Ο οικόσιτος «Μάρκος» και ο … σκοπευτής

Ό ήχος που ακούστηκε μας ξύπνησε όλους. Όσους κοιμόντουσαν στα κρεβάτια αλλά κι εμάς τα παιδιά που κοιμόμασταν στρωματσάδα. «Γέρο» φίδι!!, η φωνή της γιαγιάς μας έδινε εξηγήσεις για τον βαρύγδουπο ήχο στο πάτωμα. Και πράγματι, ο παππούς που σηκώθηκε τελευταίος από το κρεβάτι, πήγε νίφτηκε, φόρεσε το πανταλόνι του, τα χειροποίητα παπούτσια του τα τριζάτα, έσφιξε καλά τη γραβάτα, φόρεσε το σακάκι του, πήρε το καπέλο ανά χείρας και «σκληρός» όπως ήταν, ζήτησε από την γιαγιά μου επιτακτικά τη μαγκούρα του για να σκοτώσει το φίδι!.

Ο «Μάρκος» το σπιτόφιδο, βλέποντας τα δικά του όνειρα στο πατερό του σπιτιού που κοιμόταν, φαίνεται πως γλίστρησε και έπεσε. Είχε όμως το χρόνο να ξεζαλιστεί και να χαθεί μέχρι ο παππούς να πάρει τα «όπλα» του. Είχαμε συνηθίσει το περιστατικό αυτό γιατί συνέβαινε κάμποσες φορές τα καλοκαίρια που μαζευόμασταν στο χωριό. Τον «Μάρκο» κανείς δεν ήθελε να τον σκοτώσει, ούτε φυσικά και ο παππούς. Εξάλλου το κάθε σπίτι στο χωριό είχε το δικό του σπιτόφιδο, τη δικιά του τύχη. Έπειτα από χρόνια, το σπίτι μονώθηκε καλά Όμως κάτι αυγουστιάτικα απογεύματα σα να μου φαίνεται πως σκαρφαλώνει ο «Μάρκος» προς τα κεραμίδια, ο ίδιος ή οι κληρονόμοι του!. Αναπόσπαστο μέρος του σπιτιού.

Στο κλίμα, στον κήπο του σπιτιού, όταν αυτό ήταν «στα κέφια του», πήγαινε μια συγχωριανή και κρυφά μάζευε τα αμπελόφυλλα και έκανε ωραία ντολμαδάκια που άρεσαν στη φαμελιά της. Την συγχωριανή λοιπόν την πήρα είδηση και διέδωσα εμπιστευτικά σε κάποιον «εχέμυθο» του χωριού πως στο κλίμα βλέπω συνέχεια ένα μεγάλο φίδι να φέρνει βόλτες. Σε λιγότερο από μία ώρα, όλο το χωριό μιλούσε για ένα τεράστιο φίδι, που όλως τυχαίως, όλοι το είχαν δεί και μάλιστα είχαν φοβηθεί πολύ. Η συγχωριανή το έμαθε γρήγορα το «κακό μαντάτο» και άλλαξε διατροφικές συνήθειες!!.
Πάρα πολλές οι ιστορίες στο χωριό με φίδια με κέρατα, με σαΐτες που σου ορμάνε, με δεντρογαλιές που κουλουριάζονται στο πόδι σου και σε χτυπάνε. Και οι περισσότερες εξ αυτών είναι παραμύθια, πλασμένα ωραία που έδιναν τόνο και χρώμα στις συζητήσεις. Η μυθοπλασία είναι στο αίμα του ανθρώπου της φύσης. Σήμερα τα παραμύθια τα «γερά» τα πλάθουν οι κυνηγοί και οι ψαράδες, με ιστορίες ατελείωτες, με κατορθώματα σπουδαία και ζηλευτά.

Όπως καλή ώρα ο φίλος ο Γνάθων που ήλθε στο χωριό για φάσες. Ήλθε σπίτι και πίναμε το τσιπουράκι μας και τάχα αδιάφορα του λέω: αυτό το κοπάδι εκεί στη πλαγιά από πού ξεφύτρωσε; Πετάχτηκε επάνω φουριόζος και σε μερικά λεπτά άκουγα μπαταριές που ξεσήκωσαν τον τόπο. Πήγα για ύπνο...............

Με ξύπνησε το απογευματινό τηλεφώνημα συγχωριανού μου: βρε παιδί μου, μήπως είδες ποιος ευλογημένος πυροβολούσε το μεσημέρι τα περιστέρια μου; Δεν ξέρω μπάρμπα, κοιμόμουν!. Δεν είναι παιδί μου μόνο ότι τα πυροβολούσε και μου τα τρόμαξε, δεν είχε και ιδέα από σημάδι!. Κυνηγός να ήταν; Το βραδάκι, μαζεύτηκε η παρέα μας στην ταβέρνα του χωριού. Στο διπλανό τραπέζι ο φίλος ο Γνάθων εξιστορούσε σε άλλη παρέα και με κάθε λεπτομέρεια, πως «κατέβασε» στη πλαγιά ένα ολόκληρο κοπάδι φάσες!! Τον κοίταξα με «θαυμασμό». Τι κυνηγός... Και τι σκοπευτής…..

Ο Γνάθων, δεν φάνηκε πάλι στο χωριό για φάσες, ίσως να πηγαίνει στα νησιά του Αιγαίου που είναι γεμάτα περιστερώνες…
----------------------------------------------------------------------------
Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Τύπος - Κυνήγι" του Ελεύθερου Τύπου την Τετάρτη 24 Δεκεμβρίου 2008

Παρουσίαση ομάδας αγριόχοιρων από την Ροδόπη

Μας μίλησε ο Βασίλης Γκόγκος, εκπροσωπώντας την ομάδα του που κυνηγά αγριογούρουνα στο Νομό Ροδόπης.

