλεσμα. Οι προθέσεις όμως, όχι μόνο για την ομάδα μου μα για όλους τους κυνηγούς αφετηρία έχουν τον καλό λόγο – έστω και αν μερικές φορές αυτός ξεφεύγει. Ας μου το συγχωρήσουν αυτό φίλοι και «εχθροί».

      Η ομάδα καλά στήθηκε στην «καταραμένη» παγάνα και το κουτάβι μας εύκολα πήρε τον ντορό. Μα δεν πήγαινε μέσα σε αυτήν αλλά πήρε την πλαγιά ανάποδα από τα καρτέρια, εκεί που η κόντρα ήταν σε ετοιμότητα. Μάλιστα ο Σανίας άκουγε το κουτάβι δίπλα του μα φαίνεται την ώρα που αυτό έβγαινε έξω από τον κύκλο, αυτός θα άναβε το βαρύ τσιγάρο – δεν εξηγείται διαφορετικά η ολιγωρία του που δεν έπιασε τον σκύλο μας. Αποτέλεσμα δε της ολιγωρίας του ήταν να πάει ο σκύλος μας σε ξένη παγάνα – και δεν πέρασε ώρα πολύ που τον ακούγαμε να βαρά στάμπα του καλού καιρού με τον σκύλο της γειτονικής ομάδας.

      Αμέσως έγιναν οι επαφές με την φίλια ομάδα για να πιάσουμε τον σκύλο μας και να φύγουμε. Εκεί λοιπόν που ο σχεδιασμός ήταν εν εξελίξει, ακούμε το απίστευτο: «να μπει ένας μέσα μα δίχως το όπλο του». Τώρα η φαεινή αυτή ιδέα ήταν του ηπειρώτη; Ήταν του αρκά; πιάσ’ τ’ αυγό και κούρεφτο, που έλεγαν και στο χωριό μου. Που να βγάλεις άκρη με τα ανθρώπινα καμώματα;

      Χάθηκε η μέρα μας με την ατυχή έκβαση του κυνηγίου μα δεν μας πτόησε το γεγονός. Βάλαμε άλλη παγάνα όταν τακτοποιηθήκαμε και πάλι και αφού αναλύσαμε επί μακρόν τα γεγονότα. Τούτη την φορά φανήκαμε περισσότερο οργανωτικοί και μεθοδικοί - μιας και τα γουρούνια τα βρήκαμε και αφήσαμε τα σκυλιά μας δια τα περαιτέρω. Τα σκυλιά κάνουν καλά την δουλειά τους και πρέπει να το πούμε αυτό. Ότι τους δίνεις παίρνουν. Τα βάλαμε στον σωστό ντορό και έφτασαν τάχιστα στα γουρούνια.

      Μην με ρωτήσει κανείς πόσα γουρούνια θηρεύσαμε γιατί θα τον μαλώσω…… Δεν είναι ερωτήσεις αυτές. Θα μπορούσε όμως κάποιος να ρώταγε: «τι ακριβώς συνέβη και χάσατε τα γουρούνια;» Αν κανείς γνωρίζει, ας λύσει και σε εμάς την απορία τούτη που κατατρώγει από την Κυριακή το απόγευμα τα σωθικά μας. Τι έγιναν τα γουρούνια;

       Θαρρώ πως εδώ η ευθύνη είναι συλλογική και ας μην ψάχνει ο αρχηγός για υπαίτιους. Όταν στο μεσοδιάστημα των δύο κυνηγίων, γευματίζεις από το σακούλι του Λέντζου με τα πλούσια ελέη και το καλόκαρδο κρασί, γεύεσαι αυγά φρέσκα και μυρωδάτα, και ντερλικώνεις σαν βασιλιάς, που να βρεις μετά την σπιρτάδα να τρέξεις και να φωνάξεις, αφού ο άγιος οίνος αργά το μεσημέρι κάνει καλά την δουλειά για την οποία φτιάχτηκε. Να είμαστε δίκαιοι.

