Περιοδικο "Κυνήγι" από τον Ελεύθερο Τύπο

Κάθε Τετάρτη κυκλοφορεί

Ένα ελεύθερο περιοδικό, για ελεύθερους ανθρώπους, για ελεύθερους κυνηγούς

Οι "μαϊμουδιές" φέρνουν γκρίνια ...

«Κατάθεση ψυχής» από την πλευρά των «καλών». Από κυνηγετικό forum

------------------------------------------------------------

Συμφωνώ και εγώ απόλυτα με το φίλο Μυθοπλάστη για το κείμενο πως είναι κατασκευασμένο και με συρραφές .

-------------------------------------------------------------

Τώρα μάλλον

Ο πρόεδρος δεν γράφει ότι είναι παραποιημένο.

Λέει ότι είναι μονταρισμένο για να διαβάσουμε ότι μας ενδιαφέρει δηλ ότι αφορά το κυνήγι!!!!!! Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι πλαστό!!!!!

(ΥΓ) Και βέβαια έχει σημασία αν είναι ο ίδιος διότι δείχνει ότι έχει κάποια συμφέροντα!!!! (εδώ αναφέρεται στον Μυθοπλάστη)

--------------------------------------------------------------

Τώρα για το μυθοπλάστη δεν με ενδιαφέρει ούτε η γνώμη του ούτε τα συμφέροντα που αποσκοπεί

--------------------------------------------------------------

Τι συμφέροντα άραγε εξυπηρετεί ο «Μυθοπλάστης» - η αφεντιά μου δηλαδή, που τόλμησε και αμφισβήτησε ένα κουρελόχαρτο «συνειδητοποιημένων» κυνηγών; Πως τολμά κάποιος που δεν ανήκει στην «αγία ομάδα» να έχει ανεξάρτητη άποψη και διαφορετική από την επικρατούσα;

Τις γκεμπελικές μεθόδους πολλοί τις μίσησαν και πολλοί τις υιοθέτησαν για να κρύψουν την ανεπάρκειά τους, τα λάθη τους, την εξαπάτηση προς τρίτους. Όταν λοιπόν κάποιος δεν έχει τι να σου προσάψει σε αυτά που αποκαλύπτεις, πετάει ένα σκόρπιο «δεν ξέρω που αποσκοπούν τα συμφέροντα του Μυθοπλάστη» ή το άλλο, «δείχνει ότι έχει κάποια συμφέροντα». Ευχαριστώ, δεν θα πάρω.

Λυπάμαι μόνο που «συνειδητοποιημένοι κυνηγοί» θα μεταλαμπαδεύσουν τις αρχές τους σε νέους κυνηγούς όπως διατείνονται μέσα από την υπό δημιουργία σχολή τους. Θα τους διδάξουν και ήθος φαντάζομαι, και την ακριβή αλήθεια - και πιθανότατα πώς να συρράπτουν και να διοχετεύουν γνωστές απόψεις σαν «ντοκουμέντα» που θα κάνουν «πάταγο» στην κυνηγετική οικογένεια.

Πόσο διαφορετικά όμως θα ήσαν τα πράγματα, αν μέσα από τα κείμενα μου ή τις απόψεις μου, γεμάτος «οργή», φώναζα κι εγώ «Χαίρε Καίσαρ». Έκανα το «λάθος» όμως και δεν χειροκρότησα, έπεσα στο ολέθριο ατόπημα και διαφώνησα, έσφαλλα διότι βάδισα κόντρα στο ρεύμα μίας φιλόδοξης παρέας καταθέτοντας τις επιφυλάξεις μου.

Δεν είναι κακό να είναι κάποιος φιλόδοξος. Κακό είναι να είναι κανείς «Καίσαρ» και να μην έχει όλη τη Σύγκλητο με το μέρος του για να την ελέγχει.

Τα αιώνια προβλήματα της «δημοκρατίας» …

Τα σιδερένια πουλιά του χειμώνα ...