Κατάγεστε από την περιοχή του Ν. Ροδόπης. Μιλήστε μας για τις ιδιαιτερότητες της περιοχής και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζετε. Η πιο σοβαρή ιδιαιτερότητα της περιοχής μας είναι ότι βρισκόμαστε πολύ κοντά στα σύνορα με την Τουρκία και την Βουλγαρία, πράγμα πολύ καλό ή πολύ κακό αναλόγως την οπτική γωνία που το βλέπουμε κάθε φορά. Δηλαδή ενώ η Τουρκία ήταν πάντα ο τροφοδότης θηραμάτων, σήμερα και λόγω της πολύ μεγάλης αλλοίωσης του τοπίου κυρίως εξαιτίας της Εγνατίας Οδού, τα αγριογούρουνα δεν μπορούν πλέον να περάσουν στην χώρα μας με αποτέλεσμα να μειώνετε συνεχώς ο πληθυσμός των αγριόχοιρων. Το πρόβλημα έγινε ακόμη μεγαλύτερο με την δημιουργία του «οικολογικού εκτρώματος» που λέγετε Αιολικό πάρκο. Τα εργοτάξια που έγιναν για να κατασκευαστεί το πάρκο καταστρέψανε πολύ μεγάλες δασικές εκτάσεις με ανυπολόγιστες συνέπειες για την πανίδα και την χλωρίδα του ευρύτερου ορεινού όγκου. Η ζημιά που προκλήθηκε από τη δημιουργία του πάρκου αυτού είναι ανυπολόγιστη για το φυσικό περιβάλλον μας. Είναι γνωστό άλλωστε πως σε πολύ μεγάλη ακτίνα από τα Αιολικά πάρκα, η ζωή παύει κυριολεκτικά να υφίσταται. Υπάρχουν προβλήματα με τη γειτονική Βουλγαρία στο κυνήγι σας; Αν ναι, με τι τρόπο τα λύνετε;
Το πρόβλημα είναι ένα και μοναδικό: η θηραματική πολιτική των γειτόνων. Οι Βούλγαροι ρίχνουν τροφές καθ’ όλη την διάρκεια του έτους στην περιοχή της Βουλγαρικής Ροδόπης με αποτέλεσμα τα θηράματα να μην μεταναστεύουν στην χώρα μας. Αυτό έχει σαν συνέπεια να ελαττώνονται τα δικά μας θηράματα, δεδομένου ότι οι αγριόχοιροι ως γνωστό διανύουν μεγάλες αποστάσεις προς εξεύρεση της τροφής τους. Είναι ένα σοβαρό πρόβλημα που δυστυχώς εμείς από μόνοι μας δεν μπορούμε να το λύσουμε και δυστυχώς βλέπουμε να μεγαλώνει μέρα με τη μέρα. Η Ροδόπη είναι από τα ομορφότερα σημεία της Ελλάδας, άγνωστη όμως στο ευρύ ελληνικό κοινό θα ‘λεγα, μιλήστε μας γι’ αυτήν και τον φυσικό της πλούτο.
Πράγματι η Ροδόπη μας είναι ένας παράδεισος όχι μόνο για όσους είναι κυνηγοί αλλά και για όσους είναι λάτρεις του φυσικού περιβάλλοντος, ακόμη και για εκείνους που έχουν διαφορετικές αναζητήσεις. Προσφέρεται για ψάρεμα, έχουμε φανταστικούς ψαρότοπους όπως και πανέμορφες παραλίες για όσους θέλουν να απολαύσουν τον ήλιο και την θάλασσα. Η απόσταση μεταξύ του ορεινού όγκου και της παραλιακής ζώνης είναι μόλις δεκαπέντε χιλιόμετρα και περίπου μισή ώρα με το αυτοκίνητο. Στην διαδρομή ο επισκέπτης μπορεί να επιλέξει την πορεία του είτε μέσα από τα πολυάριθμα χωριά του κάμπου που χαρακτηρίζονται από την έντονη αγροτική τους δραστηριότητα είτε από την πλευρά της ιστορικής «Μαρώνειας» όπου μπορεί να δει τα αρχαία ευρήματα που υπάρχουν στην ευρύτερη περιοχή του όρους Ίσμαρος όπου βρίσκεται και η περιβόητη «σπηλιά του Κύκλωπα». Από εκεί ο επισκέπτης θα καταλήξει στο γραφικό λιμανάκι του Άγιου Χαράλαμπου όπου πραγματικά αξίζει η στάση για φρέσκο ψάρι στα γραφικά ταβερνάκια της περιοχής .Στην Κομοτηνή έχει έδρα και μια από τις πιο δραστήριες λέσχες 4Χ4 της Βορείου Ελλάδος. Στην περιοχή μας υπάρχουν πολλοί προορισμοί για Off road διαδρομές για τους λάτρεις της περιπέτειας. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι η πόλη μας φιλοξενεί τουλάχιστον δύο από τους αγώνες πρωταθλήματος για εκτός δρόμου οχήματα κάθε χρόνο. Βέβαια δεν θα πρέπει να ξεχάσω να πω - μια και είναι και στην επικαιρότητα, ότι υπάρχει και ο σπάνιος βιότοπος της λίμνης Βιστωνίδας όπου οι ενδιαφερόμενοι επισκέπτες, περιπατητές, εξερευνητές, παρατηρητές της πανίδας κ.α. μπορούν να δουν και να παρατηρήσουν ένα πλήθος πουλιών που ζουν μόνιμα στην περιοχή ή μεταναστεύουν. Εδώ εξάλλου ζούνε και τα περιβόητα «Flamingos» σε μια από τις ελάχιστες παρουσίες τους στην Ευρώπη. Γενικά μπορούμε να πούμε ότι οι εναλλακτικές δραστηριότητες είναι πάρα πολλές στην περιοχή μας και αξίζει οι κυνηγοί της περιπέτειας να την επισκεφτούν. Αντιμετωπίζετε προβλήματα με γειτονικές ομάδες αγριογούρουνων; Ποιες είναι οι σχέσεις σας;
Σε γενικές γραμμές προβλήματα με άλλες ομάδες δεν υπάρχουν, θα λέγαμε ότι οι άγραφοι νόμοι τηρούνται σε πολύ μεγάλο βαθμό. Και ξέρετε, οι Άγραφοι Νόμοι έχουν βαθιές ρίζες μέσα στο χρόνο.Το σοβαρότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε είναι έλλειψη ενεργειών από τους τοπικούς κυνηγετικούς συλλόγους σε ότι αφορά την προσπάθεια αύξησης και διατήρησης του πληθυσμού των αγριογούρουνων της περιοχής. Δηλαδή ενώ γίνονται διάφορες δράσεις για άλλα θηράματα – και πολύ καλά πράττουν οι κυνηγετικοί σύλλογοι, δεν λαμβάνετε καμία απολύτως μέριμνα για τον αγριόχοιρο. Αυτό, σε συνδυασμό με την πολιτική των Βουλγάρων όπως σας προανέφερα, καταλαβαίνετε ότι έχει καταλυτικά αποτελέσματα στον αριθμό των ζώων που κάθε χρόνο μειώνονται επικίνδυνα .Τέλος ένα πρόβλημα που έκανε την εμφάνιση του τα δύο περίπου τελευταία χρόνια είναι αυτή η «κατάρα» της κλοπής των σκυλιών, πράγμα που δυστυχώς δεν συμβαίνει μόνο εδώ. Ελπίζουμε με την προσπάθεια αφύπνισης όλων των φίλων κυνηγών να περιορίσουμε το φαινόμενο και γιατί όχι κάποια στιγμή να το εξαλείψουμε.
Τι όπλα χρησιμοποιείτε στο κυνήγι σας και γιατί;
Οι περισσότεροι από την παρέα μας χρησιμοποιούμε καραμπίνες cal 12 . Γιατί με τα χρόνια καταλήξαμε ότι είναι τα όπλα που μας ταιριάζουν. Τα σκυλιά σας τα αγοράζετε; Αν ναι, από γειτονικές χώρες; Τα φτιάχνετε μόνοι σας;
Τα σκυλιά μας τα αγοράζουμε από την γειτονική Βουλγαρία κατά κύριο λόγο αλλά και εκπαιδεύουμε δικά μας κουτάβια με θεαματικά αποτελέσματα. Τι φυσίγγια χρησιμοποιείτε και γιατί;
Χρησιμοποιούμε συνήθως οκτάβολα, δεκάβολα, εξάβολα σπανιότερα και μονόβολα. Ο λόγος είναι ότι η κάρπωση είναι ευκολότερη με αυτά τα φυσίγγια στο δασικό περιβάλλον της περιοχής μας που είναι αρκετά πυκνό. Γιατί κυνηγάτε αγριογούρουνα; Τι σας προσφέρει το συγκεκριμένο κυνήγι; Μιλήστε μας για την ομάδα σας.
Επιλέξαμε το συγκεκριμένο κυνήγι διότι είναι το μόνο «πραγματικό κυνήγι», ζούμε την κάθε στιγμή όλοι μας από την πρωινή ιχνηλασία, την διαδικασία της κατάστρωσης σχεδιασμού ανάλογα με το που πιστεύουμε ότι βρίσκετε το θήραμα, την παγάνα μέχρι το τελικό αποτέλεσμα. Και γενικά το βουνό και η φύση γενικότερα είναι το μόνο μέρος που πραγματικά ξεφεύγουμε για λίγο όλοι από την καθημερινότητα μας.Η ομάδα μας αποτελείτε από φίλους που βρισκόμαστε καθημερινά σε όλη την διάρκεια του χρόνου και όχι μόνο κατά την κυνηγετική περίοδο. Η σχέση μας έχει δοκιμαστεί στο χρόνο και οι δεσμοί μας κατ’ επέκταση είναι πολύ ισχυροί.
Η ομάδα μας αποτελείται από τους: Βραχνίδη Γιάννη, Τσαραγκλή Γιάννη, Βελκόπουλο Κώστα, Εμμανουήλ Μένιο, Μαργαρίτη Μπάμπη, Βασιλακάκη Δημήτρη, Σφέτσα Δημήτρη, Αντωνιάδη Γιώργο, Αντωνιάδη Θωμά, Τσιφτσή Ανδρέα, Κατσόλα Νίκο, Βαλδραμίδη Σάκη και Μήτρογλου Σίμο.Η σύνθεση της ομάδας μας περιλαμβάνει τόσο εμπείρους κυνηγούς όσο και νέα παιδιά με πολύ ταλέντο. Αλήθεια είναι ότι λάθη γίνονται και κάποιες φορές χάνονται «εύκολα» θηράματα ωστόσο θα έλεγα ότι είμαστε ένα πολύ καλό σύνολο που μαθαίνουμε κάθε φορά από τα λάθη μας.
---------------------------------------------------------------------------------------
Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Τύπος - Κυνήγι" του Ελεύθερου Τύπου την Τετάρτη 24 Δεκεμβρίου 2008