      Τα γουρούνια αν μπορούσαν θα πλησίαζαν κι αυτά στο πλούσιο υπαίθριο τσιμπούσι, μα έχουν τρόπους….. Βέβαιοι όμως είμαστε ότι την επόμενη φορά που θα πάμε για κυνήγι με το στομάχι μας μισοάδειο, τα γουρούνια θα τα πετύχουμε στα γιατάκια τους. Και τότε θα έχουμε πάλι τα γνωστά θεαματικά αποτελέσματα αφού είμαστε δυνατή ομάδα. Έχουμε καλά καρτέρια και πώς να το ειπώ, εύχομαι, όπως σκοπεύουν τα φρέσκα αυγά από το τάπερ με απόλυτη επιτυχία, το ίδιο καλά να σκοπεύσουν και τους επόμενους κάπρους…

=========================

Δημοσιεύθηκε στο «Κυνήγι» του Ελεύθερου Τύπου την Τετάρτη 12 Οκτωβρίου 2011.

Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2011

Αυθαίρετη απαγόρευση θήρας στο Πάρκο Ολύμπου - Ωρίων

Αυθαίρετη και καταχρηστική η προτεινόμενη ολική απαγόρευση θήρας στο υπό ίδρυση Εθνικό Πάρκο Ολύμπου


Κύριε Υπουργέ

       Η μέχρι σήμερα διαχείριση και προστασία του φυσικού περιβάλλοντος της Ελλάδας παρουσιάζει σημαντικά κενά και ελλείψεις τόσο σε επίπεδο πολιτικής βούλησης (σχεδιασμού) όσο και σε επίπεδο Υπηρεσιών (εκτελεστικό), με αποτέλεσμα την ελλιπή ως ανύπαρκτη διαχείριση ακόμη και στις προστατευόμενες περιοχές (πχ λίμνες Κορώνεια και Κάρλα, Πάρνηθα, κλπ).

      Η παραπάνω θεσμική απραξία σε συνδυασμό με τις νόμιμες ή πολλές φορές και παράνομες δραστικές ανθρωπογενείς παρεμβάσεις στο φυσικό περιβάλλον (πυρκαγιές, εκχερσώσεις υγροτόπων, εκτροπές ποταμών, ληστρική αποψίλωση δασών, ίδρυση λατομείων, διάνοιξη δρόμων, ανεξέλεγκτη εγκατάσταση αιολικών πάρκων) που υλοποιούνται βάσει του σαθρού θεσμικού πλαισίου (που επιτρέπει οι Μελέτες Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων να χρηματοδοτούνται από τις εταιρείες που αναλαμβάνουν ένα έργο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται) έχουν οδηγήσει την αστικοποιημένη κοινή γνώμη στο λανθασμένο συμπέρασμα πως η προστασία του φυσικού περιβάλλοντος ισοδυναμεί με απομάκρυνση όλων των ανθρώπινων δραστηριοτήτων από αυτό.

Διαβάστε ολόκληρη την επιστολή του Ωρίωνα εδώ

Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2011

Επιχείρηση διάσωσης τραυματισμένου Αργυροπελεκάνου

Κυνηγετική Ομοσπονδία Μακεδονίας - Θράκης,

 Δελτίο Τύπου


       Με επιτυχία ολοκληρώθηκε η επιχείρηση μεταφοράς τραυματισμένου Αργυροπελεκάνου από την περιοχή της Έδεσσας στη Θεσσαλονίκη, στις Κλινικές της Κτηνιατρικής Σχολής του Α.Π.Θ.

       Συγκεκριμένα στις 5 Οκτωβρίου 2011 η Κυνηγετική Ομοσπονδία Μακεδονίας – Θράκης (ΣΤ’ ΚΟΜΑΘ) ειδοποιήθηκε για την ύπαρξη ενός τραυματισμένου Αργυροπελεκάνου στην Έδεσσα. Αμέσως κινητοποιήθηκε ομάδα άμεσης επέμβασης, απαρτιζόμενη από δύο δασολόγους της ΣΤ’ ΚΟΜΑΘ που έσπευσε αμέσως στην Έδεσσα και σε συνεργασία με ιδιώτη κτηνίατρο παρέλαβε το άτυχο πουλί. Με αυτοκίνητο της Κυνηγετικής Ομοσπονδίας Μακεδονίας – Θράκης μεταφέρθηκε με ασφάλεια ο Αργυροπελεκάνος, ο οποίος μάλιστα έφερε δακτυλίδια στα πόδια, και από τον αριθμό του φαίνεται ότι δακτυλιώθηκε στον υγρότοπο της Κερκίνης το 2010.