Αναδημοσίευση από την εξαιρετική σελίδα του Γιώργου Πέππα
http://www.gpeppas.gr/periodiko/5-2-2010.html
-----------------------------------------------------------------------

Βρισκόμαστε ήδη στα τέλη Ιανουαρίου και η μεγάλη μετανάστρια του Βορρά έχει εγκατασταθεί στη χώρα μας. Από τα μέσα Οκτωβρίου εγκατέλειψε τα βόρεια κωνοφόρα δάση και μετακινήθηκε σε νοτιότερα πλάτη με σκοπό τη διαχείμασή της. Πού όμως μπορούμε να τη συναντήσουμε;

Η εποχή (τέλη Ιανουαρίου, αρχές Φλεβάρη) χαρακτηρίζεται από ξηρασία και χαμηλές θερμοκρασίες και η φάσσα όχι μόνο έχει ήδη εγκατασταθεί στα ελληνικά δάση αλλά επιπλέον γνωρίζει πολύ καλά και τον τόπο αλλά και τις περιοχές τροφοληψίας της. Γνωρίζει επίσης τους κινδύνους από τους διώκτες της αλλά και τον τρόπο για την ασφαλή διαφυγή της.

Η φάσσα τρέφεται κατά κύριο λόγο με φυτικές τροφές όπως με καρπούς βελανιδιάς (βελανίδια), καρπούς από πουρνάρι, ελιές, χορταράκια αλλά και με διάφορα ασπόνδυλα. Αυτή την περίοδο είναι σπάνιο το να δούμε πολυάριθμα κοπάδια από φάσσες, όπως τον Οκτώβριο, ενώ σίγουρα θα συναντήσουμε κοπάδια των δέκα-δώδεκα πουλιών ανά περιοχή.

Συνήθως τα κοπάδια αυτά έχουν έναν οδηγό που με το πρώτο φως της ημέρας ξεκουρνιάζει και κάνει μια αναγνωριστική πτήση στην περιοχή της τροφοληψίας και αφού διαπιστώσει ότι το μέρος είναι κατάλληλο, τότε επιστρέφει στην κούρνια και φέρνει το υπόλοιπο κοπάδι.

Για να θηρεύσουμε τη φάσσα αυτές τις μέρες πρέπει να έχουμε υπομονή, επιμονή και κυρίως καλή κάλυψη. Η κατασκευή της καλής φυλάχτρας είναι ο βασικότερος παράγοντας, διότι αν οι φάσσες αντιληφθούν την ύπαρξή μας όσο και να περιμένουμε στην περιοχή δεν θα ξαναγυρίσουν, τουλάχιστον την ίδια μέρα.

Την φυλάχτρα μας θα πρέπει να την κατασκευάσουμε κοντά στην περιοχή τροφοληψίας και ειδικότερα στο όριο των δασών που τυχόν μπορεί να κουρνιάζουν, κοντά σε ελαιώνες. Συνήθως τις πρωινές ώρες οι φάσσες κατευθύνονται προς τις περιοχές που είναι κοντά σε λιοστάσια για να τραφούν με ελιές και αργότερα κοντά στις μεσημβρινές ώρες χάνονται και πάλι στο δάσος για να συνεχίσουν με βελανίδια και καρπούς αργιάς (πουρνάρι).

Μεθοδολογία θήρευσης

Οι μέθοδοι θήρευσης της φάσσας ποικίλλουν από μέρος σε μέρος. Δύο είναι οι βασικότεροι: το καρτέρι κοντά στην περιοχή τροφοληψίας και το καρτέρι από και προς την κούρνια.

¤ Στο καρτέρι κοντά στο πεδίο τροφής χρειαζόμαστε καλή φυλάχτρα με μεγάλη ορατότητα. Αποφεύγουμε τις άσκοπες μετακινήσεις και παραμένουμε καλά κρυμμένοι, αφού το συγκεκριμένο θήραμα αντιλαμβάνεται αμέσως την παραμικρή κίνηση και τον κάθε θόρυβο. Δεν πυροβολούμε το πρώτο πουλί που θα δούμε, διότι μπορεί να τύχει να είναι ο οδηγός. Αν έχουμε υπομονή θα δούμε και το υπόλοιπο κοπάδι να έρχεται στην περιοχή.