Παρουσίαση ομάδας αγριόχοιρων από την Φωκίδα

Μας μίλησε ο Νίκος Λαλαγιάννης, εκπροσωπώντας την ομάδα του που κυνηγά αγριογούρουνα στην Δωρίδα του Ν. Φωκίδος

Κυνηγάτε μόνο στην Φωκίδα ή και σε άλλα σημεία της Ελλάδας;
Τόπος κυνηγιού για την ομάδα μας αποτελεί αποκλειστικά η Δωρίδα και πιο συγκεκριμένα η περιοχή του χωριού μου, το Τρίκορφο Δωρίδας Ν. Φωκίδος. Το χωριό βρίσκεται στα όρια μεταξύ των νομών Αιτωλοακαρνανία και Φωκίδος με πλησιέστερο αστικό κέντρο την πόλη της Ναυπάκτου. Το Τρίκορφο χτισμένο αμφιθεατρικά ανάμεσα σε τρεις κορυφές (όπου οφείλει και το όνομά του) με θέα στον Κορινθιακό κόλπο, έχει διατηρήσει στοιχεία παράδοσης των Ελληνικών ορεινών χωριών καθώς και ένα άρτιο φυσικό περιβάλλον. Αντιμετωπίζει βέβαια τα προβλήματα της ελληνικής υπαίθρου καθώς ο ενεργός πληθυσμός μειώνεται συστηματικά και το χωριό τείνει να οδηγηθεί σε παραθεριστικό θέρετρο με μόνιμους κατοίκους άτομα μεγάλης ηλικίας. Ως μόνιμος κάτοικος του χωριού επισημαίνω την έλλειψη δραστηριοτήτων τόσο σε επαγγελματικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Σε αυτό το σημείο το κυνήγι συμβάλλει θετικά ως πόλος έλξεις ατόμων κάθε ηλικίας. Το χωριό ενισχύεται οικονομικά από τις τακτικές συνευρέσεις των κυνηγών και αποτελεί τον κυριότερο παράγοντα ψυχαγωγίας. Σε συνδυασμό με την ανάπτυξη άλλων δραστηριοτήτων το κυνήγι μπορεί να συμβάλλει στην αναβίωση του Τρικόρφου.

Τι σημασία έχει το Περιβάλλον για εσάς; Τι πιστεύετε, οι κυνηγετικές δραστηριότητες το προστατεύουν ή το επιβαρύνουν;
Ζωτική σημασία έχει το Περιβάλλον τόσο για εμάς τους κυνηγούς όσο και για όλους γενικότερα. Σήμερα ο άνθρωπος έχει ξεχάσει τον κυρίαρχο ρόλο που παίζει το περιβάλλον στη ζωή του. Αδιαφορεί συχνά για την εξέλιξή του και πολλές φορές δεν εκτιμά τα αγαθά που μπορεί να του προσφέρει. Το κυνήγι είναι μια αφορμή να έρθει σε επαφή ο σύγχρονος άνθρωπος με τη φύση, να τη βιώσει εκ των έσω, κάτι το οποίο ανέκαθεν έκανε για λόγους επιβίωσης. Μάλιστα η συχνή παρουσία μας στο δάσος αποθαρρύνει και αποτρέπει κάποιον που θα επιχειρούσε την εκμετάλλευσή του, διασφαλίζοντας έτσι τη φυσική ομορφιά και το θηραματικό πλούτο της περιοχής μας. Τηρώντας τους κανονισμούς θήρευσης του αγριόχοιρου, εξασφαλίζεται η φυσική ισορροπία, επιτρέπεται η ομαλή αναπαραγωγή του και επιτυγχάνεται η διαιώνιση του είδους . Η εμπειρία μας δίδαξε πως με τη σωστή διαχείριση της και τη λογική κάρπωση των θηραμάτων, όπως για παράδειγμα την αποφυγή θήρευσης χοιρομητέρων, διασφαλίζεται διαχρονικά η ύπαρξη ικανού αριθμού αγριόχοιρων. Για την ομαλή διεξαγωγή του κυνηγιού απαραίτητη είναι επίσης η δυνατότητα διέλευσης μέσα στο δάσος, κάτι το οποίο επιτυγχάνεται με τη συντήρηση των παλιών μονοπατιών που αλλιώς θα χάνονταν, κάνοντας έτσι εφικτή και τη διάβαση των φυσιολατρών – επισκεπτών από τα μέρη αυτά..

Ποιες είναι οι σχέσεις σας με γειτονικές ομάδες; Έχετε προβλήματα μεταξύ σας;
Είναι πολύ καλές. Έχουμε οριοθετήσει τις περιοχές που κυνηγάμε και έχουμε βάλει κανόνες που τηρούνται από όλους. Όπως για παράδειγμα αν κατά τη δίωξη του θηράματος τα σκυλιά μας περάσουν σε περιοχές που κυνηγούν γειτονικές ομάδες θα μας ειδοποιήσουν και θα προσπαθήσουν να τα πιάσουν. Έτσι ελαχιστοποιείται ο κίνδυνος να τα χάσουμε. Σε περίπτωση δε που το αγριογούρουνο κτυπηθεί θα αποδοθεί στην ομάδα της οποίας τα σκυλιά το κυνηγούν. Με αυτόν τον τρόπο δεν υπάρχουν διενέξεις, αποφεύγονται οι προστριβές και οι αντιπαραθέσεις και υπάρχει πνεύμα συνεργασίας και φιλικών σχέσεων.