       Το τραυματισμένο πουλί βρέθηκε από αγρότη στην περιοχή Παναγίτσα του νομού Πέλλας. Τόσο ο τοπικός κτηνίατρος, όσο και οι υπόλοιπες εξετάσεις που έγιναν έδειξαν ότι το πουλί δεν ήταν πυροβολημένο, αλλά είχε τραύματα από άλλη αιτία (πρόσκρουση, πτώση, κ.ά).

       Η Κυνηγετική Ομοσπονδία Μακεδονίας Θράκης με τους 9 (εννέα) ειδικούς Δασολόγους και τους 64 θηροφύλακες που διαθέτει, καλύπτει ένα ευρύ δίκτυο σε όλη τη Βόρεια Ελλάδα. Οι πολίτες γνωρίζουν την επιχειρησιακή μας δυνατότητα και μας ειδοποιούν, όντας ευαισθητοποιημένοι και οι ίδιοι.

       Η Κυνηγετική Ομοσπονδία Μακεδονίας – Θράκης θα συνεχίσει να παρέχει αφιλοκερδώς και χωρίς καμιά απολύτως οικονομική βοήθεια το εθελοντικό της έργο, προς όφελος της άγριας πανίδας.

       Με χαρά πληροφορηθήκαμε ότι η κατάσταση της υγείας του Αργυροπελεκάνου είναι καλύτερη, μετά από την επιστημονική επιμέλεια και περίθαλψη που του παρείχε η αρμόδια Κτηνιατρική Σχολή της Θεσσαλονίκης.

Περισσότερα στην σελίδα της ΚΟΜΑΘ εδώ

Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2011

Κύριε υπουργέ …

       Ευτυχώς που απαγορεύτηκε πάλι ο Αμβρακικός για το κυνήγι και θα γλυτώσει και η μεσογειακή φώκια αλλά γιατί όχι και η αρκούδα της Πίνδου όταν θα κατεβαίνει στις παραλίες για ριλάξ.

       Παιδικά ακούγονται αυτά και παιδικά είναι, μα, σε ποιόν να τα πεις και ποιος να τα ακούσει; Ο υπεκα; ο υφ-πεκα; ο καφετζής του υπεκα; ο μελετητής του υπεκα; ποιος; Μήπως η πρώην υπεκα που πρόλαβε πριν να φύγει για τα μετερίζια και τις βίγλες του ΟΟΣΑ και απαγόρεψε τον Υμηττό;

       Με τις αποφάσεις αυτές δεν αυτοαναιρούνται οι εκάστοτε αρμόδιοι υπουργοί μόνο μα και ο παρά φύση οικολογικός συρφετός, οι άθλιες αυτές ΜΚΟ που συνεχίζουν εν μέσω χρεοκοπίας της χώρας μας και την λεηλατούν αντλώντας κονδύλια για το «θεάρεστο έργο τους». Ποιος και με ποια δικαιοδοσία δίνει τέτοιες αρμοδιότητες σε αυτές τις παρασιτικές οργανώσεις; Ποιος σοφίζεται συνεχώς σε αυτόν τον ρημαδιασμένο τόπο και επιτίθενται κατά των συμφερόντων του περιθωριακές ομάδες;

      Κύριε υπουργέ, ακολουθείται κατά πόδας κι εσείς την πεπατημένη της νοσηρής αυτής κυβέρνησης και καταστρέφετε. Πόσο εύκολο είναι αυτό, πόσο απλό δηλαδή να γκρεμίζει κανείς, χωρίς να χρειάζεται δεύτερη σκέψη. Το δύσκολο σε εσάς που ενεργείτε προς το συμφέρον μας – «Πάνα αλήτη τι είπα;» - είναι ασφαλώς να οικοδομείτε, να χτίζετε κοινώς – διότι δεν έχετε τα κότσια, δεν έχετε τις γνώσεις εσείς να δημιουργήσετε, να σχεδιάσετε, να ακούσετε την απλή λογική που λέει ότι ο Αμβρακικός δεν κινδυνεύει από τους κυνηγούς. Δεν έχετε καν την διάθεση να κάνετε μελέτες ή ακόμα να ανατρέξετε στα αρχεία σας για να διαπιστώσετε με τα μάτια σας, ότι όπου υπάρχει κυνηγός η φύση προστατεύεται. Όπου πατάει το πόδι του ο κυνηγός για να θηρεύσει, αυξάνεται και η πανίδα της περιοχής. Δεν έχετε την στοιχειώδη γνώση για να διαχειριστείτε απλά πράγματα και περιμένουμε εμείς να κάνετε κάτι καλύτερο για τον Αμβρακικό;

