Το αθάνατο 21...

Ο προπάππους μου πολέμησε το 21’
τιμήθηκε με μετάλλιο, ήρωας !
η οικογένεια του πεινούσε
ο κοτζάμπασης συνέχισε να πίνει αίμα

Ο παππούς μου στον πόλεμο του 22’ έφτασε στο Αφιόν Καραχισάρ
για τα «δίκαια» της Ελλάδας …
το 48-49 οι αντάρτες τον κατηγορούσαν για κρυφοδεξιό – δεν ήταν
ο στρατός τον κατηγορούσε για κρυφοκομμουνιστή – δεν ήταν

Τον πατέρα μου, τον κυνηγούσε η χούντα σαν αριστερό – δεν ήταν
στην εποχή του Καραμανλή τον κατηγορούσαν για πασοκ – δεν ήταν
στην εποχή του πασοκ τον κατηγορούσαν για δεξιό – δεν ήταν

Ναι, ομολογώ, εγώ έφαγα τα 400 δις …

Στον Ελεύθερο Τύπου του Σαββάτου "Φαινόμενα"

μαΓΗκος  ΈΡΩΤισμΟΣ ...

Η υπουργός μας κι εμείς …

Δεν της βγαίνουν της υπουργού μας επί της κλιματικής αλλαγής & περιβάλλοντος - συμπαθούς κατά τ’ άλλα κυρίας Μπιρμπίλη - τα σχέδια που καταστρώνει με την βοήθεια του επιστημονικού επιτελείου της.

Τα πυρά που δέχεται, δεν προέρχονται κατ’ ανάγκη από την αντίπαλη πλευρά – αλλά κυρίως από την φιλική – όχι μόνον από συναδέλφους της υπουργούς αλλά και από τον φίλιο τύπο. Και τα φίλια πυρά κάνουν περισσότερη ζημιά όπως φαίνεται, πονάνε περισσότερο. Εδώ ταιριάζει γάντι η λαϊκή θυμοσοφία: «φυλάξου από τους φίλους σου γιατί τους εχθρούς σου τους ξέρεις».

Ο όρος «διαχείριση ή ανάπτυξη» στο υπουργείο επί της κλιματικής αλλαγής ίσως μάλλον έχει παρερμηνευθεί. Δεν εξηγούνται διαφορετικά τα λάθη που πληθαίνουν στα υπό ψήφιση νομοσχέδια και προκαλούν πότε την οργή του υπουργού εθνικής άμυνας, πότε τον σκεπτικισμό του υπουργού μεταφορών & υποδομών, πότε του ενός και πότε του άλλου. Μπορεί ο γύπας της Κρήτης να έχει μεγαλύτερη αξία για ορισμένους εκεί στο υπουργείο, αλλά σύντροφοι και συντρόφισσες, και ο άνθρωπος αν δεν βρίσκει τροφή από την αναδουλειά, θα τον φάει τον γύπα σας.

Πολύς λόγος έγινε όταν η κυρία Μπιρμπίλη ανέλαβε το αρμόδιο υπουργείο. Και εμείς ακόμα μέσω της Κ.Σ.Ε. σπεύσαμε να καταθέσουμε τις ανησυχίες μας για το κυνηγετικό γίγνεσθαι – και παρατηρήθηκε στην αρχή της θητείας της ένας «πόλεμος» μεταξύ υμών και ημών – ένας «πόλεμος» που κατά την ταπεινή μου γνώμη δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μία καλοστημένη φούσκα.

Δυστυχώς, όπως ανεπαρκείς κρίνονται οι επιτελείς της κυρίας υπουργού, το ίδιο μπορούμε να πούμε πως συμβαίνει και με τους δικούς μας αντιπροσώπους. Διότι στοιχειώδης λογική θα επέβαλε στα «αντίπαλα στρατόπεδα» μία διαφορετική προσέγγιση των προβλημάτων που μας αφορούν και έχουν σχέση με την φύση στο βαθμό που μας αφορούν σαν κυνηγούς.