Συνήθως η ομάδα σας τι όπλα χρησιμοποιεί στην πλειοψηφία της;
Κατά κύριο λόγο χρησιμοποιούμε καραμπίνες και δίκαννα.

Ποια πιστεύεται πως είναι τα ιδανικά φυσίγγια για το κυνήγι του αγριόχοιρου;
Αυτό κατά τη γνώμη μου εξαρτάται από το είδος, την πυκνότητα της βλάστησης και τη μορφολογία του εδάφους. Στη δική μας περιοχή η βλάστηση είναι πολύ πυκνή με αποτέλεσμα οι τουφεκιές μας να είναι γρήγορες και κοντινές. Για αυτό το λόγο τα φυσίγγια που χρησιμοποιούμε είναι από 8βολα έως 15βολα.

Μιλήστε μας για τα σκυλιά σας. Τα «φτιάχνετε» μόνοι σας; Τα αγοράζετε; Και αν ναι, από πού; Από χώρες της Βαλκανικής; Από αλλού;
Τα καλύτερα σκυλιά με τα οποία έχει κυνηγήσει η παρέα μας τα έχουμε φτιάξει εμείς. Κατά καιρούς έχουμε αγοράσει και σκυλιά από άλλες περιοχές της Ελλάδος αλλά και Βαλκανικές χώρες (Βουλγαρία) χωρίς να έχουμε καλά αποτελέσματα. «Ακολουθεί ένα αφιέρωμα σε ένα από τα σκυλιά μας, τον Τάγκο, ο οποίος άφησε εποχή και έφυγε κτυπημένος στο κυνηγετικό πεδίο, αφήνοντάς μας πολλές ευχάριστες αναμνήσεις και κυνηγετικές συγκινήσεις».
Εφτά Δεκέμβρη ήτανε η μαύρη εκείνη μέρα
που για τον Τάγκο σήμανε η ώρα η τελευταία.
Με Κάπρο πολυμήχανο επάλεψε γενναία,
θανάσιμα τραυματισθείς, κατέληξε μοιραία.
Τα κοφτερά τα δόντια του αψήφησε ο έρμος
κι απάνω του εχύμηξε με πάθος και με σθένος.
Ηρωικά παλεύανε, δαγκώνοντας αγρίως,
μα ο Κάπρος τον ελάβωσε κτυπώντας τον δολίως.
Ο Λάλας και η παρέα του τον είχαν με καμάρι,
ποτέ του δεν τους πρόδωσε, ήτανε παλικάρι.
Γουρούνι δεν του ξέφευγε γιατί χε μύτη πρώτη,
στο άψε σβήσε τα ‘βρισκε, τα ‘παιρνε στο κατόπι.
Μα τώρα ο Τάγκος έφυγε για τόπους χλοερούς,
κι άλαλους άφησε άπαντας τους φίλους κυνηγούς.
Τι θλίψη, τι κατήφεια, τι πόνος, τι οδύνη,
του Τάγκου η μνήμη, άσβεστη, αιώνια θα μείνει.
(Δίκαννος 10/12/2008)

Τι σας προσφέρει το κυνήγι του αγριογούρουνου; Γιατί το επιλέξατε; Μιλήστε μας για την ομάδα σας
Το κυνήγι του αγριογούρουνου είναι είδος κυνηγιού που απαιτεί ομαδικότητα και συνεργασία. Είναι πρόκληση για κάθε κυνηγό μιας και είναι το μεγαλύτερο θηρεύσιμο είδος στη χώρα μας. Το κρέας του είναι νόστιμο και υγιεινό καθώς ο αγριόχοιρος, όπως και όλα τα «κυνήγια», είναι ζώα που μεγαλώνουν από μόνα τους στο φυσικό τους περιβάλλον ανέπαφα από τον ανθρώπινο παράγοντα. Δεν είναι όμως μόνο διατροφικοί οι λόγοι για τους οποίους το επιλέγουμε, αλλά οι μεγάλες συγκινήσεις που μας προσφέρει. Είναι ένας τρόπος να ξεφεύγουμε από τη ρουτίνα της καθημερινότητας, να βρισκόμαστε κοντά στη φύση, είναι ένας τρόπος να ανακαλύπτουμε τον εαυτό μας ζώντας έντονες καταστάσεις. Δινόμαστε σε αυτό ολοκληρωτικά, εκείνες τις στιγμές όλες μας οι αισθήσεις είναι σε εγρήγορση και τελικά το κυνήγι για εμάς καταλήγει να αποτελεί πολύ περισσότερο ένα πάθος παρά ένα χόμπυ η σπορ. Παρ’ όλα αυτά δε μπορούμε να αγνοήσουμε το γεγονός ότι μας διατηρεί σε καλή σωματική κατάσταση, ότι είναι δηλαδή ένας είδος άθλησης και μάλιστα μέσα στο φυσικό περιβάλλον. Το κυνήγι είναι ένας γενικότερος τρόπος ζωής και συμπεριφοράς και διαμορφώνει σε μεγάλο βαθμό τις συνήθειες και το χαρακτήρα μας. Μας δίδει επίσης την ευκαιρία να συναντιόμαστε και να αναπτύσσουμε φιλίες με ανθρώπους με τους οποίους δεν θα είχαμε τη δυνατότητα να βρεθούμε υπό άλλες συνθήκες, τόσο συχνά. Η ομάδα μας είναι η παλαιότερη ομάδα που δημιουργήθηκε κατά την εμφάνιση του αγριογούρουνου στην ευρύτερη περιοχή μας από το 1970. Σ’ αυτήν εντάσσονται και οι νεότερες γενιές στις οποίες δίνεται το ερέθισμα να γνωρίσουν καλύτερα τη φύση και το χωριό.

Οι κυνηγοί που συμμετέχουν στην ομάδα είναι οι εξής:
Νίκος Λαλαγιάννης
Κώστας Λαλαγάννης
Γιάννης Λαλαγιάννης
Σωκράτης Παχνής
Κώστας Καραγεωργόπουλος
Γιάννης Φιλιππόπουλος
Κώστας Φιλιππόπουλος
Χρίστος Ανδεόπουλος
Κώστας Σωτηρόπουλος
Σπύρος Κακογάννης
Αλέξης Τσαούσης
Αποστόλης Κωτσικογάννης
Κώστας Παπασάββας
---------------------------------------------------------------------------
Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Τύπος - Κυνήγι" του Ελεύθερου Τύπου την Τετάρτη 10 Δεκεμβρίου 2008

Ο Παπάς του χωριού...