       Το κακό με εσάς κ. υπουργέ είναι ότι σας έκαναν υπεκα. Τι γνωρίζετε εσείς άραγε από την φύση; Έχετε χαθεί ποτέ στα μονοπάτια της; ήπιατε ποτέ σας νεράκι από την πηγή τους; ιδρώσατε ποτέ σας σε ανηφοριές; κόψατε ποτέ τα πόδια σας από την κούραση; σταθήκατε ποτέ καταμεσίς του δάσους να φάτε και να πιείτε; όχι; Δεν είναι κακό κ. υπουργέ που δεν κάνατε όλα τα απλά και φυσικά που κάνουμε εμείς. Δεν είναι κατακριτέο να μην γνωρίζετε, αλλοίμονο. Δεν είναι μειωτικό για την προσωπικότητά σας να μην ακούσατε ποτέ το φτερούγισμα της πέρδικας. Δεν κάνουν όλοι οι άνθρωποι τα ίδια πράγματα, δεν έχουν όλοι τα ίδια ενδιαφέροντα, και το βρίσκω υγιές για εσάς και για πολλούς συμπολίτες μας, να μην γνωρίζετε το παραμικρό από τις ανάγκες της φύσης αφού απέχετε παρασάγγας απ’ αυτήν.

       Μα εμείς είμαστε εδώ κ υπουργέ, γιατί δεν μας ρωτάτε να σας πούμε; Όχι, μην ανησυχείτε, εμείς δεν θα ζητήσουμε χρήματα, καλά δεν σας το είπαν; Εμείς έχουμε μάθει μονάχα να δίνουμε, να προσφέρουμε, να χαρίζουμε, να βοηθάμε. Όχι κ. υπουργέ, δεν είμαστε άγιοι και δεν θα γίνουμε. Όμως, για όσα αγαπάμε και λαχταράμε, δίνουμε ότι έχουμε και δεν έχουμε. Γιατί δεν μας φωνάζετε στο όμορφο γραφείο σας, να μας συμβουλευτείτε; Να ακούσετε έστω και την δική μας άποψη για τον Αμβρακικό, μα και για τον Υμηττό ακόμα, και για όσα «προς χάριν της οικολογίας» έκανε η προηγούμενη υπεκα; Έχετε υποχρέωση κ υπουργέ να μας εμπιστευτείτε – εμείς δεν αφαιρούμε από τον δημόσιο κορβανά, αφού, ξέρετε καλύτερα από εμάς τους κυνηγούς τι χρήματα καταναλώνονται χάριν της ύπαρξης όλων αυτών που έχουν αναλάβει με εργολαβία την ελληνική φύση.

      Μην σας κουράζω άλλο κ. υπουργέ, ασφαλώς θα έχετε να διεκπεραιώσετε τις καθημερινές υποθέσεις του γραφείου σας. Όμως, στον ελεύθερο χρόνο σας, ας πούμε ένα Σάββατο πρωί, ελάτε μαζί μας, όχι με την ΚΣΕ, γιατί αυτοί οι τύποι σκέφτονται πολιτικά πρώτα και μετά είναι κυνηγοί. Ελάτε με εμάς, με οποιοδήποτε κυνηγό, και να πάμε στον Αμβρακικό, στον Έβρο, στην Αρκαδία, στην Πίνδο, όπου εσείς θέλετε, και να δούμε μαζί την μαγευτική φύση, να συναντήσουμε ανθρώπους της υπαίθρου και άλλους κυνηγούς - και μετά απαγορέψτε και το κυνήγι στην Ελλάδα αν σας κάνει κέφι.

Εξυπακούεται ότι τα έξοδα μας θα είναι ρεφενέ …

=====================

Δημοσιεύθηκε στο «Κυνήγι» του Ελεύθερου Τύπου την Τετάρτη 5 Οκτωβρίου 2011.

Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2011

"Τύπος - Κυνήγι" - από τον Ελεύθερο Τύπο

Κάθε Τετάρτη




Για ελεύθερους ανθρώπους και κυνηγούς

Δευτέρα, 3 Οκτωβρίου 2011

Για τον κάπρο ο λόγος …

       Από το 1989, χρονιά που πρωτο-απελευθερώθηκε ο κάπρος στον Μοριά, πρώτα από τον Κυνηγετικό Σύλλογο Μεγαλόπολης και στη συνέχεια από τον Κυνηγετικό Σύλλογο Καλαβρύτων, μέχρι και σήμερα, πέρασαν 22 χρόνια.

        Η παρουσία του κάπρου είναι μία μεγάλη νίκη των κυνηγών είτε αρέσει αυτό είτε όχι. Εννοείται ότι – αφού ζούμε στην Ελλάδα, η προσπάθεια αυτή δεν ήταν αναίμακτη, εφόσον είχε ποινικές διώξεις (του Παναγιώτη Αριδά, τότε προέδρου του συλλόγου της Μεγαλόπολης) και δικαστήρια, άρνηση της Ομοσπονδίας Πελοποννήσου στο αρχικό στάδιο της απελευθέρωσης να την αποδεχτεί, και πολλά ακόμα ευτράπελα που ακολουθούν συνήθως όλες τις σοβαρές προσπάθειες στον τόπο αυτό.

       Έπειτα από 22 χρόνια μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι η αναπαραγωγή πέτυχε απόλυτα, ο κάπρος εντάχθηκε στο φυσικό περιβάλλον εύκολα, δίχως να δημιουργήσει προβλήματα στο οικοσύστημα – όπως συμβαίνει συνήθως με τις ανεξέλεγκτες απελευθερώσεις πολλών οικολογικών οργανώσεων που στερούνται γνώσεων και μελετών. Αλλά γνωρίζουμε ότι αν αυτές οι αμφιλεγόμενες οργανώσεις δεν προβούν σε κάποια έστω απελευθέρωση, δεν έχουν και λόγο ύπαρξης – και επομένως ούτε οικονομικές ενέσεις από τον μόχθο του Έλληνα πολίτη. Μα ας σημειωθεί και το σύνηθες φαινόμενο – τις απελευθερώσεις οι οργανώσεις αυτές τις πραγματοποιούν νύκτα, μακριά από τα βλέμματα ανθρώπων – και εξηγείται εύκολα τούτη η πρακτική τους από την έλλειψη υπευθυνότητας και αγάπης για την φύση.

       Στον Μοριά ο κάπρος απόκτησε υπερπληθυσμούς και η σωστή διαχείριση από μέρους μας θα μας δίνει ένα όμορφο και συναρπαστικό κυνήγι. Στην κεντρική Ελλάδα επίσης οι πληθυσμοί του κάπρου βρίσκονται σε υψηλά επίπεδα, γεγονός που χαροποιεί κυνηγούς και συλλόγους. Στα βόρεια της πατρίδας μας και ειδικότερα στις περιοχές που συνορεύουν με Σκόπια και Βουλγαρία, τα πράγματα (κατά την γνώμη μου) στην πορεία του χρόνου δεν θα εξελιχθούν ομαλά, θα δημιουργηθούν προβλήματα και θα διογκωθούν – και το κυνήγι θα περάσει από συμπληγάδες. Η αιτία των προβλημάτων θα έχει να κάνει με τον έλεγχο των πληθυσμών αφενός και αφετέρου με το κέρδος – και γνωρίζουμε όλοι μας για το «κυνήγι στις χώρες αυτές», που είναι οργανωμένο με επαγγελματισμό από διάφορα γραφεία, μα που στην ουσία δεν είναι κυνήγι μα σχολική εκδρομή μιας και το θήραμα – τον κάπρο για τον οποίον μιλάμε, σου τον φέρνουν στην θέση σου, στο καρτέρι σου, έτοιμο προς σκόπευση, και συ, άκοπα, ανίδρωτα, τον θηρεύεις.

        Οι χώρες αυτές, καλά οργανωμένες στις ρεζέρβες και στα πλούσια θηράματα, κινούνται με γνώμονα μόνο το κέρδος. Το χρήμα των κυνηγών από τρίτες χώρες (σε αυτές και η δική μας με μεγάλο αριθμό συμμετεχόντων), είναι πάρα πολύ και μεγάλος αριθμός ανθρώπινου δυναμικού, κινείται, εργάζεται, σχεδιάζει, μελετά, ώστε ο κάπρος να υπάρχει εντός της επικράτειας τους. Οι μεγάλες μετακινήσεις του κάπρου θα είναι απόλυτα ελεγχόμενες ώστε να αποφεύγονται αυτές προς τα νότια. Την πολιτική αυτή θα την βιώσουν πρώτοι απ’ όλους (αν ήδη δεν την βιώνουν) οι Έλληνες κυνηγοί της κεντρικής Μακεδονίας, και θα δούν να ελαττώνεται απελπιστικά ο πληθυσμός των αγριόχοιρων.