Ενας ακόμα βασικός παράγοντας είναι οι λίγες και σίγουρες τουφεκιές. Προσέχουμε να μην πυροβολούμε από μακριά. Το προτιμότερο είναι να αφήνουμε να ζυγώνουν όσο πιο κοντά γίνεται.

¤ Το καρτέρι από και προς την κούρνια προϋποθέτει την εύρεσή της από τον κυνηγό. Αυτό μπορεί να είναι δύσκολο και οι γνώστες της περιοχής έχουν πλεονέκτημα.

Απαραίτητα και εδώ η καλή φυλάχτρα, η ακινησία και ο ελάχιστος ή και καθόλου θόρυβος. Η υπομονή που θέλει αυτό το θήραμα ανταμείβει τον κυνηγό και κυρίως όσους είναι ολιγαρκείς και θέλουν να ξανακυνηγήσουν στην ίδια περιοχή. Αυτό το λέω διότι αν ξεκινήσουμε το… τουφεκίδι μπορεί να πάρουμε κάποια πουλιά αλλά μόνο μια φορά.

Και στις δυο περιπτώσεις θα χρειαστούμε ζεστά και αδιάβροχα ρούχα διότι η ακινησία μαζί με την παγωνιά, και τυχόν υγρασία, θα μας κάνουν να υποφέρουμε.

Ενα ακόμη βασικό ζήτημα που πρέπει να θίξουμε είναι η επιλογή του κατάλληλου εξοπλισμού. Αυτό βέβαια είναι στην προσωπική κρίση και εμπειρία του κάθε κυνηγού στο κυνήγι. Για το κυνήγι κατάλληλο είναι ό,τι μας φέρνει καλά αποτελέσματα, δεν μας βασανίζει και κυρίως δεν μας ταλαιπωρεί.

Φυσίγγια – τσοκάρισμα

Η επιλογή ενός καλού φυσιγγίου θα μας ανταμείψει, όπως και μιας πιο ενισχυμένης γόμωσης. Αν έχει παγωνιά, θεωρώ ότι η κατάλληλα γόμωση είναι 36-40 γραμμάρια. Αν πυροβολούμε μακριά, κατάλληλο είναι ένα φυσίγγι Νο 6 αλλά για πιο κοντινές τουφεκιές προτείνω φυσίγγι με Νο 7.

Οσον αφορά το τσοκάρισμα του όπλου μας πιστεύω ότι τα 3 άστρα είναι η καταλληλότερη στένωση.

Και κάτι ενδοοικογενειακό: Ο πατέρας μου είχε πάρει φάσσα με Νο 9 και εγώ με Νο 8 και 32 γραμμαρίων φυσίγγιο. Μυστήριο η φάσσα και η βλητική. Μην ξεχνάμε φυσικά ότι η φάσσα έχει χαρακτηριστεί και σαν το «σιδερένιο» πουλί!

----------------------------------------------------------------------

Πηγή- Ενθετο κυνήγι Ελέυθερος Τύπος

Οι νέες τάσεις των "ειδικών" ...

Διαβάζοντας από την εξαιρετική σελίδα

http://kynigos.net.gr/dis/viewtopic.php?f=73&t=277

O παρακάτω «ειδήμονας» πρόσφατα διορίστηκε στο διοικητικό συμβούλιο του Φορέα διαχείρισης Εθνικού Πάρκου Αίνου, είναι στέλεχος των Οι. Πράσινων και φυσικά το παίζει ειδήμων για το κυνήγι. Έχει επανειλημμένα εκφράσει "λύσεις" για τον περιορισμό των κυνηγών, φροντίζοντας η αφεντιά του και οι συνάδελφοί του να θεωρηθούν - διοριστούν σαν "ελεγκτές"..

Παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα από μια από τις "προτάσεις του" που όμως δυστυχώς ως φαίνεται είναι και αυτή στα συρτάρια της κ. Μπιρμπίλη, αν δούμε προσεκτικά τι λέει στην συνέντευξη...