Να δείς παπά στο βουνό να κυκλοφορεί, σκέφτεσαι και λές: δουλειές θα ‘χει ο παππούλης στα χωράφια του, κάποιο αμπέλι ενδερχομένως και πάει να το δεί. Γιατί στα αστικά κέντρα, οι παπάδες πίνουνε το περίσσευμα της θείας κοινωνίας, στα χωριά όμως όλο και κάποιο αμπέλι θα καλλιεργούν για να συνοδεύσουν το λιτό γεύμα τους.
Αν βέβαια αντικρίσεις παπά ζωσμένο με τα φυσεκλίκια του και την καραμπίνα του, ώπα λές: «έπεσα σε αντάρτη». Αυτή τουλάχιστον είναι η πρώτη σκέψη του μυαλού. Γιατί η δεύτερη έρχεται αμέσως μετά: «τι να κυνηγά ο παπάς;» Ο δικός μας ο παπάς κυνηγά λαγούς (όχι με πετραχήλια). Και σαν καλός και έμπειρος κυνηγός που ‘ναι, έχει και το σκύλο του. Στο χωριό και χωρίς σκύλο, είναι σα να λέμε, στη πόλη με την πόρτα του σπιτιού ανοικτή. Κάποτε βέβαια συνέβαινε αυτό στις πόλεις, τότε δηλαδή που υπήρχαν μονοκατοικίες και γειτονιές, τότε που δεν υπήρχαν τηλέφωνα και δρόμοι ασφάλτινοι. Αλλά οι εποχές αυτές πέρασαν και έμειναν γλυκιά ανάμνηση για ένα κόσμο που χάθηκε στο μέλλον. Και το μέλλον ανήκει σε αυτούς που το προγραμματίζουν (λέμε τώρα!).
Ο δικός μας παπάς λοιπόν, έχασε το σκύλο του. Κάποιοι κυνηγοί του τον πήραν μέσα από το κλουβί!!. Ντροπή; Η μέγιστη θα ‘λεγα για ένα κυνηγό να κλέβει σκύλο κυνηγού. Και δικαίως ο παπάς άρχισε και καταριόταν τους «ευλογημένους» και τα «καλά παιδιά» που του στέρησαν το σκύλο του. Και οι αφορισμοί παπά είναι άσχημη δουλειά, βαριά και ασήκωτη. Καμιά φορά όμως οι αφορισμοί βγαίνουνε και σε καλό. Όπως στην περίπτωση του Λασκαράτου που παρακάλεσε τον δεσπότη που τον είχε αφορίσει ο αθεόφοβος να μη λιώσει το σώμα του, να του αφορίσει και τα παπούτσια να μη λιώνουν! Την έβγαλε ο τυχερός Λασκαράτος με ένα ζευγάρι άλιωτα παπούτσια μέχρι τα βαθειά γεράματα!!.
Δεν ξέρω αν έπιασαν τόπο οι «ευλογίες και οι κατάρες» του δικού μας παπά. Γιατί, και με τους παπάδες σήμερα τι να πρωτοπιστέψεις…. Άκουσα όμως ότι στην περιοχή του παπά κάποιοι άφησαν φόλες. Σα να λέμε: «ενός κακού μύρια έπονται». Χάθηκε από κλοπή ένα σκυλί και θα χαθούνε κι άλλα ακόμα από εκδίκηση; Γιατί να πληρώνουν τα σκυλιά την απρέπεια τη δική μας;
Δεν γνωρίζω ποιος/οι έβαλαν τις φόλες, ο οργισμένος παπάς ή κάποιος άλλος. Το αποτέλεσμα όμως της εγκληματικής πράξης θύματα θα ‘χει αθώα σκυλιά.
Και μια και ο λόγος για παπάδες, δεν είναι λίγοι οι παπάδες κυνηγοί. «Παπά, θα ‘ρθεις για κυνήγι αύριο;». «Ναι ευλογημένε μου, θα ξεπετάξω γρήγορα τη θεία λειτουργία και θα ‘ρθω!». Ωραία πράγματα, ανθρώπινα. Τους παπάδες τους χάλασαν οι πόλεις και τα βαριά χρυσαφικά. Οι περισπούδαστοι λόγοι και ο φανατισμός. Τα μανικετόκουμπα και η σωτηρία του κόσμου!. Στα χωριά όμως ο παπάς είναι και αγρότης, και αμπελουργός, και κτηνοτρόφος, και ξυλοκόπος, και φαμελίτης, και πότης γερός όταν το καλεί η περίσταση. Και τα μανικετόκουμπα δεν τα ξέρει, τα χρυσαφικά που έχει και βλέπει είναι αυτά της εκκλησίας. Και τους πύρινους λόγους τους αφήνει για τους «μορφωμένους» δεσποτάδες.
Και ο «δικός» μας ο παπάς κάπως έτσι είναι. Ανθρώπινος, με τα καλά και τα κακά που κουβαλάμε όλοι μας. Και κάποιοι αλήτες του στέρησαν το σύντροφο στο κυνήγι, το σκύλο του. Και «κατεβάζει» ο παπάς όλα τα ευαγγέλια – που τα ξέρει και καλά.
Τον συνάντησα ένα βράδυ που πήγαινα στο χωριό. Στην άκρη του δρόμου και καθιστό - περιμένοντας μήπως και φανεί από το πουθενά ο σκύλος του. Η φιγούρα του - όπως έπεσαν τα φώτα επάνω του, έδωσε στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα στοιχεία απόκοσμα! Παπάς ή διάβολος ήταν στο πεζούλι;

---------------------------------------------------------------------------------

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Τύπος - Κυνήγι" του Ελεύθερου Τύπου την Τετάρτη 10 Δεκεμβρίου 2008

Το ελάφι και ο λαγός!!

Πραγματικά αυτός ο άνθρωπος θέλει μελέτη. Να ‘ χεις δηλαδή χρόνο μπροστά σου ελεύθερο και να παρατηρείς τις κινήσεις του στο βουνό, τη συμπεριφορά του στο κυνήγι, τις συγχρονισμένες κινήσεις ματιού και αυτιού, τη γερακίσια φωνή του, τα παθήματα του από τον λαγό!. Σε κάθε κυνήγι κάτι θα συμβεί με τη χάρη του. Το ξέρουμε, και κάθε φορά περιμένουμε το καινούριο που θα ακούσουμε. Τις συνήθειες του τις μάθαμε καλά στα τόσα χρόνια που είμαστε παρέα στο βουνό. Και τις θεωρούμε παγιωμένη κατάσταση. Ξέρουμε ότι θα κοιμηθεί όπου ανταμώσει πουρνάρι βαθύσκιο. Τον είδαμε τις άλλες να τον τυλίγει ο μορφέας ξαπλωμένο πάνω σε χορτάρι δροσερό, τότε που ο λαγός τον πέρασε για βράχο και τον πάτησε στο λαιμό. Τώρα πάλι τι ήταν τούτο;
Στο χώρο συγκέντρωσης, εκεί που ψήνουμε τους καφέδες μας και προσπαθούμε μάταια να ορίσουμε τη ζωή, πριν φτάσει το ξημέρωμα, την τελευταία φορά κάναμε καθαρισμό χώρου. Όπως στο στρατό ας πούμε. Με τη διαφορά ότι δεν κάνουμε αγγαρεία και δεν έχουμε τον φόβο της αναφοράς από τον επιλοχία του λόγου ή τον δεκανέα υπηρεσίας. Καθαρισμό χώρου διότι όλο και κάτι θα ξεφύγει από την αμέλεια του «σκληρού Σ»!
Εκεί λοιπόν, και λίγο πριν αρχίσουμε να διαλυόμαστε για τις ιχνηλασίες, πετάχτηκε ο άτιμος ο λαγός από το θάμνο. Φαίνεται, για πολλή ώρα ήταν εκεί και άκουγε τις ιστορίες μας. Πετάχτηκε και έφερε τα πάνω κάτω. Τις καραμπίνες τις είχαμε στις θήκες τους. Όλα έγιναν σε δευτερόλεπτα χωρίς να προλάβουμε να αντιδράσουμε. Μόνο ένας από εμάς, με τη σβελτάδα ελαφιού!, ξεχύθηκε πίσω από τον λαγό. Μείναμε ακούνητοι στον αγώνα δρόμου του τρομαγμένου από τις ιστορίες λαγού και του «φτερωτού κυνηγού» που εξελίσσονταν μπροστά μας με ταχύτητα φωτός!.
Βλέποντας τον «Ερμή» να κινείται στο δάσος σαν άνεμος πίσω από τον ωτακουστή λαγό, ήμασταν σίγουροι για το αποτέλεσμα και ο νούς μας τράβηξε στο βραδινό τσιμπούσι με λαγό κοκκινιστό!. Τις πονηρές και αμαρτωλές σκέψεις τις διέκοψε ένα βαθύ «ωχ!!» που ακούστηκε από το πυκνό. Τρέξαμε όλοι μαζί να δούμε, να δώσουμε απάντηση στην απορία μας: το ωχ!! το έκανε ο λαγός ή ο ντοπαρισμένος καπετάνιος μας;
Και φτάσαμε στον τόπο της δυστυχίας!, και είδαμε κατάχαμα τον «λαγοπάτη» να κρατά από τους πόνους τη μύτη του. Το κλαδί που βρέθηκε στο δρόμο του, σαν να σηκώθηκε ξαφνικά και βρέθηκε ο «τρόμος του δάσους» με τη μύτη χτυπημένη άσχημα.
Ανησυχήσαμε! Καπετάνιο είσαι καλά; Πονάς πολύ; Να σε πάμε στο νοσοκομείο; Μήπως ζαλίζεσαι; Πολλές ερωτήσεις από την τρομάρα μας για τον «Κεντέρη» της παρέας μας.
Το θηρίο σηκώθηκε με ένα σάλτο και είδαμε καλύτερα τη ματωμένη μύτη του, σμπαραλιασμένη και μεταλλαγμένη. Η σκληρή ματιά του πάγωσε το αίμα μας, σαν την κόμπρα που είναι έτοιμη για επίθεση. Σωπάσαμε……. Μαζί με εμάς και η ζωή στο δάσος. Στιγμές ήσαν αλλά φάνηκαν αιώνας. Αυτό το βλέμμα… μόνο κραυγές δεν έβγαζε. Αν προλάβαινε να το δεί και ο λαγός, θα πάγωνε κι αυτός όπως η πλάση όλη. Δεν το αντίκρισε όμως…….
Χωριστήκαμε για τις ιχνηλασίες σε λίγο ως συνήθως. Όταν απομακρυνθήκαμε από το «δολοφονικό βλέμμα και τη σημαδεμένη μύτη», σαν να ακούστηκαν από διαφορετικά σημεία γέλια, δυνατά γέλια. Από πού προέρχονταν; Από τα στοιχειά του δάσους;
------------------------------------------------------------------------