Οι ομάδες
Σε ολόκληρη την χώρα πλην της Πελοποννήσου, οι ομάδες των αγριογούρουνων είχαν οργανωθεί, είχαν περάσει τα δικά τους προβλήματα και έφτασαν έπειτα από την βαθιά εμπειρία που απέκτησαν να λειτουργούν με σεβασμό τόσο προς το θήραμα αλλά κυρίως και μεταξύ τους. Στην Πελοπόννησο, όταν άρχισε το κυνήγι του κάπρου ελεύθερα το 1996, έγινε το «έλα να δεις». Οι περισσότερες ομάδες που δημιουργήθηκαν είχαν και ηπειρώτες κυνηγούς, γνώστες του κάπρου, που τις βοήθησαν στην εξέλιξή τους. Παράλληλα, άλλες πολυπληθείς ομάδες δημιουργήθηκαν (η μεγαλύτερη και η πλέον ονομαστή εκ Πάτρας) και έφεραν στα νέα κυνηγοτόπια πολλά και σοβαρά προβλήματα. Οι μεγάλες αυτές ομάδες δεν είδαν ένα νέο κυνήγι αλλά ένα καινούριο τρόπο κέρδους, αφού το κρέας του κάπρου το εμπορεύονταν σε πολύ υψηλές τιμές. Στο όνομα του κέρδους και όχι του κυνηγίου, οι ομάδες αυτές άνοιξαν πόλεμο με τους πάντες - με τις τοπικές κοινωνίες μη αφήνοντας τες να εργαστούν απρόσκοπτα στα χωράφια τους, με άλλες νεοϊδρυθείσες ομάδες που πάλευαν να μάθουν το κυνήγι του κάπρου, με κτηνοτρόφους που τους δημιούργησαν αμέτρητα προβλήματα στα κοπάδια τους, μα ακόμα και με τον Νόμο αφού καταπατούσαν κάθε κυνηγετική διάταξη και ακόμα αυτό τον ποινικό κώδικα.

         Με το πέρασμα του χρόνου, οι νόμιμες ομάδες οργανώθηκαν σε αντίθεση με τις μεγάλες που αφανίστηκαν αφού το κέρδος έσπειρε την διχόνοια – φυσική εξέλιξη όταν το χρήμα δεν μοιράζεται στα ίσα. Ο κύριος λόγος της διάλυσης των ομάδων αυτών ήταν καθαρά οικονομικός. Άρα δεν είχαν τύχη και μέλλον. Οι ομάδες αυτές έσπασαν σε πολλές μικρότερες – νόμιμες πλέον και ακολουθούν τους κανόνες των υπολοίπων ομάδων.

        Τα νέα μέλη των ομάδων πέρασαν από διάφορα στάδια προσαρμογής. Στο τέλος η κάθε ομάδα «κλείδωσε» και πολύ δύσκολα θα ενταχθεί σε αυτήν ένα νέο μέλος. Παράλληλα, οι προστριβές που δημιουργούνταν στα κυνηγοτόπια με άλλες ομάδες, ατόνησαν, οι εχθρικές σχέσεις που συνηθισμένη αιτία ήταν ο τόπος, έδωσαν τη θέση τους στην καλή συνεργασία. Σε τούτο συνέβαλε ο καθορισμός των κυνηγότοπων της κάθε ομάδας. Είδε η κάθε ομάδα ότι μπορεί να διαλέξει έναν τόπο για το κυνήγι της – και τόπος υπήρχε για όλες τις ομάδες. Συγχρόνως άρχισαν να οικοδομούνται οι καλές επαφές με τις γειτονικές ομάδες, αφού τα οφέλη από τις αρμονικές σχέσεις είναι πολλά.