Διακατέχονται και οι δύο πλευρές από υπεροψία. Και θύματα της πρακτικής αυτής δεν είμαστε μόνο εμείς οι κυνηγοί – είναι, και η κυρία υπουργός μας – που μέσω των συμβούλων της υποπίπτει από το ένα λάθος στο άλλο – που δεν έχουν απαραίτητα και σχέση με εμάς – φανερώνει όμως την νοοτροπία της υπεροψίας από μέρους τους.

Στην Ελλάδα, στην γενέθλια γη μας, οι πολιτικοί και οι συνδικαλιστές, όλοι τους, μας έχουν γελάσει. Πρόδωσαν τον αγώνα μας για ένα καλύτερο μέλλον, προτάσσοντας τα δικά τους «εγώ». Από κοντά, τους ακολουθούν και όλοι εκείνοι οι σφουγγοκωλάριοι που αγκιστρώνονται κάθε φορά από το άρμα της εξουσίας, ανίκανοι όντες να πορευθούν έξω στον κόσμο χωρίς την ομπρέλα ενός κόμματος ή μιάς ομάδας.

Υπό αυτήν την έννοια, την κυρία Μπιρμπίλη – που δεν είναι επαγγελματίας πολιτικός και βρίσκεται έξω από πολιτικές ομάδες – την θεωρώ τίμια και με προθέσεις καλές – και ας έρχονται οι ιδέες της κόντρα στις δικές μας μα και στην κοινή λογική. Μα ακόμα και αυτή η κόντρα μπορεί εύκολα να εξηγηθεί αφού επί της ουσίας ούτε η κυρία Μπιρμπίλη γνωρίζει τους στοιχειώδεις κανόνες επιβίωσης που δρουν στην φύση. Υπερασπίζεται δηλαδή την οικολογία χωρίς να ξέρει ουσιαστικά τι εστί οικολογία.

Ίσως θα πρέπει να αρπάξουμε τη στιγμή, και μόνοι μας εμείς οι κυνηγοί να αρχίσουμε να κουβεντιάζουμε με καθαρούς ανθρώπους. Η πράξη απέδειξε ότι οι μεσάζοντες συνδικαλιστές μας και οι μεσάζοντες σύμβουλοι της κυρίας υπουργού, παίζουν πάνω στις πλάτες, όχι μόνο τις δικές μας αλλά κυρίως ανεύθυνα κόντρα στη φύση – για την οποία φεύ!!, κόπτονται μέχρι θανάτου.

Οι ανταγωνισμοί, οι εσωκομματικές μαχαιριές, τα σκοτεινά συμφέροντα, το δημόσιο χρήμα που ρέει προς αμφιλεγόμενες Μ.Κ.Ο, μέχρι σήμερα δεν βοήθησαν την φύση. Ας πετάξει λοιπόν η υπουργός μας εκείνους τους συμβούλους της που αναιρούν τις προθέσεις της – και ας διώξουμε και εμείς δια παντός επαγγελματίες συνδικαλιστές, και ας μιλήσουμε με καθαρά πρόσωπα για όσα αγαπάμε και μας πληγώνουν. Ποτέ δεν είναι αργά.

Αν θέλει η υπουργός μας να έχει άποψη για το κυνήγι – δική της όμως και όχι σερβιρισμένη από αμφιλεγόμενους «ειδικούς και επιστήμονες», ας επισκεφτεί μονάχη της τα κυνηγοτόπια, ας ακολουθήσει μία παρέα μπεκατσάδων στο πυκνό, ή ακόμα ας έλθει και στην δική μας παγάνα (όταν θα επιτραπεί και πάλι το κυνήγι του αγριόχοιρου) – εμείς εδώ είμαστε, έχοντες την καλή διάθεση να την μυήσουμε στην ζωή της φύσης. Ο οποιοσδήποτε κυνηγός, πρόθυμος είναι να της δείξει την καθαρή αλήθεια.