Δημοσιεύθηκε στο ένθετο περιοδικό «Τύπος – Κυνήγι» του Ελεύθερου Τύπου την Τετάρτη 26 Νοεμβρίου 2008

Παρουσίαση Ομάδας αγριόχοιρων από την Αρκαδία

Μας μίλησε ο Άγγελος Καραμπίκας, εκπροσωπώντας την ομάδα του που κυνηγά αγριογούρουνα στην Γορτυνία της Αρκαδίας

Γιατί κυνηγάτε στην Αρκαδία και όχι σε κάποιο άλλο σημείο της Ελλάδας;
Η καταγωγή μερικών μελών της ομάδας μας είναι από την Αρκαδία (ορεινή Γορτυνία) και την γειτονική περιοχή της Ηλείας, αλλά και από περιοχές της ελληνικής επικράτειας όπως η Άρτα, αλλά και Αθήνα κτλ. Μας έχει βολέψει η Αρκαδία αν και οι πουρναρότοποι είναι δύσκολοι χώροι για το κυνήγι του αγριόχοιρου. Τη συνηθίσαμε την περιοχή, την μάθαμε καλά, την αγαπήσαμε. Είναι πανέμορφη. Μάθαμε όμως και τους ανθρώπους της, ο σπουδαιότερος παράγοντας που έπαιξε ρόλο για να την επιλέξουμε σαν μόνιμο τόπο των κυνηγετικών μας εξορμήσεων.
Οι περσινές πυρκαγιές και καταστροφές και στον Νομό Αρκαδίας, επηρέασαν το κυνήγι του αγριόχοιρου στην περιοχή που κυνηγάτε;
Όχι μόνο το επηρέασαν, θα ‘λεγα ότι το καθόρισαν σε μεγάλο βαθμό. Η περσινή πύρινη καταστροφή που ήλθε και στο σπίτι μας, η αγωνία μας για τις περιουσίες μας, η εμπλοκή μας στην κατάσβεση, το δέσιμο με συνανθρώπους μας στις δύσκολες ώρες, το πρόσωπο του θανάτου που στάθηκε αντίκρυ μας για πολλές ημέρες, αλλά και πολλά ακόμα, μας έκαναν πιστεύω να σκεφτούμε λίγο διαφορετικά, να δούμε με άλλη ματιά τη θεώρηση των πραγμάτων. Η κοιλάδα του Αλφειού επλήγη θανάσιμα. Τόσο η χλωρίδα αλλά και η πανίδα στην περιοχή αυτή - το ίδιο και η περιοχή της Μεγαλόπολης. δέχτηκαν ισχυρό πλήγμα. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την αλλαγή συνήθειας του αγριόχοιρου και εξαφάνιση πληθυσμών του από την περιοχή. Πολλές ομάδες που κυνηγούσαν στην Ηλεία, από τις ολοκληρωτικές καταστροφές του νομού, στράφηκαν και προς την Αρκαδία, αναζητώντας ζωτικό χώρο για να κινηθούν. Η φετινή χρονιά κατ’ επέκταση διαγράφεται σαν η δυσκολότερη για το συγκεκριμένο κυνήγι.
Στην περιοχή που κυνηγάτε έμαθα, ότι η τοπική κοινωνία και ο Δήμος επιδιώκουν να κλείσουν ένα φαράγγι από τους κυνηγούς γιατί το χρειάζονται για Περιβαλλοντική εκπαίδευση μαθητών. Εσείς σαν κυνηγοί συμφωνείτε με την θέληση της τοπικής κοινωνίας;
Μέλη της τοπικής κοινωνίας είμαστε κι εμείς. Άσχετα, αν μερικοί από εμάς έλκουν την καταγωγή τους από άλλες γεωγραφικές περιοχές της Ελλάδας. Βεβαίως και συμφωνούμε με τέτοιες αποφάσεις, που σκοπό έχουν να δείξουν στα παιδιά την όμορφη φύση μας. Ακόμα όμως και για εμάς τους κυνηγούς είναι καλή μια τέτοια απόφαση. Δημιουργείται ένα καταφύγιο κοντά μας που απρόσκοπτα η πανίδα θα αναπαραχθεί. Και το όφελος θα είναι και δικό μας στο μέλλον. Δεδομένου μάλιστα ότι ο αγριόχοιρος στην περιοχή μας έχει ελαττωθεί κατά πολύ σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια. Και απορούμε πραγματικά με σχετική απόφαση του Δασαρχείου Βυτίνας – που επικαλείται μάλιστα και τις «σύμφωνες γνώμες κυνηγετικών οργανώσεων» και αντιτίθεται στην απόφαση αυτή. Αν σκεφτούν το Δασαρχείο Βυτίνας αλλά και άλλοι εμπλεκόμενοι Φορείς πιο «ψύχραιμα», θα δικαιώσουν πιστεύουμε και το σπουδαίο έργο που επιτελούν και που πρέπει να εναρμονίζεται πάντοτε με το «κοινό καλό». Το Περιβάλλον οφείλουμε όλοι μας να το προστατεύσουμε με κάθε τρόπο. Και εμείς οι κυνηγοί πρώτοι, ας σταθούμε επικουρικά σε τέτοιες προσπάθειες.
Ποιες είναι οι σχέσεις σας με γειτονικές ομάδες; Έχετε προβλήματα μεταξύ σας;
Όταν ξεκίνησε στην Πελοπόννησο το κυνήγι του αγριόχοιρου, γέμισε και η περιοχή μας όπως ήταν φυσικό από κυνηγούς – που ερχόντουσαν μάλιστα απ’ όλα τα σημεία της Ελλάδας. Όπως ασφαλώς θα γνωρίζετε, η κάθε ομάδα, χρειάζεται αρκετά μεγάλο χώρο για να αναπτυχθεί και να κυνηγήσει με ασφάλεια τον αγριόχοιρο. Αποτέλεσμα του «συνωστισμού» που δημιουργήθηκε και που προήλθε κατά κανόνα από πολύ μεγάλες ομάδες των 30, 40, ακόμα και 50 ατόμων, ήταν οι εντάσεις για τον «τόπο». Συν τω χρόνο όμως ομαλοποιήθηκαν τα πράγματα, η κάθε ομάδα από τις «μεγάλες» μίκρυνε σε αριθμό και μαζί με τις υπόλοιπες «βρήκαν» και ένα χώρο που τους ταίριαζε καλύτερα και η εκτόνωση της αρχικής πίεσης, έδωσε τη θέση της στην ανοχή και στη συνέχεια στις καλές σχέσεις, που όλοι μας τις έχουμε ανάγκη. Σήμερα λοιπόν, πιστεύουμε πως οι σχέσεις μας με ομάδες που κυνηγάνε «δίπλα μας», είναι ιδιαίτερα φιλικές. Και συνεργαζόμαστε με άλλες ομάδες και σε προβλήματα που προκύπτουν όπως εξαφανίσεις σκυλιών κτλ. Πάντα όμως αν και σε αραιά διαστήματα, θα προκύπτουν κάποια μικροπροβλήματα με κάποια νέα στην περιοχή ομάδα, που θα αναζητά χώρο για να κυνηγήσει. Με την καλή θέληση όλων των πλευρών τα προβλήματα λύνονται για να ευχαριστηθούμε το κυνήγι.