       Συνέπεια των παραπάνω είναι ότι σήμερα οι ομάδες δεν αντιμετωπίζουν τα προβλήματα του παρελθόντος, Έδιωξαν το άγχος του κυνηγότοπου, έμαθαν καλά όλοι τους τις δυνατότητές τους, ξέρουν πώς να λειτουργήσουν τόσο στο κυνήγι αλλά και έξω από αυτό, σέβονται πλέον την ντόπια κοινωνία – και αυτή με την σειρά της αποδέχτηκε με εγκαρδιότητα την ομάδα που κυνηγά στα μέρη της, και το μεγάλο κέρδος απ’ όλα αυτά χρεώνεται στο κυνήγι, όπως ακριβώς το θέλουμε, ελεύθερο και γόνιμο.

Στο δι’ ταύτα
Ασφαλώς βρισκόμαστε πολύ μακριά από την ημέρα εκείνη που η κυνηγετική παιδεία θα λύνει αυτόματα τα προβλήματα που θα προκύπτουν. Όμως έστω και αργά προχωράμε σαν μια μικρή κοινωνία που είμαστε εμείς οι κυνηγοί, και θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για το κυνήγι στην Ελλάδα, για το δικαίωμα να κυνηγάμε ελεύθερα, σεβόμενοι στο έπακρο τις διατάξεις που διέπουν το κυνήγι μας. Αλλάζουν οι εποχές, προσαρμοζόμαστε κι εμείς για να έχουμε λόγο στα πράγματα και αύριο, αλλάζει και το κυνήγι. Τώρα έχουμε ανάγκη περισσότερο από ποτέ, να φτάσουμε στο βουνό και να ανασάνουμε ελεύθερα

        Η πολυετής προσπάθεια της κυνηγετικής οικογένειας (οι Ομοσπονδίες, οι σύλλογοι, η θηροφυλακή, ο κυνηγετικός τύπος, εμείς οι κυνηγοί), φέρνει σιγά μα σταθερά καρπούς. Γέμισαν τα βουνά από αγριογούρουνα και αλλάξαμε πάρα πολλοί κυνηγετικό προορισμό. Έχουμε κυνήγι επειδή το προσέξαμε, αγωνιστήκαμε για τον σκοπό αυτό, περάσαμε από ανυπέρβλητα εμπόδια, χλευαστήκαμε από μία μερίδα οικολογούντων και από διάφορες ΜΚΟ, αντέξαμε όμως στον πόλεμο και συνεχίζουμε με αισιοδοξία να κυνηγάμε τον μαγικό κάπρο, τον βασιλέα της πανίδας μας. Μπορεί άλλοι να παίρνουν τα φράγκα για την Αρκούδα και τον λύκο για παράδειγμα, εμείς όμως είμαστε οι εγγυητές της άγριας φύσης. Και μάθαμε να πληρώνουμε αδρά, ακόμα και τώρα στους χαλεπούς καιρούς - με το ποσό που μας αναλογεί πληρώνουμε και τις ΜΚΟ που για να έχουν λόγο ύπαρξης καταφεύγουν σε ασχήμιες εις βάρος μας – αφού θεωρούν πως ότι κακό γίνεται στη φύση, προέρχεται από τον κυνηγό. Κάπως έτσι μάλλον θα λειτουργεί η θεωρία του μηδενισμού.

Πρόταση
Απαραίτητη προϋπόθεση για το μέλλον του κάπρου σε πρώτη προτεραιότητα μπορούμε να βάλουμε την κυνηγετική παιδεία. Προς τον σκοπό αυτό ας τρέξουν οι Ομοσπονδίες – αφού έχουν το υλικό (μελέτες), σε συνεργασία με την ΚΣΕ και με τους Φορείς εκείνους που μπορούν να αντιληφθούν με πνεύμα ελεύθερο και όχι με αγκυλώσεις, και να ενταχθεί το κυνήγι, η σωστή διαχείρισή του, στα σχολεία. Αν θέλουμε να μιλάμε για το μέλλον του κυνηγίου, πρέπει να ξεκινήσουμε από την παιδική ηλικία, να αρχίσει το παιδί να μαθαίνει για την φύση και για τα οφέλη του κυνηγίου. Σε προηγμένες χώρες (που θα πάει, θα γίνουμε και εμείς), το κυνήγι δεν είναι ταμπού και διδάσκεται στο δημόσιο σχολείο.

=========================

Δημοσιεύθηκε στο «Κυνήγι» του Ελεύθερου Τύπου την Τετάρτη 28 Σεπτεμβρίου 2011.