-----------------------------------------------------------------------------

Λύση; Υπάρχει λύση;

Δεν ξέρω αν πραγματικά υπάρχει λύση, έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί τα πράγματα σχετικά με το κυνήγι στην Ελλάδα. Να μερικές σκέψεις:

Καθορισμός περιοχών άσκησης κυνηγίου. Απαγόρευση κυνηγίου έξω από αυτές. Σήμερα κάθε εκατοστό της ελληνικής υπαίθρου -εκτός από ορισμένες περιοχές, οι οποίες είναι αφύλαχτες, από φορείς της κοινωνίας- είναι εν δυνάμει κυνηγότοπος. Είναι σαφές ότι ο κοινωνικός έλεγχος, η φύλαξη και η βιο-παρακολούθηση μόνο σε συγκεκριμένες περιοχές μπορεί να υλοποιηθεί.

Με ειδικές μελέτες περιβάλλοντος (ΕΠΜ) και προεδρικά διατάγματα, να καταρτίζονται από πανεπιστημιακούς φορείς (τομείς Ζωολογίας, «άγριας ζωής», βιολογικών τμημάτων) «ειδικά σχέδια διαχείρισης θήρας» κάθε χρόνο, ανά περιοχή. Η αξιολόγηση της δυνατότητας άσκησης θήρας στην «ελεγχόμενη περιοχή άσκησης κυνηγίου» να είναι συνδεδεμένη με:

*

την καταγραφή ειδών, πληθυσμών, οικολογίας και συμπεριφοράς της τοπικής πανίδας, θηραματικής και μη

*

την εκτίμηση βιοτόπων για τα θηρεύσιμα και τα μη θηρεύσιμα είδη

*

τον καθορισμό ποσοτικών μεγεθών που είναι αναγκαία για βιώσιμους πληθυσμούς

Στα “διαχειριστικά σχέδια κυνηγίου” εκτιμάται επίσης, η συχνότητας της επίσκεψης, η τάση της στο χρόνο, των κινήτρων και της συμπεριφοράς των κυνηγών. Για παράδειγμα μπορούν να διαφοροποιούνται ως προς το δικαίωμα άσκησης κυνηγίου στην συγκεκριμένη περιοχή, οι ντόπιοι κυνηγοί και αυτοί που έχουν κυνηγήσει πάνω από μια φορά στην διάρκεια της ίδιας κυνηγετικής περιόδου. Επίσης, καθορίζεται ανώτατο όριο συνύπαρξης κυνηγών την ίδια μέρα στον κυνηγότοπο. Για κάθε αφαιρούμενο θήραμα «άγριας προέλευσης» οι κυνηγοί πληρώνουν ένα αντίτιμο για την αφαίρεσή του από το φυσικό περιβάλλον.

Βεβαίως όλα τα παραπάνω, δεν μπορούν να υλοποιηθούν αν δεν υπάρχει ένα πλήρες, ολοκληρωμένο και αποτελεσματικό σύστημα φύλαξης, που εστιάζεται στις εξής παραμέτρους: Φύλαξη – καθορισμός συγκεκριμένων εισόδων/εξόδων στην «ελεγχόμενη περιοχή άσκησης κυνηγίου»- Περίφραξη (με τεχνητά ή φυσικά εμπόδια. Μέτρα ασφάλειας Κυνηγίου – Φωτιάς – Ιατρείο πρώτων βοηθειών. Μέτρα Περιορισμού της όχλησης. Τεχνικές Υποδομές, επιστημονική υποστήριξη και κατάλληλες εγκαταστάσεις.

Τέλος, όλα τα κυνηγετικά όπλα, «ονοματοποιημένα και καταγεγραμμένα» ανά ιδιοκτήτη, στο τέλος της κυνηγετικής περιόδου, σφραγίζονται και φυλάσσονται σε ειδικούς χώρους φύλαξης (τοπικά αστυνομικά τμήματα, χώροι φύλαξης στις εγκαταστάσεις της «ελεγχόμενης περιοχής άσκησης κυνηγίου», ή ειδικοί χώροι σε τοπικές στρατιωτικές μονάδες κ.λ.π).

Ήδη όμως έγραψα πολλά … επιφυλάσσομαι στην συνέχεια.

-------------------------------------------------------------------------------

Η κύρια πηγή των παραπάνω, βρίσκεται στο λινκ

http://bioannis.wordpress.com/2008/09/08/sustainable-hunting/

και μπορείτε σε αυτό να διαβάσετε περισσότερα «επιστημονικά».