Συνήθως η ομάδα σας τι όπλα χρησιμοποιεί στην πλειοψηφία της;
Σήμερα χρησιμοποιούμε κατά κόρον καραμπίνες. Η διαφορά του ενός φυσιγγίου από το δίκαννο, στα καρτέρια παίζει σημαντικό ρόλο. Και οι καταλληλότερες καραμπίνες που χρησιμοποιεί η ομάδα μας για το συγκεκριμένο κυνήγι - αφού περάσαμε από πολλές και καλές μάρκες, είναι οι Winchester, Benelli, Browning. Μόνο ένα μέλος μας επιμένει να χρησιμοποιεί ένα Baikal μονόκανο ακόμα!. Αυτός όμως είναι ολίγον τι εκκεντρικός!!. Και προσπαθεί να μας πείσει ότι στο «τίμιο κυνήγι» δίνουμε μία ευκαιρία σε εμάς και μία στο αγριογούρουνο.
Ποια πιστεύεται πως είναι τα ιδανικά φυσίγγια για το κυνήγι του αγριόχοιρου;
Για πολλά χρόνια χρησιμοποιούσαμε ως επί το πλείστον ενιάβολα, οκτάβολα κτλ. Αραιά και πού κανένα μονόβολο. Σιγά αλλά σταθερά όμως όλο και περισσότερο αρχίσαμε τα μονόβολα. Αφορμή στάθηκε πριν λίγα χρόνια ο τραυματισμός κάπρου από μπίλιες και η απώλεια του στο δάσος. Σήμερα, σε σπάνιες περιπτώσεις χρησιμοποιούμε «μπίλιες» στα καρτέρια.
Μιλήστε μας για τα σκυλιά σας. Τα «φτιάχνετε» μόνοι σας; Τα αγοράζετε; Και αν ναι, από πού; Από χώρες της Βαλκανικής; Από αλλού;
Σήμερα τα σκυλιά που έχουμε, τα φτιάξαμε μόνοι μας. Και τα «εκπαιδευτικά» κυνήγια βοηθούν στον μέγιστο βαθμό για να εκπαιδεύσεις ένα σκυλί. Έχουμε αγοράσει σκυλιά και από χώρες της Βαλκανικής, και δεν μείναμε ευχαριστημένοι από τις αποδόσεις τους. Πιστεύουμε ότι σημαντικό ρόλο εδώ παίζει ο χώρος που έχει μάθει να κυνηγά κάθε σκύλος. Και τα σκυλιά από τις χώρες της Βαλκανικής έχουν μάθει να κυνηγούν σε διαφορετικούς τόπους, ανοιχτούς και όχι τόσο πυκνούς σαν τους δικούς μας. Κατά περιόδους που θα αγοράσουμε σκύλο, φροντίζουμε να τον δοκιμάσουμε πρώτα και προτιμάμε την ντόπια αγορά.
Τι σας προσφέρει το κυνήγι του αγριογούρουνου; Γιατί το επιλέξατε; Μιλήστε μας για την ομάδα σας.
Ξέρετε, οι περισσότεροι από εμάς, ήμασταν στη πλειοψηφία «λαγάδες». Βλέποντας τον αγριόχοιρο για πρώτη φορά στο δάσος, «τρομάξαμε!!» από το μέγεθος, εντυπωσιαστήκαμε από την ταχύτητά του, μας άφησε άναυδους η εξυπνάδα του. «Βαδίσαμε στο άγνωστο γι’ εμάς κυνήγι» και μας συνάρπασε . Αποφασίσαμε να οργανωθούμε, αποτυπώσαμε μάλιστα τον τρόπο που κυνηγούσαν έμπειροι «γουρουνάδες» από Ήπειρο, Μακεδονία κτλ. Να πούμε ότι οι συγκινήσεις που προσφέρει το συγκεκριμένο κυνήγι, δεν συγκρίνονται σε καμία περίπτωση με εκείνες του λαγού. Η όλη διαδικασία που ξεκινά από τις ιχνηλασίες, συνεχίζεται με το «κόψιμο» και οργανώνεται με τα καρτέρια στις κατάλληλες θέσεις και στα πιθανά περάσματα και φυσικά όλα αυτά με την καθοδήγηση της παγάνας για το τελικό αποτέλεσμα, μας δημιουργεί συναισθήματα που ποικίλουν από λεπτό προς λεπτό. Το κυνήγι που βρίσκεται σε «εξέλιξη» μας ανεβάζει την αδρεναλίνη, ειδικότερα τις στιγμές που ακούμε τα σκυλιά μας να πηγαίνουν στο «ντορό» και να «κλαφουνάνε» ή να «βαράνε στάμπα». Γι’ όλους εμάς που τα τελευταία χρόνια ασχολούμαστε αποκλειστικά με τον αγριόχοιρο, τον σημαντικότερο ρόλο παίζει η «ομάδα». Μάθαμε και λειτουργούμε μέσα από αυτήν με όλα τα αρνητικά και θετικά της στοιχεία. Όλοι μας πριν φτάσουμε να «δέσουμε» σαν ομάδα, κυνηγούσαμε για πολλά χρόνια με άλλες ομάδες. Πιστεύουμε σήμερα, και έπειτα από τις χρόνιες περιπλανήσεις μας πως έχουμε φτιάξει πολύ καλή ομάδα. Είμαστε άνθρωποι που γνωριζόμαστε πολύ καλά μεταξύ μας και το σημαντικότερο όλων, είμαστε φίλοι. Ο κορμός της ομάδας μας ήταν για αρκετά χρόνια ο ίδιος, και στη διάρκεια προστέθηκαν στην παρέα μας και άλλοι φίλοι, ενώ παράλληλα κάποιους άλλους τους αφήσαμε απ’ έξω. Δυστυχώς ή ευτυχώς, στο κυνήγι αυτό η ομάδα οφείλει να είναι απόλυτα συντονισμένη σε όλες της τις εκφάνσεις. Πιστεύουμε πως αυτό το έχουμε κατορθώσει στον μέγιστο βαθμό. Γι’ όλους εμάς της παρέας μας, ο βασικός σκοπός είναι να χαρούμε τη φύση, και στη συνέχεια να κατορθώσουμε να καρπωθούμε τα «άγρια».
Την ομάδα μας την αποτελούν ο Γιώργος Φλέσσας από το Βασιλάκι Ηλείας με την παρέα του και τον «παππού» Λέντζο, ο Άγγελος Καραμπίκας με την παρέα του από την Άρτα, τα παιδιά από τη Βρύνα Κώστας Σπήλιος και «θείος» Μέμος, και ο Κώστας Ντάβος με τους Γορτύνιους Σούλα και τον εκκεντρικό τύπο με το μονόκανο!! Ευχαριστούμε το περιοδικό σας που πήρε την πρωτοβουλία αυτή, να παρουσιάσει κυνηγετικές ομάδες αγριογούρουνων από την Ελλάδα. Και είναι ιδιαίτερη τιμή για εμάς που «ανοίξαμε» πρώτοι την παρουσίαση αυτή για έναν λόγο σπουδαιότερο: την ποιότητα που προσφέρετε στους αναγνώστες σας και στους κυνηγούς μέσα από τις σελίδες σας
.-------------------------------------------------------------------------
Δημοσιεύτηκε στο ένθετο περιοδικό «Τύπος – Κυνήγι» του Ελεύθερου Τύπου την Τετάρτη 26 Νοεμβρίου

