Πυροβολήθηκε θηροφύλακας της ΚΟΜΑΘ

       Η Κυνηγετική Ομοσπονδία Μακεδονίας – Θράκης (ΣΤ’ ΚΟΜΑΘ) καταδικάζει με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο το πρόσφατο περιστατικό πυροβολισμού κατά υπαλλήλου της θηροφύλακα.

       Συγκεκριμένα το βράδυ της 14ης Νοεμβρίου σε περιοχή του Ν. Χαλκιδικής, όπου απαγορεύεται η θήρα, ο ομοσπονδιακός θηροφύλακας κατά την άσκηση της υπηρεσίας του και κατόπιν καταγγελίας σταμάτησε διερχόμενο όχημα για πραγματοποίηση ελέγχου. Αντ’ αυτού οι επιβαίνοντες στο όχημα δεν σταμάτησαν και ένας εξ αυτών κατέβηκε και πυροβόλησε τρεις φορές κατά του θηροφύλακα, ευτυχώς χωρίς να τον τραυματίσει, προξενώντας σημαντικές ζημιές στο υπηρεσιακό αυτοκίνητο. Κατόπιν τράπηκαν σε φυγή. Έρευνα διεξάγει το τοπικό αστυνομικό τμήμα.

       Το περιστατικό αυτό αποδεικνύει για άλλη μια φορά το σοβαρό έργο που πραγματοποιούν οι κυνηγετικές οργανώσεις, όταν την ίδια στιγμή κάποιοι καθισμένοι στους καναπέδες τους ασκούν «επιδοτούμενη περιβαλλοντική πολιτική» και δεν διστάζουν να λοιδωρούν κατά του έργου και των ανθρώπων που ασκούν θηροφύλαξη, διατυπώνοντας μάλιστα και τη φράση – κλισέ «βάλανε το λύκο να φυλάει τα πρόβατα».

Περισσότερα από την σελίδα της ΚΟΜΑΘ

"Τύπος - Κυνήγι" - από τον Ελεύθερο Τύπο

Την Τετάρτη

Για ελεύθερους ανθρώπους και κυνηγούς

Forin.gr - η πληρέστερη διαδικτυακή πύλη στην Ελλάδα

Αναδημοσίευση από το Arcadians.gr

Η πληρέστερη διαδικτυακή πύλη για την φορολογία στην Ελλάδα

       Το Forin.gr αποτελεί τη διαδικτυακή πύλη της εκδοτικής εταιρείας «ELFORIN - Φορολογικό Ινστιτούτο». Σε λειτουργία στο διαδίκτυο από το 2002, ανανεώθηκε ριζικά το 2010 στοχεύοντας στην πληρέστερη δυνατή κάλυψη των αναγκών φορολογικής ενημέρωσης και πληροφόρησης, στη δημοσίευση επιστημονικών άρθρων και μελετών που συμβάλουν στη γνώση του φορολογικού δικαίου και των ακολουθούμενων βέλτιστων πρακτικών στην εφαρμοσμένη φορολογία καθώς και στην αντικειμενική ερμηνεία της φορολογικής νομοθεσίας. Το Forin.gr απευθύνεται στο φορολογούμενο (ιδιώτες και επιχειρήσεις), στο φοροτεχνικό – λογιστή, στο δημόσιο υπάλληλο (εφοριακό, τελωνειακό, υπάλληλο του Υπουργείου Οικονομικών), στον Ορκωτό Λογιστή αλλά και στο νομικό και φορολογικό σύμβουλο.

       Στη βάση πληροφοριών του Forin.gr, που καθημερινά ανανεώνεται και βελτιώνεται, θα βρείτε εντελώς δωρεάν ένα σύνολο υπηρεσιών που περιλαμβάνουν:

-- τη φορολογική νομοθεσία (Νόμοι, Προεδρικά Διατάγματα)

-- το σύνολο των αποφάσεων και εγκυκλίων του Υπουργείου Οικονομικών, όπως καθημερινά δημοσιεύονται

-- την πλέον σύγχρονη μηχανή αναζήτησης που συμβάλλει στην άμεση πρόσβασή σας στη ζητούμενη πληροφορία

-- επίκαιρη αρθογραφία που στοχεύει στο να συμβάλει στην καλύτερη κατανόηση του φορολογικού δικαίου,

-- εφαρμογές που, αξιοποιώντας τη δύναμη της τεχνολογίας, απλοποιούν και διευκολύνουν την κατανόηση της φορολογικής νομοθεσίας

-- ειδική ενότητα ερωτήσεων όπου οι χρήστες του Forin.gr μπορούν να θέσουν και να επιλύσουν φορολογικά ζητήματα,

-- καθημερινή έγκυρη οικονομική ενημέρωση

Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου εδώ   ή επισκεφτείτε την σελίδα εδώ.