Έγγραφο μαϊμού - από "συνειδητοποιημένους" κυνηγούς

Η συνηθισμένη απουσία της ΚΣΕ από τα προβλήματα των κυνηγών είναι ευρέως γνωστή. Δικαιολογεί τον ρόλο της μόνο στις περιόδους των ρυθμιστικών – και μάλιστα με τον χειρότερο τρόπο, φτάνοντας το κυνήγι στο σημείο μηδέν.

Με την πολυετή λανθασμένη τακτική της, έδωσε σε όλους μας το δικαίωμα να γίνουμε κριτές της. Σε πολλές δε περιπτώσεις και κακοί κριτές. Όσο όμως υπάρχουν στην ηγεσία της άνθρωποι που μας οδήγησαν αργά αλλά σταθερά στην ανασφάλεια του αύριο, τόσο θα πυκνώνουν και οι φωνές όσων αγαπούν το κυνήγι. Καιρός δε είναι, όλοι αυτοί που ακολούθησαν λάθος δρόμο στηριζόμενοι σε σχέσεις μικροπολιτικές, να κάνουν την αυτοκριτική τους και να πάνε σπίτι τους. Να ανοίξουν τον δρόμο σε άξια στελέχη της κυνηγετικής οικογένειας.

Ως απόρροια της απουσίας της ΚΣΕ, κάποιοι ίσως θεώρησαν καλό να πάρουν τη θέση της, δημιουργώντας έναν νέο σύλλογο που εισχώρησε σε αυτόν και η λέξη «συνειδητοποιημένος», για να καταδείξει προφανώς ότι «οι άλλοι» είναι ασυνείδητοι.

Γρήγορα ο σύλλογος αυτός απέκτησε αρκετά μέλη όπως ο ίδιος διατείνεται – ανθρώπους ανησυχούντες για το κυνήγι. Στην μικρή διάρκεια της ζωής του ο σύλλογος αυτός, φρόντισε με ποικίλους τρόπους να περάσει τις θέσεις του – και καλώς έπραξε, ώστε να γνωστοποιηθεί όσο περισσότερο μπορούσε η παρουσία του. Μεταξύ των άλλων σκοπών του, είναι και η δημιουργία σχολής στην οποία θα εκπαιδεύονται νέοι κυνηγοί. Και προφανώς θα έχει βρει και δασκάλους για τη δουλειά αυτή σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Κιλκίς κτλ (τυχαία ονόματα πόλεων).

Ως εδώ όλα καλώς καμωμένα, ο καθένας μας έχει δικαίωμα να ιδρύει συλλόγους, να τους βαπτίζει όπως θέλει, να αναφέρει στο καταστατικό τους σκοπούς του, να αγωνίζεται εν τέλει από τη σκοπιά του όπως αυτός κρίνει – και ελεύθεροι επίσης όσοι συμμετέχουν σε καινούριους συλλόγους, είναι αναφαίρετο δικαίωμά τους.

Όμως ο σύλλογος αυτός, κινούμενος προφανώς «εν θερμώ» θέλησε να πασάρει στους κυνηγούς μία συρραφή απόψεων οικολογικών οργανώσεων, σαν ένα ενιαίο έγγραφο που βγήκε μέσα από το υπουργείο περιβάλλοντος. Μάλιστα, έφτασε σε τέτοιο σημείο η ενέργεια αυτή του συλλόγου, που σκόπιμα διοχετεύθηκε σε κυνηγετικό forum για να αρχίσει η αντιπαράθεση. Μέλη ή φίλοι του συλλόγου αυτού, με σθένος υπερασπίστηκαν την ύπαρξη και γνησιότητα του φτιαγμένου εγγράφου και έγιναν επιθετικοί σε όσους είχαν μία διαφορετικά άποψη ή και μία επιφυλακτικότητα για το έγγραφο μαϊμού.

Ο φανατισμός δε της ομάδας αυτής έφτασε σε τέτοια επίπεδα που ακόμα και όταν κατέπεσε η απάτη, συνέχιζαν λέγοντας «εμείς σας τα είπαμε, τα συμπεράσματα δικά σας». Μας είπαν δηλαδή απόψεις γνωστές οικολογικών οργανώσεων, μας «αποκάλυψαν» δημοσιευμένα στοιχεία παρελθόντων ετών, που εύκολα και ο πιο αδαής βρίσκει στο διαδίκτυο.

