Περιοδικό "Φαινόμενα" από τον Ελεύθερο Τύπο

Κάθε Σάββατο

Οικολογικά «δράματα» στον χιονιά …

Το χιόνι στην καρδιά του Μαινάλου είχε σκεπάσει τα έλατα, τις ρεματιές, τους δρόμους – και είχε απλώσει το παχύ του στρώμα σε κάθε επιφάνεια γης. Σκέπασε και την τροφή της πανίδας που έψαχνε απεγνωσμένα τα προς το ζην.

Ο καιρός ακολουθεί την εποχή του και εύκολα το διαπιστώνει κανείς αν φύγει από τα όρια του κλεινού άστεως. Η χαρά είναι απερίγραπτη – ειδικά για το παιδί, αν καταφέρει να παίξει με το χιόνι ή αν λερωθεί από το φρέσκο χώμα – και ας φωνάζει και ας σταυροκοπιέται η μάμη του ανακράζοντας «μηηηη παιδί μου, θα λερωθείς». Μα, αν δεν λερωθεί το παιδί, αν δεν ιδρώσει, αν δεν σχίσει τα ρούχα του, αν δεν ματώσει, αν δεν γεμίσει με βρωμιές – πότε θα ζήσει την ηλικία του; Ακολουθεί και το παιδί τον καιρό του, την εποχή του – γιατί έτσι επιβάλει η φύση του. Αν το εμποδίσει η μάμη του, είναι σαν να το ευνουχίζει και να το γιομίζει ενοχές για τα αυτονόητα.

Δυστυχώς, απειροελάχιστα παιδιά ζώντας στις πόλεις, έχουν καταφέρει να δούν και να χαϊδέψουν από κοντά ένα απλό γαϊδουράκο. Να διασταυρώσουν τη ματιά τους με τα πανέμορφα και διαρκώς θλιμμένα μάτια του ταπεινού ζώου – να δώσουν με τα χέρια τους λίγη τροφή στα χείλη του, να τον καβαλικέψουν και να νιώσουν όμορφα.

Γράφω τα παραπάνω για να εξιστορήσω ένα γεγονός που το έζησα από πολύ κοντά και με γέμισε σκέψεις, αμελητέο ασφαλώς γεγονός αλλά το παράξενο μυαλό μου ερεθίζεται με περιστατικά «φυσιολογικά» κατ’ άλλους.

Την Κυριακή βρέθηκα με παρέα εξ Αθηνών στα χιονισμένα τοπία της περιοχής. Οι κεντρικοί δρόμοι ήσαν πεντακάθαροι από χιόνια αφού τα εκχιονιστικά μηχανήματα δούλεψαν σκληρά και αποκαταστάθηκε η ομαλή λειτουργία των εποχούμενων διαβατών. Κάποιοι όμως μικρότεροι δρόμοι έμειναν παρθένοι και σε αυτούς η παρέα αποφάσισε με χαρά να εκδράμει. Το παχύ χιόνι δεν μας δυσκόλεψε να αντικρίσουμε κάτασπρα τοπία – αφού το αυτοκίνητο, μας πήγε όπου θέλαμε με ασφάλεια. Περιπλανηθήκαμε περίπου δύο ώρες σε απομονωμένες πηγούλες που έσκιζαν το λευκό τοπίο, περπατήσαμε και πέσαμε πολλές φορές από τις γλίστρες, παίξαμε χιονοπόλεμο και παγώσαμε, και ευτυχείς βγήκαμε προς αναζήτηση ταβέρνας δια τα «περαιτέρω». Ευτυχείς όλοι; Δυστυχώς όχι. Μία φίλη της ωραίας παρέας μας, κλεισμένη συνεχώς στο αυτοκίνητο - ξέσπασε σε λυγμούς και αναφιλητά. Αλληλοκοιταζόμασταν να διαπιστώσουμε ποιος/α από εμάς την πειράξαμε, της είπαμε κάτι άπρεπο, και την στεναχωρήσαμε. Όταν συνήλθε από το κλάμα που χάλασε το όμορφο πρόσωπό της, μας εκμυστηρεύτηκε εν μέσω θλίψης ότι φοβήθηκε το χιόνι και τρομοκρατήθηκε. Γενικώς δεν το συναντά συχνά και το φοβάται. Και το αποφεύγει εφόσον μπορεί αλλά πίστευε αυτή την φορά μαζί μας πως θα κατανικούσε τους φόβους της – δεν τα κατάφερε όμως.