==========================================

Δημοσιεύθηκε την Τετάρτη 9 Φεβρουαρίου στο ένθετο περιοδικό «Κυνήγι» του Ελεύθερου Τύπου

Περιοδικό "Κυνήγι" από τον Ελεύθερο Τύπο

Την Τετάρτη αυτή και κάθε Τετάρτη

Ένα περιοδικό για ελεύθερους ανθρώπους και κυνηγούς

Κυνηγετικός Σύλλογος Αμαρουσίου - κοπή πίτας

Πρόσκληση

Ο Πρόεδρος και το Διοικητικό Συμβούλιο του Κυνηγετικού Συλλόγου Αμαρουσίου σας προσκαλεί στην προγραμματισμένη κοπή πίτας που θα πραγματοποιηθεί την

Τετάρτη, 9 Φεβρουαρίου 2011 ώρα 20.00

στο Δημαρχείο Αμαρουσίου (Βασιλίσσης Σοφίας 9, ) στην Αίθουσα Εκδηλώσεων του Δημαρχείου.

Θεωρούμε την παρουσία σας ιδιαίτερα τιμητική.

Ο Πρόεδρος             Ο Γεν. Γραμματέας        Ο Ταμίας

Απόστ.Χρ.Αντωνάκης        Σπύρος Τζελέπης     Αντώνης Ικοντας

Από Κρανιά… σε Κρανιά …

Καλά πήγε η φετινή κάρπωση στα «άγρια» του βουνού. Μερικοί στην ομάδα μου ισχυρίζονται πως θα πήγαινε «καλύτερα» αν δεν ήμουν κι εγώ στο κυνήγι (!). Ο «καιρός φυλά τα έρμα» που λένε και στο χωριό μου……

Ένας φίλος μου που κυνηγά με την παρέα του στα μέρη της Βοιωτίας, δεν πολυπήγε για κυνήγι: «αδελφέ που να πάω, πολλά τα έξοδα. Στο μαγαζί η δουλειά πεσμένη – βλέπεις τι γίνεται, ο γιός μου πήγε στη Γερμανία για δουλειά, άσε με σου λέω, στενοχώριες».

Ο γιός του φίλου μου, γιατρός, έκανε τη θητεία του, τελείωσε το αγροτικό του και περίμενε…. Καλό παιδί, όταν σπούδαζε, αν δεν ήταν στη σχολή, βοήθαγε τον πατέρα του στο μαγαζί – και το βιβλίο το είχε πάντοτε δίπλα του. Άρχισε την αναζήτηση εργασίας στην Ευρώπη, είχαν θέση στο Βερολίνο, δεν το πολυσκέφτηκε, άφησε την μιζέρια της Ελλάδας και έγινε ευρωπαίος πολίτης.

Ασφαλώς, άπειρες είναι οι περιπτώσεις νέων ανθρώπων σαν τον γιό του φίλου μου. Και πάνε παντού όπου υπάρχει εργασία και μέλλον. Οι ασυναρτησίες «χορτασμένων αριστεριστών» του τύπου «μαζί τα φάγαμε», δεν έχουν απήχηση στους σοβαρούς νέους ανθρώπους αυτής της χώρας. Και αναζητούν το κυνήγι της ζωής τους παντού στον κόσμο.

Δηλαδή φέτος δεν μύρισες καπρίλα φίλε; Τον ρώτησα με αφέλεια. «Ελάχιστες φορές κυνήγησα με την παρέα μου. Όμως πήγα προχτές για τσίχλες στην Κρανιά». Καλά, έφτασες στον Ασπροπόταμο για τσίχλες; Υπάρχουν εκεί τσίχλες; «Καλά, εγώ μεγάλωσα αλλά εσύ μου φαίνεται γέρασες!, ποιόν Ασπροπόταμε, πλάκα μου κάνεις, στην Κρανιά, εδώ στην Αργολίδα πήγαμε».

Χτυπήσατε τίποτα ή μαζέψατε χορταρικά για το σπίτι; «Κάναμε μία τσίχλα (!) και κατά τις 9.30 με 10.00 τους λέω πάμε να φύγουμε, ξέρω έναν καλό τόπο. Και πήγαμε αδελφέ σε ταβέρνα ταπεινή και «χτυπήσαμε» γκιόσα στα κάρβουνα, τι να σου πώ, φοβερό κυνήγι». Παγωμένη τη φάγατε ή ζεστή; Τον ρώτησα. «ελαφρώς ζεστή γιατί ένας από την παρέα μας δεν την ήθελε κρύα». Καλά, αυτόν στην παρέα σας να μην τον ξαναπάρετε, σας χαλάει τις γεύσεις (!), του είπα και γέλασε.