Ότι το κυνήγι στην Ελλάδα θέλουν οι της ηγεσίας του νέου υπουργείου περιβάλλοντος να συρρικνωθεί, ότι λόγο στις καινούριες αποφάσεις θέλουν να έχουν και οι οικολόγοι – και το έχουν πετύχει, ότι η ΚΣΕ είναι απούσα από την διαβούλευση (λέξη κι αυτή!) για το κυνήγι, όλα αυτά είναι γνωστά. Κανείς όμως δεν νομιμοποιείται να μας πλασάρει κουρελόχαρτα και να απαιτεί εμείς να συμπλεύσουμε με τέτοιες πρακτικές.

Αν οι δικές τους "πηγές" βρίσκονται στα αρμόδια υπουργεία και τους δίνουν συρραμένα κείμενα, οι δικές μου πηγές βρίσκονται στο χωριό μου και είναι πέτρινες, φτιαγμένες γερά από λαγκαδινούς μαστόρους, και όταν διψώ, φροντίζουν και με ξεδιψούν. Η δίψα για την αλήθεια δεν χρειάζεται  άθλια υποννούμενα, παρά μόνο σταράτα λόγια.

Θα έλεγα να σοβαρευτούμε …

Από τους αγριόχοιρους, στην παγωνιά για …φάσες

Σάββατο πρωί, 23 Γενάρη και η παγωνιά είναι απίστευτη. Γύρισε ο δύσκολος καιρός – που καιρός του ήταν (!) και αναβλήθηκε για ακόμα μία φορά η υπερθέρμανση του πλανήτη. Με τρομάζουν αυτά τα καινούρια, αφού όμως ο ΟΗΕ και ο Αλ Γκορ πήραν βραβείο Νομπέλ, λόγος άλλος δεν μου πέφτει. Αυτοί ξέρουν, και ότι μου πουν, εγώ χαλί θα γενώ να με πατήσουν. Και όταν με τρομάζουν λέγοντάς μου πως το κλίμα άλλαξε, γίνομαι και ακτιβιστής για χάρη τους.

Πριν έβγω από το σπίτι εκεί στα ορεινά της Αρκαδίας, φρόντισα και ντύθηκα καλά, γάντια, ισοθερμικά ρούχα, γκέτες, σκούφο μάλλινο – αλλά πήρα μαζί μου και τις κατάλληλες προμήθειες, αχνιστό τσάι, σταφίδες μαύρες, σοκολάτα μαύρη, και αντάμωσα το λευκό φόντο και το γκρίζο του ουρανού. Βγήκα, ζόρικα ήταν και μου άρεσε η σιωπή. Έτριξε ο πάγος από το βάρος των τροχών αλλά το όχημα άκουγε καλά στα δύσκολα. Αντάμωσα τον Κωνσταντίνο σε δέκα λεπτά και ξεκινήσαμε παρέα.

Τραβήξαμε για τα γνώριμα μέρη κατά τ’ αμπέλια. Πριν δυό – τρείς δεκάδες χρόνια τα αμπέλια αυτά παρήγαγαν μία εκπληκτική ποικιλία, τον «Κολινιώτη». Πιτσιρικάς τότε γευόμουν κρυφά από το κατώι που ήταν τα βαγένια, την γεύση και τα αρώματα της ποικιλίας αυτής. Αλλά και μεγαλύτερος – ειδικά κοντά στην αποκριά που το οικόσιτο γουρούνι γινόταν παστό για την οικογένεια, το θεϊκό εκείνο κρασί ποτέ δεν έλειπε, μας συντρόφευε στη μεγάλη γιορτή. Η ποικιλία αυτή δεν κυκλοφορεί σήμερα, χάθηκε, «εξαφανίστηκε από τις αμερικάνικες που είναι φτιαγμένες για να αντέχουν στην παραγωγή» - αυτά μου είχε εκμυστηρευτεί κάποτε ένας μικρός παραγωγός οίνου. Μη γνωρίζοντας το αντικείμενο, τον πίστεψα.