Βρήκα φυσιολογική την αντίδρασή της, αφού είναι γέννημα-θρέμμα της πόλης – και ελάχιστες ευκαιρίες μέχρι σήμερα είχε να την εγκαταλείψει έστω και για μία μόνο ημέρα. Αγαπά όμως πολύ τα ζώα, την φύση, βλέπει συχνά ωραία ντοκιμαντέρ σε ξένα κανάλια, ψήφισε στις τελευταίες εκλογές Οικολόγους γιατί «αυτοί νοιάζονται μόνο για την φύση», μισεί τους κυνηγούς γιατί είναι κοινοί εγκληματίες, και γενικώς η ζωή της κυλά όμορφα στην πολύβουη ζωή του άστεως.

Όταν δύο σκυλιά «όρμησαν» καταπάνω μας με διαθέσεις «άγριες» την στιγμή που βγαίναμε χορτάτοι από την ταβέρνα, άρχισε τις στριγκλιές και αναστατώθηκε η ήσυχη ζωή του χωριού. Τα σκυλιά τα «ηρεμήσαμε» με χάδια και γλύτωσε η καλή μας φίλη από «βέβαιο θάνατο».

Έμαθε στην ζωή της η όμορφη φίλη μας να «αγαπά» την φύση εξ αποστάσεως – με τεχνικά μέσα, φοβάται πάρα πολύ και τα αδέσποτα σκυλιά, και παράλληλα είναι αγανακτισμένη σε μόνιμη βάση με τους «άθλιους κυνηγούς». Αν είχα κι εγώ μία υστερική μάμη να μου φωνάζει διαρκώς «μηηηη παιδάκι μου», ασφαλώς και θα γινόμουν ένας σωστός οικολόγος, με τις ίδιες «ευαισθησίες» της ωραίας μας φίλης.

Α, ξέχασα να το πω, όταν έμαθε πως έκανε τόσες ώρες παρέα με έναν άθλιο κυνηγό, λιποθύμησε και πήγε να πέσει, δεν έπεσε όμως, την συγκράτησαν αιματοβαμμένα χέρια άθλιου συνανθρώπου της …

========================================

Δημοσιεύθηκε την Τετάρτη 23 Φεβρουαρίου στο ένθετο περιοδικό «Κυνήγι» του Ελεύθερου Τύπου

«Ξεψαρίζοντας» λυθρίνια …

Η «Γαλήνη», είναι η μοναδική ταβέρνα στην Νέα Μάκρη που λειτουργεί σαν παραδοσιακός καφενές από το ξημέρωμα. Και οι ψαράδες του λιμανιού την έχουν κάνει στέκι τους πολλά χρόνια τώρα. Και ο σωστός ελληνικός καφές σερβιρισμένος σε κρασοπότηρο παρακαλώ.

Ένας γέροντας που μας δέχτηκε στο τραπέζι του με προθυμία, μας εξιστόρησε στη συνέχεια πως προέρχεται από μία εκ των 93 οικογενειών – προσφύγων του 22’ που εγκαταστάθηκαν στην Νέα Μάκρη - από την Μάκρη της Ιωνίας. Υπήρχαν και άλλες προσφυγικές οικογένειες που δυστυχώς ξεκληρίστηκαν από την ελονοσία. Τα μεγάλα έλη την εποχή εκείνη ήσαν στην σημερινή Αμερικάνικη Βάση.

Πέρασε γρήγορα η ώρα στον καφενέ με τις παλιές ιστορίες και δεν καταλάβαμε πότε έδεσε στον ντόκο το ψαροκάικο «Αίολος» του φίλου μας του Βαγγέλη Πόγκα. Ανεβήκαμε στον «Αίολο» και ο Βαγγέλης ξεψάρωνε τα τελευταία δίκτυα. Την φορά αυτή ο καφές ήταν καραβίσιος! με την τέχνη του γράφοντος. Καθίσαμε στην πρύμνη και άρχισαν οι κουβέντες ανάμεσα στους ψαράδες. Βουνίσιος εγώ, δεν καταλάβαινα και πολλά και σώπαινα.

Ο Βαγγέλης με τον Απόστολο, παλιοί γνώριμοι - ψαράδες και πουλάδες, έμπλεκαν τα λυθρίνια με τις μπεκάτσες, τα παραγάδια με τα ορτύκια. Ο ένας μιλούσε για τα ορτύκια της πέτρας και ο άλλος για τα καλά λιβάδια και τους καλούς ψαρότοπους. Οι κουβέντες αυτές στο καΐκι, αιωρούμενες πάνω από την αλμύρα, αποκτούν γεύσεις και σου μένουν στο μυαλό.