Στα μέρη της Κρανιάς και του Ασπροποτάμου πηγαίνω συχνά εκτός κυνηγετικής σαιζόν. Εκεί πρίν τα Δολιανά έχει ένα πάρκο δίπλα στην ποταμιά. Οι γυναίκες ετοιμάζουν το πικ-νικ κι εμείς ψαρεύουμε πέστροφες – εγώ σπάνια να πιάσω καμιά, ο άλλος όμως, ο Νικόλας τις τρομάζει με τις «βρισιές του» και συμπληρώνουμε το γεύμα μας δίπλα στο νερό με τα ελέη της φύσης.

Μετά, και για να μην χαλάσουμε το χατίρι των γυναικών, τις ακολουθούμε στην περισυλλογή αγριοφράουλων. Παίρνουμε έναν αγροτικό δρόμο στην καρδιά του Κόζιακα και ανηφορίζουμε. Στις πλεύρες του δρόμου συναντάμε ξυλοκόπους με τα τσαντίρια τους, πολλά άλογα δεμένα, μυρωδιές από ψημένο καφέ και γενικώς μία ατμόσφαιρα ονειρική. Δεξιά και αριστερά του δρόμου τεράστιοι κορμοί δέντρων περιμένουν τον ξυλοκόπο να τους ντανιάσει με μαστοριά. Δύσκολη η δουλειά ετούτη, σκέφτομαι κάθε φορά που βλέπω τους «ξύλινους μαντρότοιχους» έτοιμους για φόρτωμα.

Άγρια τα δάση του Κόζιακα – «και κυκλοφορούν και αρκούδες στην περιοχή» όπως συνηθίζει να μου υπενθυμίζει κάθε φορά ο Νικόλας για να με «τρομάξει». «Εσείς έχετε αρκούδες στην Πελοπόννησο;» με ρωτά με ύφος σκωπτικό. Εμείς Νικόλα έχουμε την διασημότερη αρκούδα του κόσμου, την Καλλιστώ. Την έπιασε μια φορά στα πράσα η Άρτεμις η θεά – τι γυναίκα και αυτή θεέ μου, να παίζει τη «μακριά γαϊδούρα» με τον Δία και την έδιωξε από την παρέα της. Χάλασε όμως περισσότερο η δουλειά όταν η σκύλα η Ήρα αντελήφθη τον καρπό του «παιχνιδιού» – τον Αρκά και την έκανε αρκούδα. Ο Δίας όμως, ρεμάλι και παλιάνθρωπος αλλά και με αισθήματα, όταν ο Αρκάς είδε την αρκούδα στο δάσος (την μάνα του) και σήκωσε τη φαρέτρα του – μη αντέχοντας την ακούσια μητροκτονία ο παλιορέμπελος θεός, τους έστειλε στα άστρα, η μάνα έκτοτε είναι η μεγάλη άρκτος και ο βασιλικός γιός η μικρή άρκτος.

«Η ‘Ηρα ησύχασε;» με ρώτησε με αφέλεια ο Νικόλας. Όχι, δεν ησύχασε η ανέραστη στρίγκλα και παρήγγειλε του υποταχτικού της του Ωκεανού να μην αφήσει ποτέ να δροσιστούν στα νερά του οι άρκτοι. Τέτοια κακία η βλογιοκομμένη.. .

=========================================

Δημοσιεύθηκε την Τετάρτη 2 Φεβρουαρίου στο ένθετο περιοδικό «Κυνήγι» του Ελεύθερου Τύπου

Περιοδικό "Κυνήγι" από τον Ελεύθερο Τύπο

Την Τετάρτη αυτή και κάθε Τετάρτη

Ένα περιοδικό για ελεύθερους ανθρώπους και κυνηγούς