Όσο πλησιάζαμε, το χιόνι αν και λιγοστό, είχε σκεπάσει κάθε άλλη μορφή ζωής. Ο δρόμος που διαβαίναμε ήταν απάτητος, χαράζαμε πορεία και για τους επόμενους. Δεν δυσκολευθήκαμε να φτάσουμε στον προορισμό μας, χρειαζόταν όμως μεγάλη προσοχή.

Μισή ώρα ανάβασης σε χιόνι και σε πάγους, μας έφερε εκεί που θέλαμε. Παρκάραμε, φορτωθήκαμε τα σακίδιά μας με τις προμήθειες, πήραμε από τρία φυσίγγια ο καθένας μας και αρχίσαμε το περπάτημα. Καλά πηγαίναμε, αργά και στα σίγουρα. Από το ξέφωτο φτάσαμε σε λίγο στο πυκνό. Χωθήκαμε μέσα, βρήκαμε άνετο σημείο και αποθέσαμε. Γεμίσαμε τα όπλα και τα αφήσαμε. Πιάσαμε τις σταφίδες και το τσάι, η θερμοκρασία κατέβαινε στους – 8.

«Είσαι σίγουρος ότι θα πέσουν εδώ φάσες;» Με ρώτησε ο Κωνσταντίνος. Σίγουρος δεν είμαι για τίποτα, εδώ όμως τις βλέπω που πέφτουν, όχι μόνο τώρα αλλά συνέχεια και κάθε χρόνο, και πέρυσι, και πρόπερσι. Γιατί όχι και σήμερα; «Καλά, ας περιμένουμε».

Περιμέναμε πολύ στη παγωνιά με τα όπλα ανά χείρας, ακούνητοι, αμίλητοι, σχεδόν αόρατοι. Αϊ στα κομμάτια σκέφτηκα, χειρότερα από τα γουρούνια τούτο το καρτέρι στους πουρναρότοπους, ούτε τσιγάρο, ούτε ανάσα. Καλά ποιοι είμαστε; ψιθύρισα κάποια στιγμή, χιονοδρόμοι του Ολύμπου; Το καρτέρι δεν το έχουμε συνηθίσει, η συνήθεια της παγάνας και της κόντρας στο κυνήγι του κάπρου μας έκανε και ξεμάθαμε.

Και νάσου οι φάσες. Φάνηκε μπροστά μία να κάνει μία γυροβολιά και σε δευτερόλεπτα το κοπάδι έσκιασε τον ουρανό. Περιμέναμε να φτάσουν κοντά. Στα είκοσι μέτρα περίπου, σηκωθήκαμε και σημαδέψαμε. Τρία φυσίγγια έκαστος και τα αφήσαμε να σπάσουν τη σιωπή του χώρου. Ο ήχος τους αντιλάλησε ως πέρα, μακριά. Τις είδαμε να πέφτουν, οι άλλες, έσπασαν και χάθηκαν σαν άνεμος.

Βγήκαμε και τις μαζέψαμε, εφτά φάσες. Καλά, λέω, τέσσερις έριξα εγώ και τρείς εσύ. Με κοίταξε ο Κωνσταντίνος: «και που ξέρεις ότι έριξες εσύ τέσσερις;» Εγώ είχα φυσίγγια διασποράς, εσύ όχι (!). Κοίταξε το τσοκ της Winchester. Μην το κοιτάζεις, αφού και οι δύο φουλ τσοκ έχουμε. Κοίταξε και τη δικιά μου τη Browning, γελάσαμε. Άιντε, πάμε τώρα για τα ρακόμελα …

---------------------------------------------------------------------------

Δημοσιεύθηκε στο ένθετο περιοδικό του Ελεύθερου Τύπου «Κυνήγι» την Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου 2010

"Κυνήγι" - Ελεύθερος Τύπος

Κυκλοφορεί την Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου το ένθετο περιοδικό "Κυνήγι" από τον Ελεύθερο Τύπο

Ένα ελεύθερο περιοδικό, για ελεύθερους ανθρώπους, για ελεύθερους κυνηγούς.