Η θάλασσα ήταν ήσυχη, είχε μπουνάτσα. Αργότερα έβγαλε μέσα 3 και 4 μποφόρ και έβλεπες μακριά στον κόλπο του Μαραθώνα τους σέρφερς να αναπτύσσουν ταχύτητες. Ο κόσμος είχε ξυπνήσει για τα καλά και η παραλία άρχισε να γεμίζει κόσμο. Άλλοι για να αγοράσουν ψάρια, άλλοι για βόλτα στην λιακάδα, τα παιδιά κοντά στο λιμάνι έχουν τον δικό τους παιδότοπο, τα ζευγαράκια πιασμένα χέρι – χέρι κοιτούσαν το φως που έλαμπε.

Αφού «απαλλοτριώσαμε» τα περισσότερα λυθρίνια του Βαγγέλη, καταλήξαμε στην γωνιακή ταβέρνα «Τα Βοτσαλάκια» για να φάμε τα υπόλοιπα. Μέσα σε αυτά υπήρχαν και μερικές κουτσομούρες που με τη σαλάτα και το άσπρο κρασί, φέραμε τη φρεσκάδα της θάλασσας στο στομάχι μας.

Ο Απόστολος, ακουμπισμένος στα ρέλια της ταβέρνας, αντικριστά του εγώ και στην κεφαλή του τραπεζιού ο Βαγγέλης. Περνούσαν πολλοί στον δρόμο και μας καλοχαιρετούσαν – ήξεραν καλά τον Βαγγέλη – και στο φτερό άρχιζαν πάλι οι κουβέντες της θάλασσας. Πως έφτασε η κουβέντα πάλι στο κυνήγι δεν ξέρω, όμως, ο Βαγγέλης είναι γνωστός στην περιοχή όχι μόνο σαν ψαράς αλλά και σαν κυνηγός. Το επανιέλ που έχει όπως έμαθα έχει πάρει και βραβεία μορφολογίας.

Στην παρέα μας κάθισε αργότερα και ένας άλλος κυνηγός, φίλος του Βαγγέλη που μας διηγήθηκε μία απίστευτη ιστορία: «είχαμε βάλει έναν τυμπανοκρούστη μέσα σε πορτοκαλεώνες και πρόγκηξε όλες τις τσίχλες που υπήρχαν μέσα σε αυτόν». Ναι. Είναι παραμυθάδες οι κυνηγοί, πλάθουν ιστορίες και έχουν το χάρισμα της ωραίας εξιστόρησης.

Την Κυριακή το πρωί, ούτε ο Απόστολος μα ούτε κι εγώ πήγαμε για κυνήγι. Αφού μείναμε στην πόλη, σκεφτήκαμε ότι τον καλύτερο καφέ τον κάνουν στα λιμάνια – σε όλα τα λιμάνια του κόσμου – μικρά και μεγάλα. Και ο καφές στο ταπεινό λιμάνι της Νέας Μάκρης είχε γεύσεις. Δεν φτάνει μονάχα ο καφές. Είναι η διάθεση που περισσεύει, η πρωινή υγρασία που τσακίζει κόκαλα, είναι αυτή η θεϊκή αλμύρα που έρχεται από τον ξεχασμένο θεό Αίολο, είναι το χάσιμο του φεγγαριού που ταπεινώνεται στη δύση του - είναι όλα αυτά τα μικρά, που τουλάχιστον εμείς δεν θέλουμε να προσπερνάμε.

Ο Βαγγέλης είναι ψαράς και κυνηγός, σπουδαγμένος στην Γαλλία, καλός φαμελιάρης, άνθρωπος ήρεμος – μπολιασμένος από την αλμύρα της θάλασσας – και γι’ αυτό ταπεινός. Δεν τα πήγε μέχρι τώρα όμως και τόσο καλά στην μπεκάτσα – αφού λίγες φορές βγήκε για το κυνήγι της. Θα βρει όμως χρόνο, και αν δεν προλάβει φέτος, του χρόνου – δεν υπάρχει βιάση.

Οι άνθρωποι που ζουν από την φύση με όσα απλόχερα τους παρέχει για το ζην και ουχί για το εύ ζην, δεν αποκτούν τις δίχως νόημα ταχύτητες της πόλης – και αυτός είναι ένας σοβαρός λόγος που τους σέβομαι και τους ζηλεύω……..