Το αιώνιο κυνήγι...

Ο πατέρας της καλής μου ήταν λαγοκυνηγός. Από τους καλούς φαντάζομαι σύμφωνα με τις διηγήσεις της κόρης του. Και την έπαιρνε πολλές φορές μαζί του στο κυνήγι για παρέα. Και πήγαινε με χαρά η μικρή τότε στο δάσος και έμαθε να το αγαπά.

Αλλά ο πατέρας της είχε και σπίτι εξοχικό κοντά στη θάλασσα, ανάμεσα σε Κακιά Σκάλα και Λουτράκι. «Στα μέρη δηλαδή που δρούσε ο εγκληματίας Σκίρωνας την εποχή του Θησέα. «Την ιστορική εποχή δηλαδή που οι άρχοντες καθάριζαν τους κακούς μόνοι τους και λογαριασμό δεν έδιναν σε κανένα, μήτε στους θεούς». Και η μικρή γοργόνα έμαθε και τα μυστικά του ψαρέματος, δίκτυα, παραγάδια, κάπου - κάπου και κανένα πυροφάνι (αυτό δεν απαγορεύεται;) και φυσικά πετονιά. Όταν δε μεγάλωσε αρκετά, ακολούθησε αποκλειστικά την τέχνη του ψαρέματος, της πήγαινε καλύτερα κατά πως έλεγε.
Και τα καλοκαίρια να ‘σου τα δίκτυα και η καλή οργάνωση που έφερνε θαρρώ αποτελέσματα. Κάπως έτσι πιάστηκα μια φορά στα δίκτυα της και εκεί που νόμιζε πως έπιασε πελαγίσια τσιπούρα, αντίκρισε το ροφό μπροστά της μπλεγμένο άσχημα και απορημένο.
«Ο ροφός είναι το καλύτερο ψάρι των ελληνικών θαλασσών», μου πέταξε, τη στιγμή ακριβώς που ήλθε κολυμπώντας κοντά μου για να με σώσει!!. «Κι εγώ νόμιζα πως ήταν η ζαργάνα», της ανταπάντησα ευτυχής την ώρα που πιασμένος από την ουρά της τράβηξα στην ασφάλεια της παραλίας.
Ωραία είναι η παραλία, ακόμα και για ψάρεμα!. Αλλά και οι όχθες ενός ποταμού με τις πετονιές απλωμένες αναμένοντας την άγρια πέστροφα, δεν είναι καθόλου άσχημες για εμάς, τα παιδιά των βουνών.
Έχω ένα φίλο από την Καλαμπάκα που ψαρεύει στον Ασπροπόταμο με καλάμι και με υπομονή μεγάλη. Και όσο αργούν οι πέστροφες να βγούν, τόσο η φωνή του φοβίζει τα πλάσματα της φύσης. Απειλώντας θεούς και δαίμονες καταφέρνει στο τέλος και γεμίζει το σακούλι του. Ένας άλλος όμως ψαράς του βουνού, στην ίδια περιοχή κάνει ψαροντούφεκο στο ποτάμι!!. Παράλογο ακούγεται, όταν όμως αντίκρισα την εικόνα του ψαροντουφεκά με όλες τους τις αρματωσιές, τρόμαξα.
Η καλή μου όμως δεν κάνει τέτοια στραβά, είναι της νομιμότητας. Και το μεγαλύτερο έπαθλο γι’ αυτήν είναι μερικοί σαργοί. Στα «άλλα ψαρέματα» είναι οι ροφοί, οι βασιλιάδες της θάλασσας. Όπως καλή ώρα ο βασιλιάς του δάσους είναι ο κάπρος.
Όταν έχει φουρτούνα η θάλασσα η καλή μου τρώγεται με τα ρούχα της, παθαίνει «στερητικό σύνδρομο» και αντί να ρίξει το καλάμι, το καβαλάει!. Τέτοια ζοχάδα έχει. Και τις φταίνε όλα, η άτιμη η κοινωνία, και κυρίως εγώ που δεν την σκέφτομαι και δεν την νοιάζομαι όπως αυτή εμένα!. Ο καλός ο ψαράς όμως στα δύσκολα φαίνεται, πως κάνει ζάφτι τις καιρικές συνθήκες, πως καταλαγιάζει τις μπόρες της ανασφάλειας.
Βουνίσιος είμαι και δεν κατέχω από τρικυμίες. Τον παγωμένο βοριά τον ξέρω καλά όμως, τον ξέφρενο άνεμο επίσης. Και πάντα έχω τις λύσεις έτοιμες. Αντίθετα η καλή μου περιμένει τη μπουνάτσα για να έλθει στα «ίσα» της.
Καιρό πολύ με «ψήνει» η καλή μου να την πάρω μαζί στο κυνήγι του κάπρου. Δεν της το αρνούμαι αλλά το αναβάλλω. Σκέφτομαι τα «χειρότερα». Να βρίσκομαι δηλαδή στο καρτέρι για τον κάπρο ώρες πολλές παρέα με την πετροπέρδικα.