Ανεβαίνοντας …

Στην γερμανική κατοχή του 40’, σύμφωνα με τους ιστορικούς αλλά κυρίως σύμφωνα με τις εξιστορήσεις των ανθρώπων που την έζησαν, εκατοντάδες χιλιάδες πέθαναν στις πόλεις και ειδικότερα στην Αθήνα από την πείνα, αυτή, που στο άκουσμά της, αναρωτιέσαι αν υπάρχει χειρότερη μορφή βίας.

       Στα χωριά ο κόσμος υπέφερε λιγότερο γιατί είχε η κάθε οικογένεια λίγα προβατάκια, ένα μικρό κηπάκο, μερικά χωράφια και έβγαζε το στάρι της και κατ’ επέκταση και το ψωμί της. Είχε επίσης ένα μουλάρι, ένα γαϊδουράκο, τις κοτούλες της για ένα φρέσκο αυγό, τα άγρια χόρτα του βουνού που σήμερα βρίσκονται σε λίστες με γκουρμέ προϊόντα, και άλλα μικρά και χρήσιμα για την επιβίωσή της.

       Μπορεί να έχασε η Ελλάδα στον πόλεμο του 40’ το 10% των ανθρώπων της στα πεδία των μαχών, έχασε ακόμα ένα μικρό ποσοστό από την πείνα στην συνέχεια. Οι θάνατοι όμως από την πείνα δεν μπήκαν στις στατιστικές για να έχουμε σήμερα μία καλύτερη εικόνα από το μέγα έγκλημα που έγινε εκείνα τα χρόνια από τους «φίλους μας» τους Γερμανούς, που από την εποχή του Όθωνα οι μεγάλες δυνάμεις (σαν άλλη τρόικα) μας επέβαλαν την υποταγή.

«Εφημερίς της Κυβερνήσεως του Βασιλείου της Ελλάδος

Αριθμός 1, Ναύπλιον 16 Φεβρουαρίου 1833.

Όθων, ελέω θεού Βασιλεύς της Ελλάδος, προς τους Έλληνες.

Έλληνες !

Προσκεκλημένος από την εμπιστοσύνην των ενδόξων και μεγαλόψυχων μεσιτών, δια της κραταιάς βοηθείας των οποίων αποπερατώσατε ενδόξως τον της καταστροφής πόλεμον τον υπέρ το δέον παρεκτανθέντα, προσκεκλημένος προσέτι και από την ιδίαν σας ελευθέραν εκλογήν, αναβαίνω εις τον θρόνον της Ελλάδος, δια να εκπληρώσω όσας υποχρεώσεις ανέλαβα δεχθείς το προσφερθέν μοι Βασιλικόν στέμμα, τόσον προς εσάς, όσον και προς τας μεσιτεύουσας Μεγάλας Δυνάμεις».

       Με την παράγραφο αυτή αρχίζει το πρώτο διάγγελμα του Όθωνα, γραμμένο στην ελληνική και βαυαρική γλώσσα και υπογεγραμμένο από την αντιβασιλεία, ήτοι από τον κόμη Άρμανσπερτ, πρόεδρο, και από τα μέλη Μάουερ και Εϊδεκ. Και ο Όθωνας εδώ λέει αλήθεια, όσο πικρή και αν είναι. Ήμασταν από τότε ένα ακριβό προτεκτοράτο. Με τόσο αίμα που χύσαμε, ποτέ δεν καταφέραμε να γίνουμε πραγματικά ελεύθεροι και να διαφεντεύουμε τα του οίκου μας. Σκλάβοι στον τόπο μας αλλά με το κάλυμμα της ελεύθερης και ανεξάρτητης χώρας.

       Μη μας κακοφαίνεται λοιπόν σήμερα ο δρόμος που τραβάμε, με όσα μύρια άσχημα μας συμβαίνουν. Σήμερα, απλά μας υπενθύμισαν οι Μεγάλες Δυνάμεις τι είμαστε. Και δεν χρειάζονται αντιβασιλείς για την δουλειά αυτή, έχουμε τους «έλληνες» πολιτικούς που «μάχονται, αγωνιούν, και νοιάζονται για το μέλλον μας». Περισσότερο βέβαια αγωνιούν για τις δικές τους επιδόσεις, γιατί κρίνονται συνεχώς από τα αφεντικά τους (μας).

        Στην σημερινή κατοχή, έχουμε να αντιτάξουμε το ελεύθερο πνεύμα μας, την αιώνια πάλη του δυνατού με το αδύνατο, την μανία του βοριά που θρυμματίζει το φύλο. Το φύλο όμως θα μεγαλώσει, θα γίνει δέντρο, θα στεριώσει στη γη, θα της δώσει ομορφιά, χρώματα, ευωδιές, ελπίδα.