==========================================

Δημοσιεύθηκε την Τετάρτη 16 Φεβρουαρίου στο ένθετο περιοδικό «Κυνήγι» του Ελεύθερου Τύπου

Κυνηγετική Ομοσπονδία Πελοποννήσου - Δελτίο Τύπου

«Πράξεις και όχι ...μόνο ανακοινώσεις»


Άγρυπνοι φρουροί της υπαίθρου - και μάλλον οι μοναδικοί - αναδεικνύονται καθημερινά οι Ομοσπονδιακοί Θηροφύλακες της Κυνηγετικής Ομοσπονδίας Πελοποννήσου καθώς μόνο κατά το τελευταίο δίμηνο πραγματοποίησαν εκατοντάδες ελέγχους στις περιοχές ευθύνης τους και διαπίστωσαν 38 παραβάσεις του δασικού κώδικα υποβάλλοντας ταυτόχρονα ισάριθμες μηνύσεις στα κατά τόπους Δασαρχεία. Ειδικότερα μετά και την πραγματοποίηση του εκπαιδευτικού σεμιναρίου των Θηροφυλάκων στις 16 και 17 Δεκεμβρίου όπου και δόθηκαν σαφείς κατευθυντήριες οδηγίες από τον Πρόεδρο κ. Μαρκόπουλο, η δράση της Θηροφυλακής είναι καταιγιστική και τα αποτελέσματα κάτι παραπάνω από εντυπωσιακά.

Για την συνέχεια πατήστε εδώ.

Το μεγάλο φαγοπότι των ΜΚΟ

Άρχισε η εισαγγελική έρευνα ύστερα από το σχετικό δημοσίευμα της Ελευθεροτυπίας για τις 528 ΜΚΟ!!

Δείτε εδώ ολόκληρο το άρθρο της εφημερίδας με τον μακρύ κατάλογο......

Περιοδικό "Κυνήγι" από τον Ελεύθερο Τύπο

Την Τετάρτη αυτή και κάθε Τετάρτη

Ένα περιοδικό για ελεύθερους ανθρώπους και κυνηγούς

Προστασία βιοποικιλότητας - Δελτίο Τύπου του Ωρίωνα

Θέμα: Προστασία βιοποικιλότητας ή βιομηχανία παραγωγής περιβαλλοντικών μελετών;


Αξιότιμοι κύριοι/κυρίες,

Η ηγεσία του Υπουργείου Περιβάλλοντος Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής (ΥΠΕΚΑ), στον ενάμιση χρόνο που πέρασε από την ίδρυσή του, συνεργάστηκε σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα με μία συγκεκριμένη «ομάδα» περιβαλλοντικών Μή Κυβερνητικών Οργανώσεων (ΜΚΟ) στις νομοπαρασκευαστικές διαδικασίες που έλαβαν χώρα στο διάστημα αυτό. Παράλληλα, απαξίωσε συστηματικά την καθ' ύλη αρμόδια Δασική Υπηρεσία, τα σχετικά Πανεπιστημιακά και Ερευνητικά Ιδρύματα της χώρας, αρκετές περιβαλλοντικές οργανώσεις που δεν ανήκουν στην παραπάνω «ομάδα» και τους εκάστοτε φορείς και ιδιώτες που σχετίζονται ή επηρεάζονται άμεσα από τις διατάξεις των νομοθετημάτων.

Σε δύο από τα σημαντικότερα σχέδια νόμου που κατέθεσε μέχρι σήμερα το ΥΠΕΚΑ, αυτό για το πράσινο ταμείο (έχει ψηφιστεί) και αυτό για τη βιοποικιλότητα (υπό ψήφιση) δεν υπάρχει καμία αναφορά στους παραπάνω φορείς. Αντίθετα, προβλέπονται ρητά θέσεις και αξιώματα για μέλη περιβαλλοντικών ΜΚΟ οι οποίες, όπως έχουμε αναφέρει και στο παρελθόν, δεν ελέγχονται θεσμικά και δεν είναι γνωστά τα στοιχεία από τη δράση τους τόσο σε οικονομικό όσο και σε επιστημονικό επίπεδο. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι οργανώσεις αυτές, επιδοτούνται από την ΕΕ και από εθνικούς πόρους με ιδιαίτερα μεγάλα κονδύλια για την υλοποίηση μελετών και προγραμμάτων αμφίβολης επιστημονικής αξίας.

Διαβάστε την συνέχεια στην σελίδα του Ωρίωνα  πατώντας εδώ.