        Στο βουνό όταν κυνηγάμε, όταν ατενίζουμε τον πλούσιο αέρα, το γεωγραφικό ανάγλυφο, τις διαδρομές του νερού, το σκληρό μονοπάτι, την σάρα της πλαγιάς, τη χαράδρα που σκίζει τα βουνά – τότε έχουμε ακόμα ελπίδα. Στον τόπο αυτό η πορεία μας είναι γεμάτη από δάκρυα, αίμα, χαρά, προσμονή. Πολλοί ήσαν αυτοί που ασέλγησαν τον τόπο μας, περισσότεροι ακόμα τον ζήλεψαν. Και θα έλθουν και άλλοι, και άλλοι…..

        Στο βουνό όταν πάμε για κυνήγι, γνωρίζουν καλά οι διαχειριστές της υποτέλειας πως δεν μπορούν να μας ελέγξουν, το πνεύμα μας παίρνει θάρρος από το αγκομαχητό της ανηφοριάς, από την ματιά στο επέκεινα, από το απέραντο γαλάζιο του ουρανού. Και ανεβαίνουμε, σκοντάφτουμε, πέφτουμε, μα προχωράμε. Ο δρόμος του Ηρακλή είναι μακρύς, και δύσκολος, μα θα τον διαβούμε. Μπορεί να περάσουν δεκάδες χιλιάδες χρόνια ακόμα, μα θα φτάσουμε στο τέλος του ταξιδιού – και στην αρχή της πραγματικής ζωής. Αυτής που μας στερούν με κάθε τρόπο τα ανθρωπάκια που νόμισαν πως έγιναν θεοί και έχουν εξουσία πάνω μας.

         Ο θεός ο δικός μας είναι μονάχα η Φύση, αυτή μας γέννησε, μας μεγάλωσε, και αυτή πάλι θα μας πάρει στην αγκαλιά της όταν το θελήσει. Κανείς άλλος δεν έχει πάνω μας την παραμικρή εξουσία, κανείς θεός, πόσο μάλλον τα ανθρωπάρια που λένε πως μας κυβερνούν για το καλό μας …

==============================

Δημοσιεύτηκε στο «Κυνήγι» του Ελεύθερου Τύπου την Τετάρτη 9 Νοεμβρίου 2011

"Τύπος - Κυνήγι" - από τον Ελεύθερο Τύπο

Την Τετάρτη

Για ελεύθερους ανθρώπους και κυνηγούς

Η ζεστασιά της κρανιάς …

       Βάρυνε ο καιρός άσχημα. Τα πρώτα χιόνια έπεσαν και ο χειμώνας θα’ ναι δύσκολος και μακρύς φέτος. Έτσι τουλάχιστον μολογάνε οι έχοντες την βαθιά γνώση των ημερομήνιων.

      Μου έκανε μεγάλη εντύπωση εδώ στο χωριό που είδα τέτοια εποχή κοπάδια φάσες να γυροφέρνουν και να σκιάζουν τον ουρανό. «προηγούνται του καιρού και αφήνουν πίσω τους τον βάρβαρο χειμώνα», ελέχθη από άνθρωπο του βουνού και του δάσους που γνωρίζει καλά τα μονοπάτια και τις παραξενιές του καιρού.

       Έξω η συνεχής βροχή έχει αλλάξει το αγνάντεμα του παραθυριού και η ομίχλη δεν σου δίνει χώρο στον ορίζοντα να δείς και να θαυμάσεις την απλότητα του κόσμου. Το τζάκι άρχισε το μουρμουρητό του αφού έφτασε και ο δικός του καιρός για να «μιλήσει», και ασυναίσθητα, το χέρι ανοίγει από το ντουλάπι το μπουκάλι με την κρανιά – αυτό το θεϊκό ποτό που φτιάχνουν με μεράκι στα μέρη του Ασπροποτάμου και του Κόζιακα και η τύχη το έφερε να βρεθεί στη δούλεψη μου, δώρο μιας καλής μου φίλης από τα άγια αυτά μέρη. Πίνοντας μία γουλιά από το εκλεκτό ποτό, έχεις την αίσθηση πως γεύεσαι όλες εκείνες τις απίθανες οσμές, τα αρώματα, που εκχύονται στον λάρυγγα και πάνε και ζεσταίνουν την καρδιά.

       Στο κυνήγι μας σήμερα δεν τα πήγαμε πάλι καλά. Το πρωί ο καιρός ήταν πολύ καλός για κυνήγι, το παχύ και φρέσκο αχνάρι αποτυπωνόταν με ευκρίνεια στο ζεστό χώμα, ο ντορός ήταν παιχνίδι για τα σκυλιά μας, και όμως, τον κάπρο πάλι δεν τον είδαμε, δεν ανταλλάξαμε ούτε ένα «γειά» μαζί του. Τα σκυλιά μας τον καλημέρισαν με τις στάμπες τους, εμείς δεν προλάβαμε.

       Όταν η ομάδα συγκεντρώθηκε πάλι σε πλήρη απαρτία, και αφού ποτίσαμε τα σκυλιά μας και τα βάλαμε στα σπιτάκια τους, αρχίσαμε την αυτοκριτική μας. Πολλές οι γνώμες, οι παρατηρήσεις, οι ευθύνες των «άλλων». Καθόμουν σε μια γωνιά και αφουγκραζόμουν γνώμες βαριές, αλάθητες, σοφές ακόμα- ακόμα. Ποιος είμαι εγώ για να αρθρώσω λόγο σοβαρό για ένα κυνήγι – όπως αυτό του κάπρου, όταν ασχολούμαι μονάχα δέκα χρόνια – και στην ομάδα μας υπάρχουν παλιές καραβάνες;

       Στην δική μας ομάδα – δεν ξέρω τι γίνεται στην δική σας, οι παλιές καραβάνες, άλλως και οι μάνες του λόχου, έχουν πάψει να συμμορφώνονται στις οδηγίες του αρχηγού- παγανιέρη μας και ακλουθούν τα δικά τους σχέδια. Ενώ είναι άριστοι σκοπευτές και καρτεριτζήδες, δεν ακολουθούν την τάξη στο κυνήγι μας. Αφήνουν τα καρτέρια τους και πάνε ξοπίσω από τα κλαφουνητά του σκύλου, μετακινούνται διαρκώς κρίνοντας ότι αυτό πρέπει να πράξουν και αγνοούν όχι μόνο τον αρχηγό μας που έχει την καλύτερη αντίληψη για το κυνήγι εφόσον είναι μέσα στην παγάνα, μα το κυριότερο, βάζουν σε άμεσο κίνδυνο την ίδια τους την σωματική ακεραιότητα αφού δεν μπορούν να γνωρίζουν τις ακριβείς θέσεις των υπολοίπων στα καρτέρια.

       Παράλληλα με τα επικίνδυνα αυτά παιχνίδια τους, δημιουργούν και φασαρία στο δάσος - αφού η ακοή του κάπρου φτάνει πολύ μακρύτερα από το βλέμμα του. Και να θέλει ο κάπρος να φύγει, όταν αντιλαμβάνεται ανθρώπινη παρουσία στον κήπο του, λουφάζει, ή κάνει μεταβολή για να βρει ελεύθερες διαβάσεις – όπως καλή ώρα στον Έβρο, που γνωρίζαμε με ακρίβεια τις ανοικτές διαβάσεις από τα ναρκοπέδια και από τα κανάλια.

      Ο λόγος λοιπόν που δεν βγάζουμε κάπρους στο τελευταίο διάστημα δεν έχει να κάνει με την αξιοσύνη της ομάδας και τις ικανότητές της, μα με την νοοτροπία της, που πέραν των άλλων γεννά και θέματα ασφαλείας για όλους μας. Αναρωτιέμαι λοιπόν αν αξίζει τον κόπο να κυνηγά κανείς αυτό το εκπληκτικό θήραμα τη στιγμή που από επιπολαιότητα και μόνο (η οποία περικλείει την άγνοια κινδύνου), ανά πάσα στιγμή μπορεί να βρεθείς με κάποιο βόλι στην καρδιά.

      Θέλω, μετά από κάθε κυνήγι που θα γίνεται με όλους τους κανόνες ασφαλείας, να γυρίσω στο σπίτι μου, να ανάψω τη φωτιά στο τζάκι, να γεμίσω το ποτήρι μου με την απίστευτη κρανιά ή με το κόκκινο κρασί, και να ξεκουραστώ, να ψήσω τα κάστανα στη φωτιά μου, να φιλήσω τα εύγεστα χείλη της καλής μου και να ζεσταθώ. Να χαϊδέψω το ζεστό κορμί της και να το νιώσω, όπως την κρανιά που κυλά στο σώμα και το ανασταίνει. …

===================

Δημοσιεύθηκε στο «Κυνήγι» του Ελεύθερου Τύπου την Τετάρτη 2 Νοεμβρίου 2011.

"Τύπος - Κυνήγι" - από τον Ελεύθερο Τύπο

 Την Τετάρτη

Για ελεύθερους ανθρώπους και κυνηγούς